|
Στην πολιτική ανάλυση υπάρχει μια διαρκής παγίδα: να περιγράφεις την τέλεια θεωρητική περικύκλωση, παραβλέποντας ότι το κάστρο αρνείται πεισματικά να πέσει. Επί χάρτου, τα μαθηματικά της φθοράς για την κυβέρνηση δείχνουν αμείλικτα. Στην πράξη, όμως, οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να καταγράφουν ένα αξιοσημείωτο παράδοξο: παρά τις αλλεπάλληλες κρίσεις, την ακρίβεια και τα ρήγματα, η Νέα Δημοκρατία διατηρεί καθαρό προβάδισμα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραμένει πρώτος στην καταλληλότητα για την πρωθυπουργία.
Πώς συμβιβάζεται η πίεση των τριών μετώπων με την παρατεταμένη πρωτοκαθεδρία;
Η απάντηση βρίσκεται στη διαφορά μεταξύ φθοράς και αντικατάστασης. Είναι απολύτως ακριβές ότι η αντιπολίτευση λειτουργεί πλέον σαν τανάλια. Ο Αλέξης Τσίπρας αφαιρεί από το Μαξίμου το άλλοθι ότι «δεν υπάρχει αντίπαλος», προσφέροντας εκλογική πόλωση και προοπτική ανατροπής. Την ίδια στιγμή, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιτελεί το δικό του έργο: με θεσμικό λόγο και κοινοβουλευτικά εργαλεία, εμποδίζει την κυβέρνηση να ταυτίσει ολόκληρη τη δυσαρέσκεια με το 2015. Το μετριοπαθές Κέντρο δεν τρομάζει πια τόσο εύκολα, αφού βλέπει μια ασφαλή, μη συγκρουσιακή διέξοδο. Και από τα δεξιά, η ανοιχτή ρήξη με τον Αντώνη Σαμαρά μετά τη διαγραφή του λειτουργεί ως μόνιμη αιμορραγία, νομιμοποιώντας τις διαρροές της παραδοσιακής βάσης.
Εδώ όμως υπεισέρχεται η κρίσιμη παράμετρος που συχνά υποτιμάται. Η πίεση είναι ασύμμετρη, αλλά είναι και κατακερματισμένη.
Ο κ. Μητσοτάκης δεν αντέχει επειδή δεν δέχεται πλήγματα, αλλά επειδή κανένα από τα τρία βέλη δεν διαθέτει αρκετή ορμή ώστε να αποτελέσει αυτοδύναμη εναλλακτική εξουσίας. Ο Τσίπρας κουβαλά ένα βαρύ ιστορικό ταβάνι που δυσκολεύεται να υπερβεί. Ο Ανδρουλάκης δυσκολεύεται να αποκτήσει την απαραίτητη πρωθυπουργική βαρύτητα για να εμπνεύσει κύμα νίκης. Και το σαμαρικό ρήγμα παράγει μεν διαμαρτυρία, αλλά όχι κυβερνητική πρόταση.
Το αποτέλεσμα είναι ένα παράξενο εκλογικό τέλμα. Η κυβέρνηση πράγματι βρίσκεται σε στρατηγική αμηχανία, κάθε άνοιγμα προς το Κέντρο ερεθίζει τα δεξιά της, και κάθε στροφή στη συντήρηση χαρίζει χώρο στο ΠΑΣΟΚ. Ωστόσο, όσο οι απέναντι αλληλοεξουδετερώνονται στη μάχη για την ηγεμονία του προοδευτικού χώρου, η ΝΔ διασώζεται από την απλή αριθμητική.
Η κυβερνητική ανθεκτικότητα δεν αποτελεί απόδειξη άτρωτης ηγεμονίας, είναι το σύμπτωμα μιας αντιπολίτευσης που ροκανίζει μεν τα θεμέλια του αντιπάλου, αλλά δεν μπορεί να συμφωνήσει ποιος θα χτίσει το νέο οικοδόμημα. Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν το Μαξίμου πιέζεται από παντού, προφανώς και πιέζεται. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η φθορά από μόνη της αρκεί για να γεννήσει κυβέρνηση, ή αν απλώς οδηγεί σε έναν μακρόσυρτο, φθαρτό κολοσσό που στέκεται όρθιος απλώς και μόνο επειδή κανείς γύρω του δεν μπορεί να ψηλώσει αρκετά.
Strategic Use Case
Θέλετε να δούμε έτσι και το δικό σας θέμα;
Η ίδια λογική ανάλυσης μπορεί να προσαρμοστεί σε οργανισμούς, επιχειρήσεις, θεσμικά projects, πολιτικά πρόσωπα και ομάδες επικοινωνίας που χρειάζονται καθαρό αφήγημα, καλύτερη κατανόηση των συσχετισμών και πιο σωστή δημόσια τοποθέτηση.
