Η επιστροφή Δημητριάδη με γλώσσα εθνικής στρατηγικής – Δημοσίευμα Πτήση 08/05

Το άρθρο του Γρηγόρη Δημητριάδη στην Πτήση δεν είναι απλώς μια παρέμβαση για τις Ένοπλες Δυνάμεις. Είναι ένα κείμενο πολιτικής επανατοποθέτησης. Μιλά για άμυνα, αλλά στην πραγματικότητα επιχειρεί να ξανασυστήσει τον εαυτό του ως άνθρωπο κρατικής στρατηγικής, όχι ως πρόσωπο παρασκηνίου ή ως παράγοντα που συνδέθηκε δημόσια με την κρίση των υποκλοπών. Η «Πτήση» το παρουσιάζει ως άρθρο γνώμης στο τεύχος Μαΐου 2026, με θέμα τις Ένοπλες Δυνάμεις, το στοίχημα του αύριο και τη νέα οικονομία του πολέμου.

1. Η βασική πρόθεση

Η κεντρική του πρόθεση είναι να πει: «η Ελλάδα χρειάζεται νέα αμυντική φιλοσοφία και εγώ μπορώ να τη διατυπώσω».

Δεν γράφει ως απλός σχολιαστής. Γράφει ως πρώην κεντρικός κυβερνητικός μηχανισμός που διεκδικεί μνήμη, συνέχεια και ρόλο. Το πρώτο μισό του άρθρου κάνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: υπερασπίζεται την περίοδο 2019-2023 ως φάση «άμεσης αποκατάστασης ισχύος», αναφέροντας Rafale, F-16 Viper, FDI, MEKO, Black Hawk, F-35 και συμβάσεις υποστήριξης. Εκεί το μήνυμα είναι καθαρό: η πρώτη φάση της αποτροπής ήταν επιτυχία της διακυβέρνησης στην οποία ο ίδιος είχε ρόλο.

Το δεύτερο μισό όμως μετατοπίζεται: από τις μεγάλες αγορές περνά στην πολεμική αντοχή, στα πυρομαχικά, στη συντήρηση, στην εγχώρια παραγωγή, στα drones, στην ενέργεια, στο λογισμικό, στην κυβερνοασφάλεια. Δηλαδή πάει να εμφανιστεί όχι ως άνθρωπος του χθες, αλλά ως φορέας της «επόμενης σκέψης».

2. Τα κίνητρα

• Πρώτο κίνητρο: αποκατάσταση πολιτικού προφίλ. Ο Δημητριάδης παραιτήθηκε το 2022 από τη Γενική Γραμματεία του Πρωθυπουργού σε περιβάλλον πολιτικής πίεσης για την ΕΥΠ και τις υποκλοπές, ενώ δημοσιεύματα τον συνέδεσαν με πτυχές της υπόθεσης Predator, κάτι που ο ίδιος έχει αρνηθεί. Άρα κάθε δημόσια παρέμβασή του σήμερα δεν διαβάζεται σε κενό. Διαβάζεται ως προσπάθεια να αλλάξει το κάδρο: από «υπόθεση υποκλοπών» σε «εθνική στρατηγική».
• Δεύτερο κίνητρο: επιστροφή στο κομματικό και κυβερνητικό οικοσύστημα χωρίς μετωπική διεκδίκηση. Σύμφωνα με ρεπορτάζ του Dnews, ο Δημητριάδης έχει εντείνει τις δημόσιες παρεμβάσεις του, ενώ κινείται στο εσωτερικό της ΝΔ με έμφαση στην ενότητα και στήριξη Μητσοτάκη, χωρίς, κατά το ίδιο ρεπορτάζ, να εμφανίζεται ως υποψήφιος για την Πολιτική Επιτροπή. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με το άρθρο: δεν δηλώνει «επιστρέφω», αλλά παράγει περιεχόμενο υψηλής πολιτικής αξίας.
• Τρίτο κίνητρο: να πατήσει πάνω στην ατζέντα Δένδια, χωρίς να εξαφανιστεί μέσα της. Το κείμενο αναγνωρίζει την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και τη λογική του νέου αμυντικού δόγματος, αλλά ταυτόχρονα βάζει τον Δημητριάδη στο ίδιο κάδρο ως άνθρωπο που κατανοεί την τεχνική μετάβαση: high-low mix, φθηνή αναχαίτιση, HPM, λέιζερ, drones, εγχώρια παραγωγή, διακλαδικότητα. Το ΥΠΕΘΑ, από την πλευρά του, ήδη προβάλλει την «Ατζέντα 2030», την παραγωγή drones, anti-drone δυνατότητες και την ανάγκη αλλαγής παραδείγματος.

3. Οι πληροφορίες που παραθέτει

Το άρθρο έχει πλούσιο πληροφοριακό υλικό, αλλά όχι με τη μορφή ψυχρού report. Είναι επιλεκτικά δομημένο για να υπηρετεί αφήγημα.

Παραθέτει:

• Αμυντικά προγράμματα της περιόδου 2019-2023: Rafale, Meteor, F-16 Viper, FDI HN, MEKO, κορβέτες, ΤΟΜΑ, UH-60M Black Hawk, F-35 και FOS. Η λογική του είναι ότι η χώρα τότε έπρεπε να καλύψει επειγόντως κενά ισχύος.
• Νέα οικονομία πολέμου: Υποστηρίζει ότι ο πόλεμος πλέον κρίνεται στο Γενικό Λογιστήριο, στα εργοστάσια, στα αποθέματα, στη συντήρηση, στην ενέργεια και στα logistics. Αυτό είναι το πιο δυνατό μέρος του άρθρου. Δεν είναι ρητορική, είναι σωστή στρατηγική διάγνωση. Ο πόλεμος στην Ουκρανία όντως έδειξε ότι χωρίς βάθος πυρομαχικών, βιομηχανική βάση και αντοχή εφοδιαστικής αλυσίδας, ακόμη και προηγμένα συστήματα εξαντλούνται.
• Anti-drone και φθηνή άμυνα: Προτείνει λέιζερ, HPM, ηλεκτρονικό πόλεμο, spoofing, φθηνούς αναχαιτιστές και πολυστρωματική άμυνα. Εδώ η στόχευση είναι έξυπνη: μεταφέρει τη συζήτηση από τις «λαμπερές πλατφόρμες» στην αριθμητική κόστους ανά εμπλοκή.
• Ελληνική αμυντική βιομηχανία: Ζητά ελληνική συμμετοχή σε κάθε αγορά, μεταφορά τεχνογνωσίας και προτίμηση σε ελληνικά προϊόντα ακόμη κι αν αρχικά υστερούν, υπό την προϋπόθεση ότι πιάνουν επιχειρησιακό κατώφλι και βελτιώνονται.
• Θητεία και ανθρώπινο δυναμικό: Προτείνει 12μηνη θητεία για όλους, μόνο στον Στρατό Ξηράς, και στράτευση στα 18, με αναφορά στα μοντέλα Ισραήλ και Κύπρου. Αυτό είναι το πιο πολιτικά «καυτό» κομμάτι του άρθρου, γιατί ακουμπά κοινωνικό κόστος.
• Κυβερνοπόλεμος και λογισμικό: Η πιο ενδιαφέρουσα και λιγότερο λαϊκίστικη ενότητα. Λέει ότι όποιος ελέγχει τον κώδικα ελέγχει την επιχειρησιακή ανεξαρτησία. Αυτό είναι σοβαρή παρατήρηση, ειδικά για χώρα που αγοράζει σύνθετα εισαγόμενα συστήματα.

4. Τι θέλει να πετύχει

Θέλει να πετύχει τρία πράγματα μαζί.

• Πρώτον, να νομιμοποιήσει τη μεγάλη αμυντική δαπάνη απέναντι στο κλασικό κοινωνικό επιχείρημα «σχολεία ή όπλα». Το λέει σχεδόν ωμά: καλό το κράτος πρόνοιας, αλλά πρώτα πρέπει να υπάρχει κράτος. Αυτό είναι συντηρητική, κρατικοκεντρική, αποτρεπτική γραμμή. Δεν ζητά απλώς εξοπλισμούς, ζητά πολιτική συναίνεση υπέρ της άμυνας.
• Δεύτερον, να διεκδικήσει τεχνοκρατική ηγεμονία στον χώρο της εθνικής ασφάλειας. Το άρθρο είναι γεμάτο όρους που απευθύνονται σε ειδικό κοινό: CCA, loyal wingman, HPM, Link 16, IFF, USV, UUV, loitering munitions, resilience. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Θέλει να πει στο αμυντικό οικοσύστημα: «μιλάω τη γλώσσα σας».
• Τρίτον, να στείλει σήμα στο εσωτερικό της ΝΔ. Η φόρμουλα είναι: στήριξη στην κυβερνητική συνέχεια, αναγνώριση Δένδια, υπεράσπιση Μητσοτάκη εμμέσως μέσω της περιόδου 2019-2023, αλλά και προσωπικό αποτύπωμα. Δεν εμφανίζεται ως εσωκομματικός αμφισβητίας. Εμφανίζεται ως χρήσιμος στρατηγικός νους.

5. Τα αδύναμα σημεία

Το άρθρο έχει δύναμη, αλλά έχει και κενά.

• Δεν μπαίνει αρκετά στο ζήτημα διαφάνειας των εξοπλισμών. Μιλά για σεβασμό στα χρήματα του φορολογούμενου, αλλά δεν αναπτύσσει μηχανισμούς λογοδοσίας, κοινοβουλευτικού ελέγχου, αντισταθμιστικών, εγχώριας προστιθέμενης αξίας με μετρήσιμα KPI.
• Δεν εξηγεί ποιος πληρώνει και πώς. Μιλά σωστά για αποθέματα που πρέπει να «ξεχειλίζουν», αλλά αυτό σημαίνει τεράστιο δημοσιονομικό βάρος. Θέλει ιεράρχηση: τι κόβεις, τι καθυστερείς, τι χρηματοδοτείς, ποιο είναι το όριο αντοχής.
• Επίσης, η πρόταση για 12μηνη θητεία μόνο στον Στρατό Ξηράς και στράτευση στα 18 είναι πολιτικά εκρηκτική. Στρατηγικά έχει λογική, κοινωνικά όμως χρειάζεται σοβαρό σχέδιο αντιστάθμισης για σπουδές, αγορά εργασίας, οικογένειες και επαγγελματική εκπαίδευση.

Το δια ταύτα

Το άρθρο είναι δήλωση επανεισόδου με στολή στρατηγικής σοβαρότητας. Ο Δημητριάδης δεν γράφει για να ενημερώσει απλώς. Γράφει για να τοποθετηθεί. Να πει ότι ανήκει στο πεδίο της εθνικής ασφάλειας, της κρατικής αντοχής και της μεγάλης στρατηγικής. Η επιλογή της «Πτήσης» δεν είναι τυχαία: μιλά σε κοινό ειδικών, ενστόλων, αμυντικών αναλυτών, βιομηχανίας και πατριωτικής δεξιάς.

Με απλά λόγια: προσπαθεί να μετατρέψει το πολιτικό του βάρος από παρελθόν σε χρησιμότητα. Και αυτό, επικοινωνιακά, είναι δυνατό χαρτί. Αλλά για να γίνει πραγματική πολιτική επαναφορά, θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από καλή αμυντική αρθρογραφία: θεσμική αξιοπιστία, καθαρές αποστάσεις από τις σκιές του παρελθόντος και μετρήσιμο σχέδιο για το πώς η Ελλάδα θα χτίσει άμυνα που δεν θα είναι μόνο ακριβή, αλλά ανθεκτική.