Γύρω γύρω όλοι… οι επίδοξοι και στη μέση ο Μητσοτάκης – Online Παραπολιτικές στήλες 20/06

Στην ελληνική πολιτική, αυτό που φαίνεται στις πρώτες σελίδες σπάνια λέει όλη την ιστορία. Όταν οι παραπολιτικές στήλες ασχολούνται επίμονα με τα τηλέφωνα του Αντώνη Σαμαρά, τις κινήσεις γύρω από τον Κώστα Καραμανλή και την ανησυχία του Μαξίμου για τους «πρώην», ο εύκολος τίτλος είναι η εσωκομματική γκρίνια στη ΝΔ. Μόνο που το πραγματικό θέμα είναι βαθύτερο.

Δεν είναι ότι δύο πρώην πρωθυπουργοί αποφάσισαν ξαφνικά να υπενθυμίσουν την παρουσία τους. Είναι ότι το κυβερνητικό σύστημα δείχνει να δυσκολεύεται να παράγει πολιτική αυτοπεποίθηση χωρίς να χρειάζεται διαρκώς έναν εσωτερικό αντίπαλο ή έναν εξωτερικό φόβο. Ο Καραμανλής ενοχλεί όχι τόσο για όσα λέει, όσο για τον συμβολισμό του. Ο Σαμαράς ανησυχεί όχι επειδή έχει ήδη ρεύμα, αλλά επειδή ξέρει να κινείται στα ρήγματα της δεξιάς παράταξης. Και το Μαξίμου, αντί να τους μικραίνει με πολιτική υπεροχή, συχνά τους μεγαλώνει με την ίδια του τη νευρικότητα.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η προσπάθεια αποδόμησης του Κώστα Καραμανλή του νεότερου για τα Τέμπη. Δεν είναι απλώς ηθική ή πολιτική αγανάκτηση. Είναι και διαχείριση ζημιάς. Το σύστημα επιχειρεί να οριοθετήσει τη φθορά, να τη σταματήσει στην περιφέρεια, πριν ακουμπήσει πιο ψηλά. Με απλά λόγια: δείχνει έναν υπεύθυνο, για να μη χρειαστεί να ανοίξει ολόκληρη η συζήτηση για το μοντέλο διακυβέρνησης.

Απέναντι σε αυτό, το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζεται με την παλιά γνώριμη κατηγορία: «παροχολογία», «δώστα όλα», «επιστροφή στο παλιό». Η κριτική στον Ανδρουλάκη δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι πολιτική άμυνα. Το Μαξίμου προσπαθεί να ξαναστήσει το σχήμα «εμείς είμαστε ο ορθολογισμός, οι άλλοι είναι ο λαϊκισμός». Μόνο που αυτό το σχήμα πιάνει όταν εσύ εκπέμπεις σταθερότητα. Όταν όμως η δική σου παράταξη κοιτάζει πίσω, προς τους πρώην και τα παλιά τραύματα, το επιχείρημα χάνει μέρος της δύναμής του.

Την ίδια ώρα, πίσω από το πολιτικό θέατρο κινούνται τα πραγματικά συμφέροντα: λιμάνια, τηλεοπτικά δικαιώματα, δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση, επιχειρηματικές αναδιατάξεις. Όσο η κοινή γνώμη παρακολουθεί τα «σπασμένα τηλέφωνα» της πολιτικής, η επόμενη πίτα μοιράζεται πιο αθόρυβα.

Το συμπέρασμα είναι απλό και άβολο. Η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει άμεσα από μια ανταρσία των πρώην ούτε από μια αντιπολίτευση που έχει βρει καθαρό βηματισμό. Κινδυνεύει από τη δική της αγωνία να ελέγξει τα πάντα. Γιατί όταν κάθε ψίθυρος αντιμετωπίζεται ως απειλή, τότε οι ψίθυροι αποκτούν δύναμη.

Η σταθερότητα δεν χτίζεται με απομονώσεις, διαρροές και παραπολιτικά αναχώματα. Χτίζεται με σχέδιο, αυτοπεποίθηση και παραγωγή μέλλοντος. Κι αυτή τη στιγμή, το σύστημα μοιάζει να κάνει κάτι πολύ πιο φτωχό: να ανακυκλώνει με άγχος το ίδιο του το παρελθόν.

Τι αναδεικνύουν οι τρεις στήλες

Η κοινή γραμμή των τριών στηλών είναι καθαρή: το πολιτικό σύστημα μπαίνει σε προεκλογικό mode, αλλά όχι μετωπικά, μέσω υπαινιγμών, δοκιμαστικών διαρροών και “χαρτογράφησης κινδύνων”. Το βασικό επίδικο δεν είναι μόνο τι είπε ο Καραμανλής, τι κάνει ο Σαμαράς ή πού θα κατέβει ο Ανδρουλάκης. Είναι ποιος ελέγχει το αφήγημα της επόμενης αναμέτρησης.

Οι τρεις στήλες χτίζουν τρία παράλληλα αλλά συνδεδεμένα μηνύματα:

1. Η ΝΔ επιχειρεί να απορροφήσει τον Καραμανλή, να απομονώσει τον Σαμαρά και να στήσει ψηφοδέλτια “μάχης”.
2. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως κόμμα με εσωτερικές τριβές, χαμηλή βεβαιότητα εκλογικής ανόδου και αγωνία για τις έδρες στην Αττική.
3. Ο Τσίπρας και η ευρύτερη αντιπολίτευση παρουσιάζονται ως θόρυβος χωρίς πειθαρχημένο κυβερνητικό σχέδιο.

Το συμπέρασμα μου: δεν έχουμε απλώς παραπολιτική ύλη. Έχουμε προληπτική διαχείριση πολιτικών κινδύνων από μιντιακά και κυβερνητικά κέντρα. Οι στήλες λειτουργούν σαν ραντάρ, αλλά και σαν μηχανισμός πειθαρχίας. Κάποιους τους προειδοποιούν, κάποιους τους χλευάζουν, κάποιους τους “ζεσταίνουν” και κάποιους τους καίνε πριν ακόμα μπουν στο γήπεδο.

1. Ανάλυση ανά στήλη

Α. Newmoney / Dark Room

Βασικό θέμα: η “επιχείρηση Καραμανλής”, η κινητικότητα Σαμαρά, τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ και τα μιντιακά/επιχειρηματικά σήματα γύρω από ΕΡΤ–ΣΚΑΪ και αγορά.

Τι λέει:
Η στήλη ξεκινά αποδομώντας την πρόσφατη παρέμβαση Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη, παρουσιάζοντάς την ως πολιτικό σήμα με υποκριτικά στοιχεία. Ακολουθεί το κρίσιμο κομμάτι: η κυβέρνηση, σύμφωνα με τη στήλη, επιχειρεί να διαχωρίσει τον Καραμανλή από τον Σαμαρά, ενώ ο Κυρανάκης ανοίγει επαφές με πρώην προέδρους και παλαιά στελέχη. Η εκδήλωση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής στη Θεσσαλονίκη, με Χατζηδάκη και Πελαγίδη, παρουσιάζεται ως κομμάτι αυτής της προσέγγισης.

Τι υπονοεί:
Το υπόγειο μήνυμα είναι ότι το Μαξίμου δεν θέλει δύο πρώην απέναντί του ταυτόχρονα. Ο Σαμαράς εμφανίζεται ως αποσχιστικό ρίσκο, ενώ ο Καραμανλής ως συμβολικό κεφάλαιο που πρέπει να μείνει εντός οικοσυστήματος. Η διάκριση είναι στρατηγική: στον Καραμανλή δίνεται ακόμη θεσμική γέφυρα, στον Σαμαρά αποδίδεται εικόνα περιθωριακής κινητοποίησης με “απογοητευμένους” και παλαιά στελέχη.

Πιθανή πηγή ή κέντρο τροφοδότησης:
Κυβερνητικό/κομματικό περιβάλλον ΝΔ, με πρόσβαση σε κομματική μηχανή και ψηφοδέλτια. Η αναφορά στον Κυρανάκη, στον Μεϊμαράκη, στο Ινστιτούτο Καραμανλή και στη Διοικούσα Θεσσαλονίκης δεν μοιάζει τυχαία. Είναι πληροφορία από κομματικό κύκλωμα που θέλει να δείξει ότι “το κόμμα κινείται”.

Σκοπιμότητα:
Να σταλεί μήνυμα προς τρεις κατευθύνσεις: προς Καραμανλή ότι υπάρχει δίαυλος, προς Σαμαρά ότι δεν υπάρχει δυναμική, προς βάση ΝΔ ότι το κόμμα δεν κοιμάται. Η στήλη αναφέρει μάλιστα πως ο Σαμαράς κάνει τηλεφωνήματα και βολιδοσκοπεί παλιά στελέχη, αλλά οι δημοσκοπήσεις εμφανίζονται αποθαρρυντικές για το εγχείρημά του.

ΠΑΣΟΚ:
Εδώ η στήλη είναι σχεδόν χειρουργική. Περιγράφει εντάσεις Διαμαντοπούλου–Ανδρουλάκη, τον Δούκα ως εν δυνάμει αποσταθεροποιητικό παράγοντα και τα ψηφοδέλτια της Αττικής ως πεδίο εσωτερικού εμφυλίου. Το σενάριο Ανδρουλάκη στην Α’ Αθήνας ή στη Νότια Αθήνα παρουσιάζεται όχι απλώς ως εκλογική επιλογή, αλλά ως κίνηση που μπορεί να “κόψει” Γερουλάνο, Χρηστίδη ή να αναδιατάξει εσωτερικές ισορροπίες.

Μιντιακά/επιχειρηματικά σήματα:
Η αναφορά σε ΕΡΤ–ΣΚΑΪ για τα τηλεοπτικά δικαιώματα του μπάσκετ είναι πραγματικό επιχειρηματικό σήμα. Η στήλη μιλά για ρελάνς της ΕΡΤ και πρόταση ΣΚΑΪ, ενώ το θέμα επιβεβαιώνεται και από αθλητικά/ειδησεογραφικά ρεπορτάζ που αναφέρουν βελτιωμένη πρόταση της ΕΡΤ και ισχυρή διεκδίκηση από τον ΣΚΑΪ.

Β. Το Βήμα / Βηματοδότης

Τι λέει:
Ο Βηματοδότης γράφει ότι δεν φαίνεται να πιάνει τόπο η προσπάθεια της κυβέρνησης να ξεχωρίσει τον Καραμανλή από τον Σαμαρά. Υπενθυμίζει τη γραμμή Μητσοτάκη περί αξιοπρεπούς και λειτουργικής σχέσης με όλους τους πρώην αρχηγούς της ΝΔ, αλλά σημειώνει ότι η τελευταία παρέμβαση Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη απογοήτευσε το Μαξίμου.

Τι υπονοεί:
Σε αντίθεση με το Dark Room, που αποδομεί επιθετικά τον Καραμανλή, ο Βηματοδότης τον αντιμετωπίζει ως πολιτικό πρόβλημα διαχείρισης. Δεν τον γελοιοποιεί πλήρως. Τον μετατρέπει σε δείκτη άγχους του Μαξίμου. Αυτό έχει σημασία: το Βήμα δεν λέει απλώς “ο Καραμανλής καρφώνει”. Λέει ότι το Μαξίμου δυσκολεύεται να ελέγξει το νόημα της παρέμβασής του.

Πηγή ή κέντρο:
Πιθανότατα κυβερνητικό παρασκήνιο, αλλά με πιο αποστασιοποιημένη διατύπωση. Η στήλη φαίνεται να καταγράφει συζήτηση εντός επιτελικών κύκλων: “πώς χειριζόμαστε τους πρώην χωρίς να τους κάνουμε ήρωες;”.

Δευτερεύοντα θέματα:
Ζωή Κωνσταντοπούλου και άρση ασυλίας, κοινωνική πρόταση για κακοποιημένες γυναίκες δημόσιους υπαλλήλους, ΕΑΠ και διοικητική δυσλειτουργία, επανεμφάνιση Γκελεστάθη, ΝΑΤΟϊκή άσκηση, ακροάσεις για Άρειο Πάγο.

Ειδικά για Γκελεστάθη:
Η αναφορά ότι η πρώην “γαλάζια” υποψήφια οργανώνει εκδήλωση στον Άγιο Δημήτριο για την ασφάλεια στα πανεπιστήμια λειτουργεί ως σήμα πιθανής επαναδραστηριοποίησης εκτός ΝΔ. Εδώ έχουμε καθαρό τοπικό και εσωκομματικό ενδιαφέρον για Νότιο Τομέα.

Γ. Powergame / Big Mouth

Βασικό θέμα: κυβερνητική σταθεροποίηση, αποδόμηση Καραμανλή–Παυλόπουλου–Τσίπρα–Ανδρουλάκη και σήματα για media/business.

Τι λέει:
Η στήλη ξεκινά με φιλοκυβερνητικό ευρωπαϊκό κάδρο: Μητσοτάκης με Φον ντερ Λάιεν και Κόστα, θετική αναφορά στις συλλογικές συμβάσεις, αναγνώριση της Κεραμέως, Χατζηδάκης ως συντονιστής στο Ελληνικό.

Τι υπονοεί:
Εδώ το πλαίσιο είναι πιο καθαρό: η κυβέρνηση παράγει έργο, οι άλλοι παράγουν θόρυβο. Η στήλη στήνει αντίθεση ανάμεσα στο “ευρωπαϊκό κύρος” Μητσοτάκη και την “παλαιά πολιτική” Καραμανλή, Παυλόπουλου, Τσίπρα, Ανδρουλάκη.

Καραμανλής:
Το Big Mouth δεν κρατά αποστάσεις. Χτυπά ευθέως τον πρώην πρωθυπουργό, παρουσιάζοντάς τον ως πολιτικό που επενδύει στην “ασθενή μνήμη” και υπενθυμίζοντας σκάνδαλα και κυβερνητική αδράνεια της περιόδου του. Αυτό δεν είναι απλή κριτική. Είναι προληπτική απονομιμοποίηση: πριν ο Καραμανλής αποκτήσει ρόλο θεσμικού κριτή, η στήλη τον επιστρέφει στο παρελθόν του.

Παυλόπουλος:
Η στήλη μεταφέρει τη γραμμή Μαρινάκη κατά Παυλόπουλου για το κράτος δικαίου, με επίκληση ότι η Ελλάδα έχει βελτιωθεί σε σχέση με άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτό επιβεβαιώνεται και από επίσημη κυβερνητική ενημέρωση/δηλώσεις Μαρινάκη. Άρα εδώ δεν έχουμε φήμη. Έχουμε κυβερνητική απάντηση ενταγμένη σε παραπολιτικό ύφος.

Ανδρουλάκης:
Η επίθεση στον Ανδρουλάκη για τον Νόμο Κατσέλη έχει στόχο να τον εμφανίσει ως “δώσ’ τα όλα” παλαιοπασοκικό ηγέτη, δηλαδή ως πολιτικό που υπόσχεται χωρίς να υπολογίζει επιπτώσεις σε τράπεζες, δάνεια και αγορά. Οι εξαγγελίες Ανδρουλάκη για εφαρμογή απόφασης, επιστροφές και επανεξέταση υποθέσεων επιβεβαιώνονται από ανεξάρτητες δημοσιεύσεις.

Τσίπρας / Λιάκος / Γιώργος Τσίπρας:
Η στήλη εκμεταλλεύεται εσωτερικά “καρφιά” από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και του υπό διαμόρφωση Τσιπρικού πόλου για να πει ότι το νέο εγχείρημα έχει ήδη ρωγμές. Η αναφορά Λιάκου στην κατάργηση των πανελλαδικών και η κριτική Γιώργου Τσίπρα λειτουργούν ως όπλα αποδόμησης του rebranding Τσίπρα.

Media/business:
Η σύγκρουση ΣΚΑΪ–ΕΡΤ παρουσιάζεται εδώ όχι απλώς ως αθλητικά δικαιώματα, αλλά ως ευρύτερη μιντιακή σύγκρουση Αλαφούζου με άλλους μεγάλους παίκτες. Η στήλη μιλά για “χαλάστρα” στην πλατφόρμα Βαρδινογιάννη–Κυριακού–Μαρινάκη και συνδέει Superbet/ΣΚΑΪ/Επιτροπή Παιγνίων. Αυτό είναι βαρύ μιντιακό σήμα, όχι ουδέτερο παρασκήνιο.

2. Κοινά μοτίβα

Το πρώτο κοινό μοτίβο είναι η επαναφορά των πρώην ως πρόβλημα ΝΔ. Καραμανλής, Σαμαράς, Παυλόπουλος εμφανίζονται όχι ως παρελθόν, αλλά ως ενεργά πολιτικά σύμβολα. Η διαφορά είναι ότι κάθε στήλη τους χειρίζεται αλλιώς:

• το Dark Room θέλει Καραμανλή διαχειρίσιμο και Σαμαρά απομονωμένο,
• ο Βηματοδότης βλέπει άγχος Μαξίμου,
• το Big Mouth επιλέγει ωμή αποδόμηση.

Το δεύτερο μοτίβο είναι η προεκλογική μηχανική των ψηφοδελτίων. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ διαβάζονται μέσα από ονόματα, περιφέρειες, έδρες, εσωτερικές ισορροπίες. Δεν είναι τυχαίο. Όταν οι στήλες μιλούν τόσο πολύ για ψηφοδέλτια, δεν περιγράφουν απλώς το μέλλον, πιέζουν το παρόν.

Το τρίτο μοτίβο είναι η αποδόμηση της αντιπολίτευσης ως αθροίσματος προσωπικών στρατηγικών: Ανδρουλάκης υπόσχεται, Δούκας φλερτάρει με άλλους χώρους, Διαμαντοπούλου δυσανασχετεί, Τσίπρας επανέρχεται αλλά αμφισβητείται από δικούς του, Βαρουφάκης γελοιοποιείται.

Το τέταρτο μοτίβο είναι το μιντιακό παιχνίδι ως πολιτική υποδομή. Τα αθλητικά δικαιώματα, η ΕΡΤ, ο ΣΚΑΪ, η Superbet και οι μεγάλοι μιντιακοί παίκτες δεν είναι “παρένθεση”. Είναι reminder ότι η προεκλογική περίοδος θα παιχτεί και στο επίπεδο πλατφορμών, μεταδόσεων, χορηγιών και συμμαχιών.

3. Πιθανές πηγές και κέντρα εκπομπής

• Κυβερνητικές πηγές:
  Πολύ πιθανές στα κομμάτια για Καραμανλή, Παυλόπουλο, Κυρανάκη, Χατζηδάκη, ψηφοδέλτια ΝΔ, Ελληνικό. Ειδικά στο Big Mouth, η γραμμή Μαρινάκη για Παυλόπουλο περνά σχεδόν αυτούσια σε παραπολιτική εκδοχή.
• Κομματικά επιτελεία:
  Ισχυρή παρουσία σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Οι πληροφορίες για περιφέρειες, υποψηφιότητες, εσωτερικές εντάσεις και συμμαχίες δεν βγαίνουν από “τυχαία παρατήρηση”. Βγαίνουν από ανθρώπους που θέλουν να μετρήσουν αντιδράσεις.
• Επιχειρηματικά/μιντιακά συμφέροντα:
  Καθαρά στα θέματα ΕΡΤ–ΣΚΑΪ, Superbet, αθλητικά media, Dimand/Voria. Εκεί οι στήλες γίνονται πίνακας σημάτων προς αγορά, ανταγωνιστές και ρυθμιστικές αρχές.
• Εσωκομματικές ομάδες:
  Στο ΠΑΣΟΚ κυρίως. Η παρουσίαση Διαμαντοπούλου, Δούκα, Γερουλάνου, Χρηστίδη, Χριστοδουλάκη και Ανδρουλάκη μοιάζει με εσωτερική ακτινογραφία από πολλές πηγές, όχι μία.
• Δημοσιογραφικά δίκτυα:
  Η επανάληψη θεμάτων Καραμανλή, Σαμαρά, ΠΑΣΟΚ-Αττική, Τσίπρα και media rights δείχνει ότι υπάρχει κοινό newsroom ένστικτο, αλλά σε ορισμένα σημεία μυρίζει και συντονισμένη διαρροή.

4. Η κρυφή ατζέντα

Η κρυφή ατζέντα είναι διπλή.

• Πρώτον, να σταθεροποιηθεί η εικόνα Μητσοτάκη ως μοναδικού λειτουργικού πόλου εξουσίας. Όλοι οι άλλοι παρουσιάζονται είτε ως παλιοί, είτε ως προσωπικά πικραμένοι, είτε ως εσωτερικά διχασμένοι, είτε ως επιπόλαιοι.
• Δεύτερον, να προληφθεί η δημιουργία αντι-Μητσοτακικού μετώπου από τα δεξιά και το κέντρο. Ο Καραμανλής δεν πρέπει να γίνει “ηθικός κριτής”. Ο Σαμαράς δεν πρέπει να γίνει “δεξιά εναλλακτική”. Ο Τσίπρας δεν πρέπει να γίνει “νέος κεντροαριστερός πόλος”. Το ΠΑΣΟΚ δεν πρέπει να φανεί “έτοιμη κυβέρνηση”.

Με απλά λόγια: οι στήλες δεν λένε απλώς ποιος κινείται. Λένε ποιος δεν πρέπει να αποκτήσει ορμή.

5. Η γραμμή που δημιουργείται

Η συνολική γραμμή είναι:
“Η κυβέρνηση έχει προβλήματα, αλλά οι αντίπαλοί της είναι χειρότεροι, παλιότεροι, πιο μπερδεμένοι και πιο επικίνδυνοι.”

Αυτό είναι γραμμή σταθεροποίησης μέσω αποδόμησης των εναλλακτικών. Δεν είναι θριαμβολογία. Είναι αμυντική επιθετικότητα.

• Η ΝΔ εμφανίζεται να ανησυχεί, αλλά να ελέγχει το πεδίο.
• Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται ως κόμμα που ακόμα ψάχνει εσωτερική ισορροπία.
• Ο Τσίπρας ως επανερχόμενος χωρίς καθαρή πρόταση.
• Ο Σαμαράς ως πολιτικός με τηλέφωνα αλλά χωρίς ρεύμα.
• Ο Καραμανλής ως σύμβολο με βάρος, αλλά με τρωτό παρελθόν.

7. Ποιον θέλουν να επηρεάσουν

• Μέγαρο Μαξίμου: Το Βήμα του λέει: πρόσεχε, ο Καραμανλής δεν είναι ακίνδυνος. Το Big Mouth του λέει: χτύπα πριν παγιωθεί ο ρόλος του κριτή. Το Dark Room του λέει: προσέγγισε τους Καραμανλικούς, απομόνωσε τον Σαμαρά.
• Υπουργούς και κομματική ΝΔ: Μήνυμα πειθαρχίας: τα ψηφοδέλτια τρέχουν, το κόμμα οργανώνεται, κανείς δεν πρέπει να παίζει προσωπικό παιχνίδι.
• ΠΑΣΟΚ: Μήνυμα πίεσης στον Ανδρουλάκη: αποφάσισε πού θα κατέβεις, ποιους θα κόψεις, ποια γραμμή έχεις. Μήνυμα σε Γερουλάνο, Διαμαντοπούλου, Χρηστίδη, Δούκα: όλοι είστε υπό παρακολούθηση.
• Τσίπρας / νέος κεντροαριστερός πόλος: Μήνυμα αποδόμησης: πριν ακόμη ανακοινωθεί πλήρως το νέο σχήμα, παρουσιάζεται ως παλιό, πρόχειρο και εσωτερικά αμφισβητούμενο.
• Μιντιακά κέντρα: Το σήμα είναι σαφές: τα αθλητικά δικαιώματα και οι χορηγίες είναι κομμάτι της μεγάλης μιντιακής αναδιάταξης. Όποιος ελέγχει περιεχόμενο υψηλής απήχησης, αγοράζει πολιτικό βάρος.
• Κοινή γνώμη: Να εμπεδωθεί ότι η χώρα μπορεί να γκρινιάζει, αλλά “σοβαρή εναλλακτική” δεν έχει ακόμα.

7. Πολιτική εκτίμηση

Η παραπολιτική ατζέντα των ημερών δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει αρχίσει να σκέφτεται με όρους προεκλογικού κινδύνου, όχι απλής καθημερινής φθοράς. Το πιο επικίνδυνο για το Μαξίμου δεν είναι ένα κόμμα μόνο του. Είναι η ταυτόχρονη πίεση από τρεις πλευρές: δεξιά διαρροή Σαμαρά, καραμανλικό μουρμουρητό, κεντροαριστερή αναδιάταξη με ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα.

Αυτό που βλέπω είναι ένα πρώτο “τείχος προστασίας”:

• ο Καραμανλής πρέπει να περιοριστεί σε συμβολικό ρόλο,
• ο Σαμαράς να εμφανιστεί ως μικρό εγχείρημα χωρίς δημοσκοπικό βάθος,
• ο Ανδρουλάκης ως παλαιοκομματικός διανομέας υποσχέσεων,
• ο Τσίπρας ως rebranding χωρίς καθαρότητα,
• τα μιντιακά πεδία να χαρτογραφηθούν πριν γίνουν εκλογικά όπλα.

Δεν θα το έλεγα πανικό. Θα το έλεγα προληπτική αντιπυρική ζώνη. Το Μαξίμου φαίνεται να καταλαβαίνει ότι η φθορά δεν θα έρθει μόνο από την αντιπολίτευση. Μπορεί να έρθει από “πρώην”, “φίλους”, “χορηγούς σιωπής”, “τοπικά ψηφοδέλτια” και “μιντιακές μετακινήσεις”.

8. Το δια ταύτα

Να κρατήσουμε τρία πράγματα.

• Πρώτον, ο Καραμανλής ξαναμπαίνει στο παιχνίδι όχι επειδή θέλει αναγκαστικά να ηγηθεί κάποιου πράγματος, αλλά επειδή η σιωπή του και οι υπαινιγμοί του παράγουν πολιτικό κόστος. Αυτό είναι πιο ύπουλο από ανοιχτή ρήξη.
• Δεύτερον, ο Σαμαράς αντιμετωπίζεται ήδη σαν εν δυνάμει αποσχιστικό project που πρέπει να γελοιοποιηθεί πριν αποκτήσει πρόσωπα. Αν τις επόμενες ημέρες δούμε νέες διαρροές για ονόματα, δημοσκοπικά χαμηλά ή “γραφικότητες”, θα είναι συνέχιση της ίδιας γραμμής.
• Τρίτον, το ΠΑΣΟΚ είναι το μεγάλο εργαστήριο πίεσης. Αν ο Ανδρουλάκης δεν λύσει γρήγορα το θέμα στρατηγικής, ψηφοδελτίων και εσωτερικών ρόλων, οι στήλες θα συνεχίσουν να τον παρουσιάζουν ως αρχηγό που δεν ελέγχει το κόμμα του.

Η εξέλιξη που μπορεί να προαναγγέλλεται: επιτάχυνση κομματικών ανακοινώσεων στη ΝΔ, νέα χτυπήματα κατά Σαμαρά/Τσίπρα, και πίεση στο ΠΑΣΟΚ μέσω Αττικής. Εκεί θα φανεί αν η παραπολιτική φωτιά είναι απλώς καπνός ή αν κάποιος ήδη μαγειρεύει την επόμενη πολιτική αναδιάταξη.