Η πρωινή εικόνα του Τύπου στις 17 Απριλίου δεν αποτύπωσε απλώς μια ακόμη σκληρή μέρα στη Βουλή. Αποτύπωσε κάτι βαθύτερο: μια χώρα που μπαίνει σε φάση πολιτικής απογύμνωσης. Τα προσωπεία πέφτουν, οι γραμμές άμυνας στενεύουν και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η αντιπαράθεση είναι τοξική. Είναι αν το πολιτικό σύστημα αντέχει να κοιταχτεί στον … Περισσότερα

Η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τη σύγκρουση, κρίνεται από την ικανότητα να ορίζεις το νόημα της σύγκρουσης. Και στη χθεσινή κοινοβουλευτική σκηνή αυτό ακριβώς συνέβη: η αντιπολίτευση μπήκε στην αίθουσα με τη βεβαιότητα ότι κρατά το ηθικό πλεονέκτημα, αλλά βγήκε από αυτήν χωρίς να έχει επιβάλει ούτε ρυθμό ούτε πλαίσιο. Η κυβέρνηση, αντίθετα, δεν … Περισσότερα

Δεν είναι μια ακόμη μέρα παραπολιτικής φλυαρίας η σημερινή. Είνα ένα πρωινό άσκησης εξουσίας με δημοσιογραφικό μανδύα. Οι τρεις στήλες δεν κινήθηκαν απλώς πάνω στο ίδιο γεγονός, κινήθηκαν πάνω στην ίδια ανάγκη του συστήματος: να αλλάξει η συζήτηση. Να φύγει το φως από τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τη φθορά της κυβερνητικής εικόνας και να … Περισσότερα

Αν η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού, τότε η σημερινή Ελλάδα είναι το εργαστήρι του αδιανόητου. Σήμερα στη Βουλή, οι προβολείς δεν θα πέσουν απλώς στις γραβάτες των πολιτικών αρχηγών, αλλά στις «μαύρες τρύπες» ενός συστήματος που μοιάζει να καταπίνει τη θεσμική του αξιοπρέπεια. Η προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση για το Κράτος Δικαίου δεν … Περισσότερα

Δεν είναι πια μυστικό ότι το παραπολιτικό σύστημα της χώρας δεν καταγράφει απλώς τις δονήσεις της εξουσίας. Τις μεγεθύνει, τις διοχετεύει και, όταν χρειάζεται, τις κατασκευάζει σε δόσεις για να επηρεάσει παίκτες, συσχετισμούς και διαθέσεις. Οι τρεις στήλες που κυκλοφόρησαν χθες και σήμερα δεν είναι απλές σημειώσεις παρασκηνίου. Είναι τρεις διαφορετικές εκδοχές της ίδιας αγωνίας: … Περισσότερα

Η κυβέρνηση πηγαίνει στην αυριανή σύγκρουση στη Βουλή με ένα σχέδιο απλό και καθόλου αθώο: να μετατρέψει μια εστιασμένη πολιτική επίθεση για υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και Λαζαρίδη σε μια γενική, σχεδόν φιλοσοφική, συζήτηση περί «κράτους δικαίου». Να φύγει δηλαδή από το συγκεκριμένο και να ανέβει στο αφηρημένο. Το Μαξίμου ξέρει ότι στα μεγάλα κάδρα ανασαίνει καλύτερα … Περισσότερα

Η επανεμφάνιση στην αντιπολιτευόμενη αρθρογραφία φορτισμένων όρων όπως «νεοδωσιλόγοι» δεν είναι απλώς μια λεκτική υπερβολή. Είναι απόπειρα επαναφοράς μιας παλιάς ελληνικής μεθόδου: να μη συγκρούεσαι με τον αντίπαλο μόνο πολιτικά, αλλά να τον ακυρώνεις ηθικά και ιστορικά. Να μην τον παρουσιάζεις ως λάθος, αλλά ως μολυσμένο. Να μην τον κρίνεις για όσα κάνει, αλλά να … Περισσότερα

Στην ελληνική παραπολιτική αγορά δεν κυκλοφορούν απλώς πληροφορίες. Κυκλοφορούν νεύρα, δοκιμές αντοχής και προειδοποιητικές βολές. Κάθε στήλη, κάθε «πηγή», κάθε μισόλογο που αφήνεται να σέρνεται στους διαδρόμους της εξουσίας, δεν γράφεται μόνο για να διαβαστεί. Γράφεται για να φτάσει κάπου. Σε ένα υπουργικό γραφείο, σε ένα βουλευτικό αυτί, σε έναν επιχειρηματία που μετρά το πολιτικό … Περισσότερα

Η σημερινή επικαιρότητα μοιάζει με εκείνο το πασχαλινό τραπέζι όπου όλοι προσποιούνται ότι τρώνε ήσυχα, ενώ από κάτω γινεται μια κλωτσοπατινάδα. Η κυβέρνηση θέλει να δείξει ότι επιστρέφει από την πασχαλινή ανάπαυλα με “θετική ατζέντα”, έργα, μεταρρυθμίσεις, απορρόφηση πόρων, διεθνείς επαφές και θεσμική αυτοπεποίθηση. Μόνο που η πραγματικότητα δεν συνεργάζεται πάντα με το briefing. Γιατί … Περισσότερα

Υπάρχει ένα κομμάτι της Ελλάδας που δεν φωνάζει, δεν κάνει επανάσταση στο Facebook κάθε τρεις ώρες, δεν αυτοηδονίζεται με την οργή του και δεν πιστεύει ότι η πολιτική είναι μόνιμο reality εκδίκησης. Είναι ο ψηφοφόρος της τάξης, της συνέπειας, του λογαριασμού που πληρώνεται έστω με σφιγμένα δόντια, του παιδιού που πρέπει να σταθεί όρθιο σε … Περισσότερα