Από τα δολοφονικά γκαζάκια στα excel της κανονικότητας – Ανάρτηση Μητσοτάκη Facebook 05/07

Η κυριακάτικη ανάρτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν βγήκε σε μια ουδέτερη πολιτική στιγμή. Βγήκε μετά την τραγική επίθεση στη Θεσσαλονίκη, μέσα σε μια ατμόσφαιρα βαριά, όπου η ανθρώπινη απώλεια δεν αφήνει πολλά περιθώρια για τη συνηθισμένη κυβερνητική αυτοπεριγραφή. Και εδώ βρίσκεται το πρώτο ενδιαφέρον σημείο. Ο πρωθυπουργός κατάλαβε ότι δεν μπορούσε να ξεκινήσει με αριθμούς, πληρωμές, έργα και μεταρρυθμίσεις. Έπρεπε πρώτα να μιλήσει για τη βία. Και το έκανε με τρόπο που συνδύασε θεσμικότητα, πολιτική μνήμη και μια σαφή προειδοποίηση προς όσους νομίζουν ότι η Δημοκρατία είναι πεδίο εκτόνωσης για τους θυμούς τους.

Η αναφορά στη 17 Νοέμβρη και στη Χρυσή Αυγή δεν ήταν τυχαία. Ο Μητσοτάκης προσπάθησε να βάλει την επίθεση στη Θεσσαλονίκη μέσα σε ένα ευρύτερο αφήγημα, ότι η χώρα έχει πληρώσει ακριβά την πολιτική βία και δεν πρέπει να ξαναπαίξει με τη φωτιά. Σωστό. Μόνο που στην Ελλάδα, ως γνωστόν, ακόμη και η καταδίκη της βίας γίνεται συχνά με το μάτι στην επόμενη δημοσκόπηση. Στο Μαξίμου το ξέρουν καλά αυτό. Γι’ αυτό και η ανάρτηση δεν έμεινε μόνο στο πένθος. Πέρασε γρήγορα στο πολιτικό μήνυμα, σταθερότητα απέναντι στην τοξικότητα, μνήμη απέναντι στη λήθη, διακυβέρνηση απέναντι στο χάος.

Η επέτειος του δημοψηφίσματος του 2015 ήρθε σχεδόν σαν έτοιμο σκηνικό. Ο πρωθυπουργός τη χρησιμοποίησε για να θυμίσει ποιοι οδήγησαν τη χώρα στο χείλος του γκρεμού, αλλά και για να δείξει ότι κάποιοι επιστρέφουν χωρίς να έχουν ζητήσει πραγματικά συγγνώμη από την Ιστορία. Το καρφί ήταν σαφές. Πήγαινε προς τον Τσίπρα, προς τα νέα σχήματα της Κεντροαριστεράς, αλλά και προς κάθε δύναμη που φλερτάρει με την πολιτική νοσταλγία. Την ίδια ώρα, στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, ο Αντώνης Σαμαράς κινείται σαν παλιός παίκτης που ξαναμετρά συμμάχους. Έτσι, η ανάρτηση λειτουργεί και ως μήνυμα προς δύο κατευθύνσεις, προς τα αριστερά και προς τα δεξιά, ότι ο κεντρικός χώρος δεν θα παραδοθεί χωρίς μάχη.

Μετά έρχεται το γνωστό κυβερνητικό πακέτο. Ακρίβεια, οικογένειες, αγρότες, ΟΠΕΚΕΠΕ, συντάξεις χηρείας, ΕΣΥ, απογευματινά χειρουργεία, Τοπική Αυτοδιοίκηση, Κυκλάδες, σχολεία, μουσεία. Είναι η κλασική μέθοδος Μητσοτάκη, να μετατρέπει την πολιτική σε πίνακα ελέγχου. Κάποιοι τη βρίσκουν ψυχρή. Δεν έχουν άδικο. Όμως σε μια χώρα που έζησε δεκαετίες με μεγάλα λόγια και μικρά αποτελέσματα, το να μιλά ένας πρωθυπουργός για πληρωμές, χρονοδιαγράμματα και μετρήσιμα έργα δεν είναι αμελητέο. Δεν συγκινεί πάντα, αλλά πιάνει τόπο.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο της ανάρτησης είναι ο νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Εκεί φαίνεται η τεχνοκρατική πλευρά της κυβέρνησης, λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερα εργαλεία, ηλεκτρονική ψηφοφορία, αλλαγές στον τρόπο εκλογής δημάρχων και περιφερειαρχών. Βέβαια, όποιος γνωρίζει την Αυτοδιοίκηση ξέρει ότι οι κώδικες δεν αλλάζουν από μόνοι τους την πραγματικότητα. Θέλουν λεφτά, προσωπικό, έλεγχο και δημάρχους που δεν νομίζουν ότι ο δήμος είναι οικογενειακό βασίλειο. Αλλά ως κατεύθυνση, είναι σωστή.

Συνολικά, η ανάρτηση ήταν πολιτικά έξυπνη. Ξεκίνησε από το τραύμα, πέρασε από τη μνήμη, άγγιξε την καθημερινότητα και κατέληξε στο βασικό αφήγημα της κυβέρνησης, σταθερότητα με έργο. Δεν ήταν αθώα, τίποτα στην πολιτική δεν είναι αθώο. Ήταν όμως αποτελεσματική. Και σε μια περίοδο που η αντιπολίτευση ψάχνει ακόμη ποιος κρατά το τιμόνι και ποιος απλώς κορνάρει από το πίσω κάθισμα, ο Μητσοτάκης επιμένει να εμφανίζεται ως ο οδηγός της κανονικότητας.

Η γεύση μένει γλυκόπικρη. Γιατί η Ελλάδα προχωρά, αλλά κουβαλά ακόμη τις σκιές της. Κι αν υπάρχει ένα αισιόδοξο συμπέρασμα, είναι αυτό, ότι η κανονικότητα, όσο βαρετή κι αν φαίνεται, παραμένει στην ελληνική πολιτική η πιο δύσκολη μεταρρύθμιση.