Call us now:
Υπάρχει κάτι ειρωνικό στη αέναη έξαρση πατριωτικής ευαισθησίας του Αντώνη Σαμαρά από την ώρα που βρέθηκε εκτός νυμφώνος. Την ώρα που το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καταδικάζει την Τουρκία για τη «Γαλάζια Πατρίδα», το casus belli, τις παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων Ελλάδας και Κύπρου και την αυταρχική μεταχείριση πολιτικών αντιπάλων, ο πρώην πρωθυπουργός επιμένει να εμφανίζει την ελληνική κυβέρνηση ως περίπου αδρανή, φοβική ή μειοδοτική. Δηλαδή, όταν η ευρωπαϊκή σκηνή υιοθετεί θέσεις που η Αθήνα διεκδικεί εδώ και χρόνια, εκείνος ψάχνει το μικρόφωνο για να εξηγήσει ότι όλα πάνε στραβά.
Η Τουρκία, βεβαίως, έκανε αυτό που ξέρει καλά. Αντί να απαντήσει στην ουσία, φόρεσε τη στολή του θιγμένου κράτους και κατηγόρησε το Ευρωκοινοβούλιο ότι δίνει έδαφος στην τρομοκρατία. Είναι η κλασική μέθοδος της Άγκυρας: όποιος της θυμίζει κράτος δικαίου, Κυπριακό, Αιγαίο ή διεθνές δίκαιο, βαφτίζεται εχθρός, ιδεοληπτικός ή συνοδοιπόρος απειλών. Μόνο που αυτή η υπερβολική τουρκική αντίδραση δείχνει ακριβώς το αντίθετο από όσα υπαινίσσεται ο Σαμαράς. Δείχνει ότι η ευρωπαϊκή πίεση ενοχλεί. Δείχνει ότι η Τουρκία δεν αντιμετωπίζει την Αθήνα ως απομονωμένη φωνή, αλλά βλέπει τις ελληνικές θέσεις να περνούν μέσα από έναν θεσμικό ευρωπαϊκό πολλαπλασιαστή.
Εδώ αρχίζει το πρόβλημα με τον Σαμαρά. Δεν είναι ότι δεν έχει δικαίωμα να ανησυχεί για την Τουρκία. Το έχει. Δεν είναι ότι τα ελληνοτουρκικά επιτρέπουν εφησυχασμό. Δεν επιτρέπουν. Το ύποπτο, με πολιτική και όχι ποινική έννοια, είναι ότι η ευαισθησία του ενεργοποιείται κυρίως ως εσωτερικό όπλο κατά της κυβέρνησης. Δεν χτίζει εθνική γραμμή, χτίζει παράλληλο λαϊκιστικά υποκεινούμενο ακροατήριο. Δεν πιέζει για περισσότερη στρατηγική, παράγει ηθική υπεροχή για προσωπική κατανάλωση. Και, κυρίως, δεν αναμετριέται με την Τουρκία. Αναμετριέται με τον Μητσοτάκη, χρησιμοποιώντας την Τουρκία ως σκηνικό.
Αυτός είναι ο εθνολαϊκισμός στην πιο κομψή εκδοχή του: παίρνει μια πραγματική εθνική απειλή και τη μετατρέπει σε εργαλείο εσωκομματικής τακτικής. Παίρνει τη μνήμη, το Αιγαίο, την Κύπρο, τα 12 μίλια και τα κάνει υλικό για προσωπική δικαίωση. Ο πατριωτισμός, όμως, δεν μετριέται σε ντεσιμπέλ. Μετριέται σε αποτελέσματα, συμμαχίες, θεσμικά κείμενα, ευρωπαϊκές αποφάσεις και αποτρεπτική σοβαρότητα.
Το πιο επικίνδυνο είναι ότι αυτή η ρητορική προσφέρει στην Τουρκία ένα βολικό ελληνικό παράδοξο: ενώ η Άγκυρα πιέζεται στην Ευρώπη, στην Αθήνα εμφανίζεται ένας πρώην πρωθυπουργός να υπονοεί ότι η ελληνική κυβέρνηση περίπου κοιμάται. Δεν το κάνει, φυσικά, υπέρ της Τουρκίας. Αλλά η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τις προθέσεις. Κρίνεται και από τις χρήσεις. Και η χρήση αυτής της γραμμής είναι να αποδυναμώνεται το εσωτερικό μέτωπο τη στιγμή που εξωτερικά καταγράφεται θεσμικό κέρδος.
Αν κάτι απέδειξε η τουρκική οργή, είναι ότι η Άγκυρα ενοχλείται όταν η Ελλάδα παίζει θεσμικά και ευρωπαϊκά. Αν κάτι αποδεικνύει ο Σαμαράς, είναι ότι κάποιοι ενοχλούνται εξίσου όταν αυτό το παιχνίδι δεν περνά από το δικό τους παλιό πατριωτικό ταμείο.
Intelligence Report: Sign Up
Σημείωση χρήσης περιεχομένου:
© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.
Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.grΗ μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου
