Μητσοτάκης στο FB: Άνω τελεία στο σκάνδαλο, κάτω τελεία στο κράτος – 05/04

Η ανάρτηση ήρθε στην απολύτως υπολογισμένη στιγμή. Με τη δικογραφία του ΟΠΕΚΕΠΕ να έχει ήδη ανοίξει νέο κύκλο πίεσης για 11 βουλευτές της ΝΔ, με το Μαξίμου να τρέχει μίνι ανασχηματισμό εξπρές και με τη συζήτηση στη Βουλή για το κράτος δικαίου και τις υποκλοπές να έχει οριστεί για τις 16 Απριλίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είχε την πολυτέλεια μιας αθώας κυριακάτικης ανασκόπησης. Χρειαζόταν ένα κείμενο που να μοιάζει με αυτοκριτική, αλλά να λειτουργεί ως αντεπίθεση. Και αυτό ακριβώς έγραψε.

Το πιο έξυπνο σημείο της ανάρτησης δεν είναι η παραδοχή των «διαχρονικών και διακομματικών παθογενειών». Αυτό πια είναι το ελάχιστο εισιτήριο σοβαρότητας. Το κρίσιμο είναι η μετατόπιση του κάδρου: ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν παρουσιάζεται ως ενεργό πολιτικό τραύμα, αλλά ως άρρωστος οργανισμός που μπήκε ήδη στο χειρουργείο της ΑΑΔΕ. Δηλαδή, όχι «έπεσα έξω», αλλά «βρήκα το σάπιο, το ξήλωσα και τώρα το ψηφιοποιώ». Είναι η γνωστή μητσοτακική τεχνική: ελεγχόμενη παραδοχή, άμεση τεχνοκρατική υπέρβαση, και ύστερα ηθικό ντύσιμο με το σύνθημα περί σύγκρουσης με το «βαθύ κράτος». Σκωπτικά μιλώντας, το Μαξίμου ανακάλυψε ξανά ότι ο καλύτερος τρόπος να επιβιώσεις από ένα σκάνδαλο είναι να εμφανιστείς ως εργολάβος της κατεδάφισής του.

Γι’ αυτό και αμέσως μετά ανοίγει η μεγάλη βεντάλια μέτρων: καύσιμα, μισθοί, ψηφιακή κάρτα, διοίκηση, υγεία. Δεν είναι φλυαρία. Είναι damage control με τεχνοκρατική συσκευασία. Η κυβέρνηση ποντάρει ότι ο πολίτης μπορεί να ανεχθεί περισσότερη θεσμική μουτζούρα, αρκεί να δει κάτι να κινείται στο βενζινάδικο, στον μισθό και στο ωράριό του. Από 1ης Απριλίου ο κατώτατος μισθός ανέβηκε στα 920 ευρώ, με άμεσο όφελος για 1,5 εκατ. πολίτες. Το diesel επιδοτείται με 20 λεπτά το λίτρο, ενώ οι αιτήσεις για το fuel pass στη βενζίνη ανοίγουν τη Μεγάλη Δευτέρα. Την ίδια ώρα, η ψηφιακή κάρτα εργασίας επεκτείνεται σε νέους κλάδους και το υπουργείο Εργασίας μιλά για 2,7 εκατ. περισσότερες δηλωμένες υπερωρίες σε σχέση με το 2024. Το μήνυμα είναι καθαρό: «ναι, υπάρχει κρίση αξιοπιστίας, αλλά ακόμα παράγω διοίκηση».

Το πρόβλημα για τον πρωθυπουργό είναι ότι το έδαφος παραμένει γλιστερό. Η Metron έδειξε τη ΝΔ να ανεβαίνει στο 31,1% στην εκτίμηση ψήφου, αλλά την ίδια στιγμή η ακρίβεια, η κρίση των θεσμών και ο απόηχος των υποκλοπών κρατούν ζωντανή την αντικυβερνητική δυσαρέσκεια. Με άλλα λόγια, το ταβάνι δεν έπεσε, αλλά το πάτωμα τρίζει. Και όσο οι υποκλοπές επιστρέφουν στην ατζέντα, όσο ο Ανδρουλάκης ετοιμάζεται για μετωπική σύγκρουση στη Βουλή, τα dashboards και οι δορυφόροι δεν αρκούν από μόνα τους για να καθαρίσουν την πολιτική ατμόσφαιρα.

Παρά ταύτα, η ανάρτηση πετυχαίνει κάτι ουσιαστικό: επαναφέρει τον Μητσοτάκη στη φυσική του έδρα, στον ρόλο του διαχειριστή μιας ελαττωματικής μηχανής που μόνο εκείνος, κατά το αφήγημά του, ξέρει να κάνει reboot. Και τον βοηθά το χάος απέναντι. Το ΠΑΣΟΚ βγαίνει από το συνέδριό του συζητώντας για «τιμάρια» και πολιτική αλλαγή, ενώ ο Τσίπρας επανεμφανίζεται με εξομολογητικό ύφος, παλιές εμμονές και φιλοδοξία νέου φορέα. Σε αυτό το τοπίο, ο πρωθυπουργός μοιάζει λιγότερο με εμπνευστή και περισσότερο με τον μόνο διαθέσιμο μηχανικό του συστήματος. Δεν είναι μικρό πράγμα στην ελληνική πολιτική να σε περνούν για τον υδραυλικό, όταν όλοι οι άλλοι τσακώνονται ακόμη για το ποιος κρατά το σχέδιο.

Η γεύση που αφήνει η ανάρτηση είναι γλυκόπικρη αλλά όχι κυνική. Είναι καλογυαλισμένη, προφανώς. Σαν memo που πέρασε από σύσκεψη, ξαναγράφτηκε, σιδερώθηκε και βγήκε προς κατανάλωση. Όμως έχει πολιτικό ένστικτο. Δεν ζητά συγχώρεση. Ζητά να πιστέψεις ότι, παρά τα σπασμένα, αυτός κρατά ακόμη το τιμόνι. Και στην παρούσα συγκυρία, αυτό ίσως αρκεί. Το δύσκολο αρχίζει μετά: να αποδείξει ότι η σύγκρουση με το «βαθύ κράτος» δεν θα μείνει άλλη μια εύηχη φράση ελληνικής εξουσίας, ωραία για post και φτωχή για ιστορία.