Βενιζέλος: Το Νομικό “Σφυροκόπημα” στο παρακράτος – Ανάλυση 28/02

Καλημέρα σας, αγαπητοί μου. Αν νομίζατε ότι το Σαββατοκύριακο θα κυλούσε με χαλαρούς περιπάτους και ανοιξιάτικα πλάνα, μάλλον ζείτε σε άλλη χώρα, ή τουλάχιστον δεν διαβάζετε τα σωστά «ραβασάκια». Γιατί εδώ, στο μεγάλο μας τσίρκο που ονομάζουμε πολιτική σκηνή, οι προβολείς έπεσαν ξαφνικά πάνω στον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον έναν, τον μοναδικό, τον «πρόεδρο» της καρδιάς μας, ο οποίος αποφάσισε να βγει από τη θεσμική του απομόνωση και να ρίξει μια χειροβομβίδα μεγατόνων στα θεμέλια του Μαξίμου.

Μην ψάχνετε για λεπτότητες. Ο Βενιζέλος δεν γράφει απλώς άρθρα, παραδίδει «πολιτικά ευαγγέλια» με τη σιγουριά ανθρώπου που ξέρει πού είναι θαμμένοι όλοι οι σκελετοί. Και τώρα, μέσα από τις σελίδες των «ΝΕΩΝ», αποφάσισε να μας εξηγήσει, με εκείνο το ακαταμάχητο, διδακτικό του ύφος, πώς ακριβώς το «γαλάζιο» σύστημα κατάφερε να μπερδέψει τη δημοκρατία με το παρακράτος και τις υποκλοπές με το… εθνικό συμφέρον.

Καθίστε αναπαυτικά, βάλτε καφέ και πάμε να δούμε πώς ο Βαγγέλης «ξεσκονίζει» το Σύνταγμα, αφήνοντας την κυβέρνηση να ψάχνει για θεσμικά καταφύγια που πλέον δεν υπάρχουν. Γιατί, κακά τα ψέματα, όταν ο Μπένι αποφασίζει να κάνει «ντου», το μόνο που μένει στους υπόλοιπους είναι να μετρούν τις απώλειες.

Πάμε λοιπόν…

Ακολουθεί η πολιτική αξιολόγηση σε τρία επίπεδα:

1. Για τον ίδιο τον Ευάγγελο Βενιζέλο: Ο «Εγγυητής των Θεσμών»

• Θεσμική Υπεροχή: Ο Βενιζέλος αυτοτοποθετείται ως ο «φύλακας του Συντάγματος» και του ευρωπαϊκού κεκτημένου. Χρησιμοποιώντας όρους όπως «επαυξημένο Σύνταγμα» και επικαλούμενος τη νομολογία του Στρασβούργου, υπενθυμίζει στο πολιτικό προσωπικό ότι διαθέτει το πνευματικό και νομικό ανάστημα που λείπει από την τρέχουσα συγκρουσιακή σκηνή.
• Πολιτική Επιστροφή (ή Επιρροή): Με την επίθεση στις «εύκολες ρητορείες» και στα «ανέξοδα λόγια», ασκεί κριτική στην κυβέρνηση χωρίς να ταυτίζεται με την «τοξική» αντιπολίτευση. Επιδιώκει να είναι ο πόλος που διαμορφώνει την ατζέντα στο χώρο του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, παραμένοντας ένας εν αναμονή θεσμικός παίκτης (π.χ. για μια μελλοντική Προεδρία της Δημοκρατίας ή έναν ρόλο εθνικού επιδιαιτητή).

2. Για το ΠΑΣΟΚ: Η «Ιδεολογική και Θεσμική Θωράκιση»

• Προσφορά Στρατηγικού Βάθους: Το ΠΑΣΟΚ, υπό τον Νίκο Ανδρουλάκη, έχει καταστήσει τις υποκλοπές κεντρικό πυλώνα της αντιπολίτευσης του. Ο Βενιζέλος έρχεται να «ντύσει» αυτή την πολιτική επιλογή με σοβαρό θεσμικό ένδυμα. Μετατρέπει μια προσωπική υπόθεση (Ανδρουλάκη) σε ζήτημα «δημοκρατικού κράτους δικαίου».
• Συσπείρωση του «Βενιζελικού» Κέντρου: Με την παρέμβαση αυτή, στέλνει σήμα στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου, που ίσως δυσφορούν με την κυβερνητική διαχείριση, ότι η κριτική για το παρακράτος δεν είναι «λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά απαίτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

3. Για την Πολιτική Σκηνή: Η «Απονομιμοποίηση της Κυβερνητικής Άμυνας»

• Αποδόμηση της Συνταγματικής Αναθεώρησης: Ο Βενιζέλος «αδειάζει» την κυβέρνηση, επισημαίνοντας ότι οι υποσχέσεις για αναβάθμιση των θεσμών μέσω μελλοντικής αναθεώρησης του Συντάγματος είναι απλώς ένα τέχνασμα για να κερδηθεί χρόνος. Τονίζει ότι η προστασία των δικαιωμάτων πρέπει να είναι άμεση και όχι μετά το τέλος της θητείας της παρούσας κυβέρνησης.
• Προειδοποίηση προς τη Δικαιοσύνη και τις Ανεξάρτητες Αρχές: Η αναφορά του στον «προστατευτικό θώρακα» των αρχών αυτών λειτουργεί ως έμμεση πίεση προς τους δικαστικούς λειτουργούς και τα μέλη των Αρχών (όπως η ΑΔΑΕ) να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, υπονοώντας ότι η ιστορία θα τους κρίνει με βάση το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Τι προσπαθεί να πετύχει;

Πολιτικά, ο Βενιζέλος επιχειρεί να στερήσει από τη Νέα Δημοκρατία το μονοπώλιο του «θεσμικού εκσυγχρονισμού». Παρουσιάζει την κυβέρνηση ως εγκλωβισμένη σε παραβατικές συμπεριφορές που την εκθέτουν στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, «τσιμεντώνει» τη θέση του ΠΑΣΟΚ ως τον μοναδικό αυθεντικό εκφραστή της θεσμικής σοβαρότητας, ενώ ο ίδιος παραμένει ο αδιαμφισβήτητος ιδεολογικός καθοδηγητής αυτής της στρατηγικής.