Το παρασκήνιο που τρίζει την κορυφή – Παραπολιτικές στήλες Online 26/02

Η πολιτική εβδομάδα δεν γράφεται πια στα πρωτοσέλιδα γράφεται στις στήλες. Εκεί όπου οι “πηγές” γίνονται εργαλείο πειθαρχίας, οι ψίθυροι μετατρέπονται σε προειδοποιήσεις και οι δημοσκοπήσεις σε σκιώδεις προφητείες και παρασκήνιο. Αν διαβάσει κανείς συνδυαστικά τα παραπολιτικά, θα δει ένα καθαρό μοτίβο: η εξουσία δεν κινδυνεύει από την αντιπολίτευση, αλλά από τη φθορά των εσωτερικών της ισορροπιών.

Η υπόθεση Σαμαρά δεν είναι ιδεολογική διαφωνία, είναι τεστ αντοχής. Όταν μια Κοινοβουλευτική Ομάδα “αδιαφορεί” δημοσίως, δεν το κάνει από αδιαφορία. Το κάνει για να στείλει μήνυμα ότι η κεντρική γραμμή δεν αλλάζει από προσωπικές στρατηγικές. Το ίδιο και με τον Δένδια: οι ψίθυροι περί “κόπωσης” δεν αφορούν το πρόσωπο, αλλά το timing. Στην πολιτική, το να βιάζεσαι να δείξεις ότι είσαι παρών ισοδυναμεί με το να αποκαλύπτεις ότι δεν είσαι ακόμη έτοιμος.

Την ίδια ώρα, η κυβέρνηση επιχειρεί να κρατήσει δύο μέτωπα ανοιχτά χωρίς να καεί: από τη μία, το κοινωνικό αίσθημα απέναντι στις τράπεζες, όπου η ρητορική κατά των «αδηφάγων» χαϊδεύει το κοινό αίσθημα, από την άλλη, η ανάγκη θεσμικής σταθερότητας, ώστε να μη μετατραπεί η αγανάκτηση σε κρίση εμπιστοσύνης. Είναι μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στον λαϊκό τόνο και τον τεχνοκρατικό ρεαλισμό.

Στο βάθος, όμως, το πραγματικό παιχνίδι είναι αλλού: στις δημοσκοπικές διαρροές, στα σενάρια νέων κομμάτων, στη διαρκή υπόμνηση ότι το πολιτικό σύστημα είναι ρευστό. Όταν εμφανίζονται “κρυφές μετρήσεις” που αλλάζουν τους συσχετισμούς, το μήνυμα δεν είναι απλώς αριθμητικό. Είναι υπαρξιακό: τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ούτε η κυριαρχία της ΝΔ, ούτε η ανάκαμψη της Κεντροαριστεράς. Η πρόβλεψη βετεράνων της Νέας Δημοκρατίας ότι το ΠΑΣΟΚ θα επικρατήσει άνετα έναντι του Τσίπρα και της Καρυστιανού, δείχνει μια αναζήτηση για έναν «συστημικό» αντίπαλο που δεν θα απειλεί τα θεμέλια, αλλά θα προσφέρει μια ψευδαίσθηση εναλλακτικής.

Το πρόσφατο περιστατικό στο νοσοκομείο της Νίκαιας δεν ήταν παρά μια ακόμα πράξη σε ένα προδιαγεγραμμένο δράμα. Ενώ η εικόνα της έντασης με τον Άδωνι Γεωργιάδη προκάλεσε σκεπτικισμό σε ορισμένους εντός του Μαξίμου, η πρωθυπουργική παρέμβαση ήταν χειρουργική : μια δημόσια κάλυψη στον υπουργό για να ικανοποιηθεί το δεξιό ακροατήριο, συνοδευόμενη από μια ιδιωτική εντολή για «χαμηλούς τόνους». Είναι η επιτομή της στρατηγικής που θέλει την κυβέρνηση να εμφανίζεται ως ο ορθολογικός εγγυητής απέναντι σε έναν «εκτός λογικής» συνδικαλισμό.

Αυτό που αποτυπώνεται τελικά είναι μια κυβέρνηση που προσπαθεί να ελέγξει το περιβάλλον της, από τα media έως τα εσωκομματικά νεύρα, και μια αντιπολίτευση που παλεύει να βρει αφήγημα μέσα σε έναν κατακερματισμένο χώρο. Οι στήλες δεν καταγράφουν απλώς το κλίμα. Το διαμορφώνουν. Και το διαμορφώνουν με στόχο συγκεκριμένο: να πείσουν τους παίκτες του συστήματος ότι ο έλεγχος παραμένει στο κέντρο.

Στην πολιτική, η ισχύς δεν φαίνεται όταν μιλάς δυνατά. Φαίνεται όταν οι άλλοι χαμηλώνουν τον τόνο. Αυτή είναι η πραγματική είδηση της εβδομάδας.

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση ανά θεματική

1) Newmoney / Dark Room: «Πιερρακάκης vs τραπεζικά ΑΤΜ» = λαϊκό ένστικτο με θεσμικό φρένο

Η στήλη σερβίρει τον Πιερρακάκη να “βγάζει καπνούς” με τους τραπεζίτες για προμήθειες ΑΤΜ, με quote που είναι σχεδόν έτοιμο για TikTok πολιτικής αγανάκτησης.
Ατζέντα πίσω από τη φράση: διπλό μήνυμα.

• Προς κοινωνία: «σας καταλαβαίνουμε, τράπεζες = αδηφάγες».
• Προς σύστημα: «μην ανοίξει η απόφαση ΑΠ σαν ντόμινο για όλο το πιστωτικό σύμπαν» (δηλ. προστασία σταθερότητας).

Ποιον επηρεάζει: κεντρώους/μεσαία τάξη που βράζει με τις χρεώσεις, χωρίς να θέλει “μπάχαλο” στις τράπεζες. Είναι αφήγημα “ρυθμιστή-τεχνοκράτη με κοινωνική κεραία”.

2) ToVima / Βηματοδότης: «Σαμαράς viral (αρνητικά), Δένδιας ψιθυριστά (κουράζει)» = διαχείριση διαδόχων και πειθαρχία ΚΟ

Ο Βηματοδότης δίνει σκηνή Βουλής: οι δηλώσεις Σαμαρά γίνονται κεντρικό θέμα στην ΚΟ, με τη “γραμμή” ότι η πλειονότητα είναι αρνητική και ο Μητσοτάκης «αδιαφόρησε».
Μετά γλιστράει στον Δένδια: “θέλει να ενδυναμώσει την εικόνα του” ενόψει συνεδρίου, αλλά στα πηγαδάκια λένε «έχει κουράσει».

Ατζέντα: εσωκομματική “υγιεινή”. Κλείσιμο ματιού στη ΝΔ ότι όποιος παίζει solo καίγεται, είτε λέγεται Σαμαράς είτε Δένδιας.
Ποιον επηρεάζει:

• Βουλευτές ΝΔ (να μη σηκώσουν “σημαίες” γύρω από Σαμαρά).
• Κεντρώους ψηφοφόρους (να δουν ότι “η κυβέρνηση κρατάει τιμόνι, οι υπόλοιποι γκρινιάζουν”).

3) Powergame / Big Mouth: «γέφυρες σε μιντιάρχες + δικαστήριο υποκλοπών + ΚΕΚ-ΔΥΠΑ» = ο χάρτης ισχύος σε τρεις κινήσεις

Το Big Mouth δουλεύει σαν dashboard εξουσίας:

• «ο αρχηγός Κυριάκος άρχισε να ρίχνει γέφυρες… σε μιντιάρχες» (δηλ. media détente).
• Βάζει στο τραπέζι την απόφαση για τις υποκλοπές και την εισαγγελική πρόταση για ενοχές, δίνοντας θεσμικό βάρος και σασπένς.
• Ανοίγει και το νήμα ΚΕΚ–ΔΥΠΑ ως αντικείμενο εισαγγελικού ενδιαφέροντος (σκιά “διασύνδεσης”).
• Και “δένει” το δημοσκοπικό meta: αντιπολίτευση ρευστή, με δύο κόμματα στα σκαριά (Τσίπρα/Καρυστιανού) που θερίζουν οριζόντια.

Ατζέντα: να δείξει ότι το Μαξίμου παίζει ταυτόχρονα σε 3 ταμπλό: μίντια, θεσμούς/δικαιοσύνη, και πολιτικό ανταγωνισμό.
Ποιον επηρεάζει: κυρίως ελίτ ακροατήριο (media, επιχειρηματίες, πολιτικό προσωπικό). Είναι “σήμα” προς το σύστημα: η ισορροπία φτιάχνεται από πάνω.

4) Iefimerida / Non Paper: «κρυφές δημοσκοπήσεις, Κυρανάκης στα τρένα, Καρυστιανού και “υπουργείο Δικαιοσύνης”» = κανονικοποίηση νέων παικτών και φόβος επαρχίας

Το Non Paper κάνει το κλασικό κόλπο “έπεσε στα χέρια μου μέτρηση” με νούμερα και μετά “σενάριο εισόδου” Τσίπρα/Καρυστιανού που ανατρέπει ισορροπίες, βγάζοντας δεύτερο κόμμα τον Τσίπρα.
Ταυτόχρονα σπρώχνει “έργο” στον Κυρανάκη για την ψηφιακή καταγραφή στο σιδηρόδρομο (μήνυμα: δουλεύουμε/διορθώνουμε).
Και πετάει την πολιτική βόμβα-κουτσομπολιό: η Καρυστιανού λέει «μου έταξαν… υπουργείο Δικαιοσύνης».

Ατζέντα:

• Προς ΠΑΣΟΚ: “κολλημένη βελόνα” στην επαρχία + Βελόπουλος “θερίζει” (άρα κινδυνεύετε).
• Προς κοινό: “οι νέοι παίκτες είναι πραγματικοί, όχι meme”.
  Ποιον επηρεάζει: αναγνώστες που σκέφτονται με όρους εκλογικής αριθμητικής και “ποιος τρώει ποιον” στην αντιπολίτευση.

---

5) (Bonus) Καθημερινή / ΘΕΩΡΕΙΟ: «τηλεφώνημα Μητσοτάκη σε Άδωνι + επιχειρήσεις σε αυτοσχέδια τζαμιά + εσωκομματικό μασάζ»

Στο “ΘΕΩΡΕΙΟ” βλέπεις πιο καθαρά το manual της κυβέρνησης:

Πρώτο: ο Μητσοτάκης στηρίζει Γεωργιάδη αλλά ζητά να πέσουν οι τόνοι μετά την ένταση στη Νίκαια.
Δεύτερο: οι επιχειρήσεις για αυτοσχέδια τζαμιά δεν παρουσιάζονται ως “ξαφνικό”, αλλά ως προετοιμασμένη κίνηση, με ενημέρωση πρέσβεων και μήνυμα “μηδενική ανοχή”.
Τρίτο: ο Χαρακόπουλος ως γραμματέας ΚΟ “μειώνει ερωτήσεις” της εσωκομματικής αντιπολίτευσης,δηλαδή πειθαρχία μέσω εσωτερικού χειρισμού.

Κοινά σημεία και “λόγος που γράφονται έτσι”

• Όλες οι στήλες μιλάνε με “πηγή”: όχι για να αποδείξουν, αλλά για να εγκαταστήσουν πραγματικότητα (αν το διάβασες σε στήλη, “κάτι παίζει”).
• Η ΝΔ εμφανίζεται ως πεδίο ελέγχου ζημιών: Σαμαράς/Δένδιας, πειθαρχία ΚΟ, τόνοι Άδωνι, γέφυρες με μίντια.
• Η αντιπολίτευση ως ρευστό υλικό: μετρήσεις, νέα κόμματα-φαντάσματα που γίνονται “σώμα”, και ΠΑΣΟΚ σε αγωνία.

Τελικό συμπέρασμα: ποιον θέλουν να επηρεάσουν (και γιατί)

1. Το εσωτερικό της ΝΔ (βουλευτές, στελέχη, “δεξιά δεξαμενή”): να μην ξεφύγουν οι φυγόκεντρες τάσεις και να μην αποκτήσει ο Σαμαράς/ο Δένδιας αφήγημα “εναλλακτικού κέντρου ισχύος”.
2. Το σύστημα (μίντια/αγορά/θεσμοί): “υπάρχει κεντρικός χειρισμός”, γέφυρες με μιντιάρχες, θεσμικές εξελίξεις (υποκλοπές), πιθανές εισαγγελικές έρευνες (ΚΕΚ-ΔΥΠΑ).
3. Τον κεντρώο ψηφοφόρο που βαριέται το χάος: να αισθανθεί ότι η κυβέρνηση μπορεί να κάνει και “λαϊκό” (τράπεζες/ΑΤΜ) χωρίς να τινάξει το σύστημα στον αέρα.