Μεγάλα deals, μικρή εμπιστοσύνη – Επισκόπηση Τύπου 16/02

Η πολιτική δεν είναι ποτέ αυτό που φαίνεται στην πρώτη ανάγνωση των πρωτοσέλιδων. Είναι αυτό που επιλέγουν να βάλουν πρώτο, και κυρίως αυτό που αφήνουν δεύτερο. Σήμερα, η χώρα παίζει σε δύο ταμπλό: στο εξωτερικό προβάλλει αυτοπεποίθηση, στο εσωτερικό απολογείται για τοξικότητα και χάνει την εμπιστοσύνη.

Από τη μία, η ενεργειακή συμφωνία με αμερικανικό κολοσσό παρουσιάζεται ως εθνική αναβάθμιση. Και είναι, υπό όρους. Δείχνει ότι η Ελλάδα δεν είναι απλώς διάδρομος αγωγών, αλλά διεκδικεί ρόλο upstream, παίκτη σε ένα νέο γεωοικονομικό περιβάλλον. Στέλνει μήνυμα στην Ουάσιγκτον, καθησυχάζει τις αγορές, αναβαθμίζει το χαρτί της χώρας απέναντι στην Άγκυρα. Είναι η “μεγάλη εικόνα”: σταθερότητα, επενδύσεις, γεωπολιτικό βάρος.

Από την άλλη, η ίδια δημόσια σφαίρα βουίζει από υποψίες συγκάλυψης, παραπολιτικά καρφώματα, λίστες, υπαινιγμούς, συγγενείς θυμάτων που ζητούν δικαιοσύνη, εσωκομματικές ισορροπίες που τρίζουν. Είναι η “μικρή εικόνα”: καχυποψία, θυμός, εσωστρέφεια.

Αυτό το δίπολο δεν είναι σύμπτωση. Είναι στρατηγική ανάγκη. Όταν μια κυβέρνηση επενδύει σε μεγάλα εξωτερικά deals, το κάνει γιατί ξέρει ότι η εσωτερική φθορά είναι υπαρκτή. Θέλει να μεταφέρει το κέντρο βάρους από το “ποιος φταίει” στο “πού πάμε”. Από το παρελθόν στο μέλλον. Από τη σύγκρουση στην προοπτική.

Εμπιστοσύνη το διακύβευμα

Η αντιπολίτευση, από την πλευρά της, δεν έχει την πολυτέλεια της γεωπολιτικής. Έχει μόνο το εργαλείο της αμφισβήτησης. Και το χρησιμοποιεί. Εστιάζει στα ρήγματα, μεγενθύνει τις σκιές, επενδύει στην ηθική διάσταση της πολιτικής. Σε έναν κύκλο όπου η εμπιστοσύνη είναι ήδη εύθραυστη, αυτό το αφήγημα βρίσκει εύφορο έδαφος.

Την ίδια στιγμή, το διεθνές περιβάλλον γίνεται όλο και πιο ασταθές. Η επιστροφή ενός πιο επιθετικού αμερικανικού εθνικισμού, η αναδιάταξη των συμμαχιών, η συζήτηση για “νέα παγκόσμια τάξη” δεν είναι θεωρητικά σχήματα. Είναι μεταβλητές που επηρεάζουν άμεσα την ελληνική στρατηγική. Σε τέτοιο περιβάλλον, η επιλογή της Αθήνας είναι σαφής: αγκυροβόληση στη Δύση, έμφαση στην άμυνα και στην ενέργεια, χαμηλοί τόνοι στα ελληνοτουρκικά, αλλά χωρίς θεαματικές υποχωρήσεις.

Εδώ όμως βρίσκεται και η παγίδα. Όσο η κυβέρνηση επενδύει στο προφίλ του “υπεύθυνου διαχειριστή σε ταραγμένο κόσμο”, τόσο περισσότερο η κοινωνία ζητά απαντήσεις για την καθημερινή δικαιοσύνη, τη διαφάνεια, την αίσθηση ισονομίας. Δεν αρκεί να είσαι γεωπολιτικά σοβαρός αν μοιάζεις εσωτερικά κυνικός.

Υπογραφες εν μέσω ανησυχίας

Στο πεδίο των εθνικών θεμάτων, το στίγμα της ημέρας είναι η ανησυχία. Η «παρέμβαση» των ΗΠΑ στο Αιγαίο και η ρευστότητα που φέρνει η επιστροφή του Τραμπισμού στο διεθνές προσκήνιο δημιουργούν ένα περιβάλλον όπου η Ελλάδα καλείται να παίξει έναν ρόλο «ενεργειακού και στρατηγικού κόμβου», ενώ ταυτόχρονα νιώθει την ανάσα της γεωπολιτικής ανακατανομής ισχύος. Η ρητορική περί «διαμοιρασμού» που υιοθετούν ορισμένα έντυπα μπορεί να μοιάζει υπερβολική, αλλά υπογραμμίζει την ανάγκη για απόλυτη διαφάνεια και εθνική ομοψυχία σε κρίσιμες αποφάσεις.

Το πολιτικό κλίμα της ημέρας, αν το διαβάσει κανείς συνδυαστικά, δεν είναι ούτε θριαμβευτικό ούτε καταστροφικό. Είναι μεταβατικό. Υπάρχει μια σαφής προσπάθεια επαναπλαισίωσης της ατζέντας: θεσμικές αλλαγές, συνταγματικές συζητήσεις, μεγάλα επενδυτικά projects. Υπάρχει όμως και μια υπόγεια αγωνία: μήπως το έδαφος της εμπιστοσύνης έχει ήδη διαβρωθεί.

Αυτό που διαφεύγει συχνά είναι ότι η κοινωνία δεν αντιδρά πια μόνο σε γεγονότα. Αντιδρά σε μοτίβα. Αν δει μοτίβο συγκάλυψης, θα γενικεύσει. Αν δει μοτίβο σταθερότητας και προοπτικής, θα δώσει χρόνο. Η μάχη λοιπόν δεν είναι μόνο επικοινωνιακή, είναι μάχη μοτίβων.

Το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα μπορεί να γίνει ενεργειακός κόμβος. Μπορεί. Ούτε αν μπορεί να σταθεί γεωπολιτικά. Μπορεί. Το ερώτημα είναι αν μπορεί ταυτόχρονα να αποκαταστήσει την εσωτερική της αξιοπιστία και να αποκτήσει εμπιστοσύνη. Γιατί χωρίς αυτήν, κάθε “μεγάλη συμφωνία” θα μοιάζει με σκηνικό που κρύβει πίσω του μια κοινωνία δύσπιστη.

Και σε μια εποχή που ο κόσμος αλλάζει με ταχύτητα, το πιο πολύτιμο κεφάλαιο δεν είναι τα κοιτάσματα. Είναι η εμπιστοσύνη.

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση ανά Εφημερίδα

[restrict]

• POLITICAL: Εστιάζει στην κυβερνητική δραστηριότητα και την κομματική συσπείρωση, ενώ αναδεικνύει το θέμα της αλλαγής προσώπου στον «Άγνωστο Στρατιώτη».+2
• INTERNATIONAL NEW YORK TIMES: Επικεντρώνεται στη διεθνή υποβάθμιση του πολιτικού λόγου, χαρακτηρίζοντάς τον ως «παράσταση κλόουν», με αφορμή τις ενέργειες του Τραμπ.
• KONTRA NEWS: Υιοθετεί επιθετική αντιπολιτευτική γραμμή, εστιάζοντας σε σκάνδαλα (υπόθεση Τζιωρτζιώτη), τις δημοσκοπήσεις του Politico για τη δυσαρέσκεια των πολιτών στη Δύση και την πίεση στον Ζελένσκι.+1
• ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Αναλύει τις τεκτονικές αλλαγές στην αγορά, το ρήγμα ΗΠΑ-ΕΕ, τις επενδύσεις στον τουρισμό και το νέο πλαίσιο για τις δημόσιες συμβάσεις.+2
• ΕΣΤΙΑ: Προτάσσει εθνικά θέματα, όπως την παρέμβαση των ΗΠΑ για το Αιγαίο, ενώ φιλοξενεί και διεθνείς ειδήσεις όπως τη δολοφονία Ναβάλνι με τοξίνη βατράχου.+1
• ONE VOICE: Ασκεί έντονη κριτική στην κυβέρνηση για υποχωρήσεις στα ελληνοτουρκικά και αναδεικνύει την εσωκομματική σύγκρουση Ντόρας Μπακογιάννη – Αντώνη Σαμαρά.
• STAR PRESS: Παραμένει στην ειδησεογραφία της πρώτης σελίδας με έμφαση στην επικαιρότητα.
• ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Κινείται σε υψηλούς τόνους με καταγγελίες για «γύπες» και «δοσιλόγους», ενώ αναφέρεται σε λίστες Έπσταϊν και εσωτερικές κόντρες στον πατριωτικό χώρο (Ζαχάροβα – Καποδίστριας).+2
• ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ: Εστιάζει στη γεωπολιτική ανακατανομή ισχύος μεταξύ Τραμπ και Πούτιν και σε θέματα αστυνομικού/δικαστικού ενδιαφέροντος (ιδιοκτήτης εργοστασίου).+2
• ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Καυτηριάζει την κυβερνητική πολιτική («ανένδοτος» Χατζηδάκη στο κράτος) και αναδεικνύεται σε θέματα ιστορικής μνήμης (Κολοκοτρώνης).+1
• ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Επικεντρώνεται στην ενεργειακή συμφωνία για τον ρόλο της Ελλάδας, τις εξελίξεις στη ΓΣΕΕ και τη διεθνή βοήθεια Τραμπ στη Γάζα.+1
• ΤΑ ΝΕΑ: Αναδεικνύουν το εργασιακό (13ωρο), την ταυτοποίηση των «200» της Καισαριανής και το μεταναστευτικό μέσω TikTok.+1
• ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Εστιάζει σε θέματα κατασκοπείας, ιστορικής μνήμης και την κριτική στη «Νέα Παγκόσμια Τάξη» του Τραμπ.
• ESPRESSO: Κινείται σε πιο ανάλαφρο, παραπολιτικό και κοινωνικό επίπεδο (Κίμπερλι).
• ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: Επιτίθεται στον λαϊκισμό (δεξιό και αριστερό) και υπεραμύνεται των θεσμικών αλλαγών και της Συνταγματικής αναθεώρησης.+1
• ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Εστιάζει σε χρηστικά θέματα (συντάξεις πριν τα 62) και την κυβερνητική στρατηγική για έργα και συσπείρωση.

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση ανά Θεματική

1) Το «κεντρικό χαρτί» της ημέρας: Chevron – Ελλάδα ως ενεργειακός κόμβος (και ως μήνυμα ισχύος)

Τι βλέπουμε στα αποκόμματα

• Η ΕΣΤΙΑ το σηκώνει ως γεγονός εθνικής βαρύτητας: «υπογράφονται σήμερα οι συμβάσεις» για τα θαλάσσια blocks Κρήτης/Πελοποννήσου, με Chevron και HELLENiQ Energy, με έμφαση στον γεωπολιτικό συμβολισμό.
• Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ το βάζει στο πλαίσιο «εθνικού προγράμματος υδρογονανθράκων», πιο τεχνοκρατικό, λιγότερο σημαιάκι, περισσότερο policy/επένδυση.
• Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ το ντύνει με κυβερνητική σκηνοθεσία («ιστορική συμφωνία», «παρουσία Μητσοτάκη»), άρα καθαρά credit-claiming αφήγημα.
• Τα ΝΕΑ το πιάνουν ως είδηση/οικονομία-ενέργεια, χωρίς την ίδια «πατριωτική υπερβολή».
• Το POLITICAL παίζει διπλό ταμπλό: το κεντρικό deal ως «νέα σελίδα στην ενεργειακή αναβάθμιση», αλλά γύρω-γύρω γεμίζει με παρασκήνιο/σκάνδαλα/λίστες.

Πολιτική ανάγνωση

• Αυτό είναι γεωοικονομικό σήμα προς ΗΠΑ/αγορές/Άγκυρα: «μπαίνουμε σε upstream, παίζουμε στο χάρτη».
• Τα φιλοκυβερνητικά/κεντροδεξιά φύλλα το «κλειδώνουν» ως θετική ατζέντα για να ισορροπήσουν την τοξικότητα της εσωτερικής επικαιρότητας (σκάνδαλα, δικαιοσύνη, Τέμπη-τύπου οργές κ.λπ.).
• Τι μπορεί να μας διαφεύγει: το timing. Όταν μια κυβέρνηση βγαίνει με μεγάλο εξωτερικό/επενδυτικό θέμα, συνήθως θέλει να αλλάξει συζήτηση και να χτίσει “adult in the room” προφίλ.

2) Η μεγάλη διεθνής γραμμή: «Νέα παγκόσμια τάξη α λα Τραμπ» + Ρούμπιο/Μόναχο + Ιράν

Τι δείχνουν οι εφημερίδες

• Η Εφημερίδα των Συντακτών το κάνει headline: «Νέα παγκόσμια τάξη α λα Τραμπ» και κρατάει την Ευρώπη στο ρόλο του “ξύπνα, τελείωσε το μεταπολεμικό comfort”.
• Στο ίδιο κλίμα, υπάρχει εκτενές πλαίσιο για τη Διάσκεψη Ασφαλείας και το “αυταρχικό μενού” Τραμπ, με Ρούμπιο/Νιούσομ ως συμβολικούς πόλους.
• Ο Ελεύθερος Τύπος σηκώνει Ρούμπιο («έριξε τους τόνους…») και γενικά «Ευρώπη στα πόδια της» σαν πιο “κεντρώο-ατλαντικό” σήμα σταθερότητας.
• Η Ελεύθερη Ώρα πάει full αποκαλυπτικό: «Τραμπ και Πούτιν μοιράζουν και την Ευρώπη» / «μασονική Ευρώπη» κ.λπ., εδώ δεν είναι ανάλυση, είναι ταυτότητα κοινού (φόβος/πολιορκία) και πλήγμα στην εμπιστοσύνη.
• Η KONTRA NEWS παίζει με ένταση διεθνούς: Ουκρανία/Ζελένσκι, “οι Αμερικανοί ετοιμάζονται για επιχειρήσεις στο Ιράν”, και πολιτικό παιχνίδι ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ στο εσωτερικό.

Πολιτική ανάγνωση / κοινή γνώμη

• Τρία διαφορετικά “συναισθήματα” πάνω στο ίδιο διεθνές σοκ:
  1. Εφ.Συν.: ανησυχία + κριτική προς Δύση/ΕΕ, «μας αλλάζουν τους κανόνες».
  2. Ελ. Τύπος: καθησυχασμός + “θεσμικότητα/συμμαχίες”.
  3. Ελ. Ώρα: φόβος/θυμός/θεωρίες, χρήσιμο πολιτικά για ριζοσπαστικοποίηση και αντι-ευρωπαϊκό αντανακλαστικό.

3) Ελληνοτουρκικά/Αιγαίο: από «παρέμβαση ΗΠΑ για διαμοιρασμό» μέχρι «υποταγή»

• Η ΕΣΤΙΑ δίνει καθαρό πλαίσιο «παρέμβαση ΗΠΑ για διαμοιρασμό του Αιγαίου» και “η Ελλάδα ενίσχυσε τη διεθνή παρουσία της Τουρκίας”, γραμμή σκληρή, καχύποπτη, εθνικά φορτισμένη που στοχεύει να πλήξει την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση.
• Η Ελεύθερη Ώρα το μεταφράζει σε απόλυτο δίπολο «ειρήνη = υποταγή» με ύφος πολεμικής.
• Το POLITICAL κινείται πιο “κυβερνητικά”: δίνει βήμα σε Δένδια/“γεωπολιτική αφέλεια” και “Κυριάκος game changer”, δηλαδή framing ηγεσίας/ελέγχου.

Τι προμηνύεται

• Όλο αυτό μυρίζει “καλοκαίρι με χαμηλή ένταση αλλά υψηλή προπαγάνδα”: η κυβέρνηση θέλει ήρεμα νερά και deals (Chevron), οι σκληροί τίτλοι θέλουν να προλάβουν το αφήγημα και να το ορίσουν ως «εκχώρηση».

4) Εσωτερικό παρασκήνιο/σκάνδαλα: «λίστες», «συγκάλυψη», «Τέμπη», “κουκούλωμα” ως καύσιμο

• Η ONE VOICE παίζει βαριά αντι-συστημική καταγγελίαμε στόχο την εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση: «8 μήνες γνώριζαν τα πάντα» (Βιολάντα/συγκάλυψη), «γελοιοποιήθηκαν υπουργοί», και ταυτόχρονα χτυπά Χαρδαλιά για Final-4 («λέει ψέματα ότι τα έδωσε η Περιφέρεια»).
• Ο Ελεύθερος Τύπος καταγράφει “διαμαρτυρίες συγγενών θυμάτων των Τεμπών” και το κρατά σε θεσμικό/ρεπορταζιακό ύφος, όχι σε “κρεμάλα”.
• Το POLITICAL (στήλη Politically Incorrect) ρίχνει «καλοφαγάς υπουργός», «στημένα», «λίστες φίλων», «κατάσκοπος έκαψε μπίζνες», κλασικό παραπολιτικό εργαλείο πειθαναγκασμού/πίεσης μέσα στο σύστημα.
• Το ΜΑΚΕΛΕΙΟ το κάνει tribal: “ο Μητσοτάκης χτυπάει δύο φορές” (μηνύματα προς Κεφαλογιάννη) + Επστάιν/Ζαχάροβα, δηλαδή ένα μίγμα ίντριγκας-αγανάκτησης-θεάματος.

Κίνητρο/πρόθεση ανά στρατόπεδο

• Παραπολιτικό “σύστημα” (POLITICAL): κρατάει φακέλους ανοικτούς, θυμίζει σε υπουργούς/κέντρα ότι «ξέρουμε».
• Αντισυστημική/καταγγελτική γραμμή (ONE VOICE, KONTRA): θέλει να ενώσει οργή, να χτίσει αφήγημα διαφθοράς/συγκάλυψης.
• Λαϊκιστική τοξικότητα (ΜΑΚΕΛΕΙΟ/Ελ.Ώρα): δεν “ενημερώνει”, στρατολογεί.

5) Θεσμοί/Σύνταγμα: Άρθρο 86 και “αναθεώρηση” ως νέο πεδίο σύγκρουσης

• Το Μανιφέστο ανοίγει με Άρθρο 86/αναθεώρηση και την κλασική γραμμή «παίζουν με το Σύνταγμα», υπαινιγμός ότι κάποιοι θεσμικοί κύκλοι το εργαλειοποιούν. PRESS_PDF_20260216 (3)
• Αυτό δένει με την ευρύτερη κυβερνητική επιδίωξη: να μεταφέρει την πολιτική ατζέντα από σκάνδαλα σε θεσμικό “μεγάλο project” (αλλά πάντα με ρίσκο να γυρίσει μπούμερανγκ).

6) Ασφάλεια/σύνορα: drones, “ψηφιακή θωράκιση” ως προεκλογικό asset

• Το POLITICAL το δίνει ως αποκλειστικό: 21 drones + ρομποτικά οχήματα έως το 2029, με απόφαση Χρυσοχοΐδη, 6,1 εκατ. χρηματοδότηση, αφήγημα “τάξη/σύνορα/τεχνολογία”.

Το στίγμα της ημέρας (συνθετικά)

Η μέρα είναι διπλή εικόνα:

1. “Μεγάλη χώρα” προς τα έξω (Chevron, διεθνής γεωπολιτική, Μόναχο/Ρούμπιο, νέα τάξη) και
2. “Βρώμικη κουζίνα” προς τα μέσα (παραπολιτικές λίστες, συγκάλυψη/οργή, Τέμπη, εσωτερικές πειθαρχήσεις).

Η κυβέρνηση (μέσα από φιλικά/κεντρώα φύλλα) σπρώχνει το statecraft: ενεργειακή αναβάθμιση + ασφάλεια συνόρων.
Η αντιπολιτευτική/καταγγελτική σφαίρα θέλει να καρφώσει στο μυαλό του αναγνώστη το μοτίβο: “συγκάλυψη-διαφθορά-κυνισμός”.

Τι μας διαφεύγει

• Ότι το διεθνές “σοκ Τραμπ” λειτουργεί σαν τέλειο άλλοθι για όλους: οι μεν λένε «αστάθεια έξω, θέλει σταθερότητα μέσα», οι δε λένε «αστάθεια έξω, άρα το σύστημα εδώ είναι ακόμα πιο επικίνδυνο».

Τι προμηνύεται

• Εντατικοποίηση θεσμικής ατζέντας (αναθεώρηση/Άρθρο 86) ώστε να αλλάξει το terrain της πολιτικής σύγκρουσης.
• Σκληρότερη μάχη για το “πατριωτικό πρόσημο” στα ελληνοτουρκικά: ΕΣΤΙΑ/Ελ.Ώρα θα πιέζουν “εκχώρηση”, ενώ το κυβερνητικό κέντρο θα απαντά με “ηρεμία + συμμαχίες + επενδύσεις”.

[restrict]