«Η εξουσία δεν μοιράζεται. Ασκείται»: Ο Δημητριάδης δεν επιστρέφει, ξαναστήνει το σύστημα 09/02

Στο 16ο Τακτικό Συνέδριο της ΝΔ (15–17 Μαΐου 2026, Αθήνα) ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν θα πάει για να βγάλει φωτογραφίες. Θα πάει για να μετρήσει συσχετισμούς. Και, κυρίως, για να δείξει ότι η “επιστροφή” του δεν είναι προσωπικό comeback αλλά μια οργανωτική μηχανή που ήδη δουλεύει: από ΔΕΕΠ σε ΔΕΕΠ, από ΟΝΝΕΔ σε ΟΝΝΕΔ, από χειραψίες σε «σημειωματάρια». Το δηλώνει ο ίδιος με ύφος χαμηλών ντεσιμπέλ: «στρατιώτης της παράταξης» . Αλλά το μήνυμα που περνά είναι άλλο: εγώ ξέρω πώς κερδίζονται οι εκλογές από το υπόγειο της οργάνωσης.

Η στάση του στο συνέδριο: “αυτοδυναμία ή τίποτα”

Η γραμμή του στο συνέδριο θα είναι καθαρή και θα ακουμπά πάνω στην πιο “μητσοτακική” παραδοχή: σταθερότητα = αυτοδυναμία. Δεν είναι εικασία, είναι ήδη δημοσίως γραμμένο. Με άρθρο του στην Athens Voice, ο Δημητριάδης σηκώνει τη σημαία κατά των κυβερνήσεων συνεργασίας και κλείνει με το ντεγκολικό «Η εξουσία δεν μοιράζεται. Ασκείται».

Στο συνέδριο αυτό θα λειτουργήσει σαν ιδεολογικός επιθεωρητής:

• Θα «κλειδώσει» το αφήγημα ότι οι συνεργασίες είναι “ταξίδι στο άγνωστο” (και άρα η αντιπολίτευση είναι μια δεξαμενή αστάθειας).
• Θα σπρώξει την κομματική βάση να δουλέψει με mindset καμπάνιας 2027 από τώρα, ακριβώς όπως λέει και η γραμμή της Πειραιώς ότι το συνέδριο είναι η εκκίνηση της καμπάνιας για το 2027.
• Και θα “ντύσει” το προσωπικό του brand με την ταπεινότητα του «είμαι εδώ δίπλα σας» (το επαναλαμβάνει στις εμφανίσεις του).

Το κόλπο είναι ότι αυτή η στάση δεν είναι απλώς γραμμή. Είναι εργαλείο: όποιος ελέγχει το αφήγημα της αυτοδυναμίας, ελέγχει και την εσωτερική πειθαρχία. Γιατί τότε κάθε μουρμούρα βαφτίζεται “ρίσκο ακυβερνησίας”. Και κάθε εσωτερική αμφισβήτηση γίνεται “δώρο στον αντίπαλο”.

Το πραγματικό παιχνίδι ισχύος: οι σύνεδροι και το δίκτυο

Το συνέδριο δεν είναι μόνο ομιλίες. Είναι οι σύνεδροι: ποιος τους έχει, ποιος τους “κρατά”, ποιος τους κινητοποιεί. Εκεί ο Δημητριάδης παίζει στο φυσικό του γήπεδο. Παραπολιτικά ρεπορτάζ ήδη μιλούν για ισχυρή επιρροή του στους συνέδρους ενόψει συνεδρίου άνοιξη 2026.

Και δεν το χτίζει από τηλεφωνάκια στο κέντρο. Το χτίζει με περιοδείες-πριόνι στην περιφέρεια, με εμφανίσεις που έχουν πάντα την ίδια υπογραφή: οργάνωση, ενότητα, “είμαι εδώ”. Από Θεσσαλονίκη μέχρι Εύβοια, το μοτίβο είναι σταθερό.

Πρόσεξε το πιο ωμό, το πιο ειλικρινές: στην Πρέβεζα είπε σχεδόν τεχνοκρατικά ότι μια δυνατή κομματική οργάνωση μπορεί να δώσει +2 έως +3 μονάδες στις εκλογές, «κέρδος που οι δημοσκοπήσεις δεν πιάνουν».
Αυτό δεν είναι ατάκα για χειροκρότημα. Είναι manual εξουσίας: το παιχνίδι κερδίζεται στο ground game.

Τι ρόλο θα παίξει μέχρι τις εκλογές

Ο Δημητριάδης δύσκολα θα εμφανιστεί ως “επίσημος παράγοντας” μέσα στο συνέδριο (με ταμπέλα). Θα εμφανιστεί ως κάτι πιο χρήσιμο: ο άνθρωπος-γέφυρα και ο άνθρωπος-μηχανισμός.

1. Γέφυρα Μαξίμου–ΚΟ–κομματικού μηχανισμού
   Στελέχη τον περιγράφουν ως «συνδετικό κρίκο κυβέρνησης και βουλευτών» σε δημόσιες εκδηλώσεις. Αυτό μεταφράζεται πρακτικά σε ένα άτυπο help-desk: “ποιος θέλει ακρόαση”, “ποιος έχει θέμα στην περιφέρεια”, “ποιος θέλει να ακούγεται”.
2. Κοντρόλ-ρουμ για εσωτερικές ισορροπίες
   Με το δίκτυο συνέδρων/στελεχών, μπορεί να λειτουργεί σαν θερμόμετρο και σαν μοχλός. Όχι για να ρίξει κανέναν. Για να κρατά το σύστημα εντός γραμμής, ειδικά όταν πλησιάζουμε σε εκλογές και αρχίζουν οι προσωπικές στρατηγικές.
3. “Ασπίδα” στο αφήγημα των υποκλοπών χωρίς να το λέει
   Εδώ είναι το λεπτό σημείο: η δημόσια επάνοδος του δεν γίνεται επειδή «ξεχάστηκε» η ιστορία. Γίνεται επειδή το κόμμα αποφασίζει ότι το κόστος της απουσίας του είναι μεγαλύτερο από το κόστος της παρουσίας του. Κι αυτό το βλέπεις και στις δημόσιες εικόνες αποδοχής.
   Στο power game, αυτό σημαίνει ότι ο Δημητριάδης θα παίξει ως “utility player”: όπου υπάρχει οργανωτικό ή πολιτικό κενό, μπαίνει.

Και το μεγάλο ερώτημα: τον “θέλει” το σύστημα ή τον “ανέχεται”;

Η απάντηση μάλλον είναι: και τα δύο. Τον θέλει η οργάνωση, γιατί ξέρει να στήνει μηχανισμό. Τον ανέχεται η κορυφή, γιατί δεν γίνεται αλλιώς να ξανακουμπώσεις άψογα την κομματική μηχανή χωρίς ανθρώπους που την έτρεξαν. Το συνέδριο θα είναι το τεστ:

• αν εμφανιστεί ως ενοποιητικός οργανωτής, θα βγει κερδισμένος·
• αν εμφανιστεί ως επιστροφή ενός φαντάσματος που διχάζει, θα τον κρατήσουν σε ρόλο backstage.

Η πρόβλεψη μου; Θα επιλέξει την πρώτη εκδοχή. Θα μιλήσει λίγο, θα κινηθεί πολύ. Θα “χτίσει” αυτοδυναμία, θα “ράψει” ενότητα, θα μετρήσει συνέδρους, και θα βγει από το συνέδριο όχι ως πρωταγωνιστής του φωτός, αλλά ως διαχειριστής της ροής ισχύος προς το 2027. Το πιο επικίνδυνο είδος δύναμης: αυτή που δεν φαίνεται, αλλά κερδίζει.