Μεταξύ Φθοράς, Αφθαρσίας και… Μαξίμου – Online Παραπολιτικές στήλες

(Συνδυαστική θεώρηση online στηλών Dark Room, Βηματοδότης, Big Mouth, Θεωρείο, NonPaper) 

Στην εγχώρια πολιτική σκηνή, η πραγματικότητα μοιάζει όλο και περισσότερο με ένα κακόγουστο υβρίδιο αρχαίας τραγωδίας και επιθεώρησης του Δελφιναρίου. Παρατηρώντας την κινητικότητα στις στήλες των «ενημερωμένων», διαπιστώνει κανείς πως το πρόβλημα της χώρας δεν είναι πλέον θεσμικό, αλλά βαθιά υπαρξιακό και αισθητικό.

Η δεξιά σε αναζήτηση πατρός (ή θυμού)

Το πολιτικό εκκρεμές της κεντροδεξιάς ταλαντεύεται επικίνδυνα. Από τη μία, η διαχειριστική επάρκεια ενός εκσυγχρονισμού που συχνά μοιάζει με στεγνή excel-οποίηση της ζωής μας, και από την άλλη, οι «θυμοί» της Ραφήνας και οι «συμβουλές» της Μάνης. Είναι αυτή η ιδιότυπη ελληνική μεταφυσική: η ανάγκη να ορίζουμε την πολιτική μας ταυτότητα όχι μέσω της προόδου, αλλά μέσω της συναισθηματικής αναδίπλωσης στο παρελθόν. Ο Καραμανλής «θυμώνει», ο Σαμαράς «προειδοποιεί», και στο βάθος ο Κυριάκος επιχειρεί να τετραγωνίσει τον κύκλο, κρατώντας τις ισορροπίες σε ένα κόμμα που μοιάζει με πολυκατοικία έτοιμη για ανακαίνιση, αλλά με τους ενοίκους να τσακώνονται για το χρώμα της τέντας.

Η Αριστερά του «Last Call»

Την ίδια στιγμή, η προοδευτική παράταξη εκτελεί μια εντυπωσιακή βουτιά στο κενό χωρίς αλεξίπτωτο. Οι αναφορές στο «κόμμα Στεφάνου» και η ελεύθερη πτώση του ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς εκλογικά στατιστικά, είναι η οριστική χρεοκοπία ενός αφηγήματος που αρνείται να ενηλικιωθεί. Όταν η αντιπολίτευση αναλώνεται σε εσωτερικές ίντριγκες και lifestyle ατοπήματα, μετατρέπεται σε έναν «χρήσιμο ηλίθιο» για την εξουσία. Η πνευματική ένδεια μεταμφιέζεται σε «αγωνιστικότητα», και το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική έρημος όπου το μόνο που φυτρώνει είναι ο κυνισμός.

Η εστέτ γεωπολιτική και το χρίσμα

Η παρουσία της Μελάνια ή οι βρυξελλιώτικοι διάδρομοι του Τζιτζικώστα αντιμετωπίζονται από το εγχώριο σύστημα ως τα «θεία δώρα» που θα μας σώσουν από την εσωστρέφεια. Υπάρχει μια σχεδόν παιδική αφέλεια στον τρόπο που η Αθήνα περιμένει το «χρίσμα» από το εξωτερικό, λες και η δική μας ανικανότητα να παράγουμε αυτοτελή πολιτική σκέψη μπορεί να θεραπευτεί με μια φωτογραφία στο πλευρό ενός πλανητάρχη ή μιας επιτρόπου.

Το Διακύβευμα της Κοινής Λογικής

Το ερώτημα που ανακύπτει από το «Dark Room» των εξελίξεων είναι απλό: Μπορούμε να υπερβούμε τον ναρκισσισμό των μικροσυμφερόντων;

• Η Εξάρτηση από τη Φήμη: Η πολιτική παράγεται στα «πηγαδάκια» και καταναλώνεται ως κουτσομπολιό, υποσκάπτοντας τη σοβαρότητα των θεσμών.
• Η Απουσία Λόγου: Η ειρωνεία και το σκωπτικό ύφος των παραπολιτικών είναι το καταφύγιο όσων φοβούνται να αντιμετωπίσουν την ωμή αλήθεια: ότι η χώρα κινείται στον αυτόματο πιλότο μιας εύθραυστης σταθερότητας.

Η ατζέντα είναι σαφής. Οι «παλιοί» της γαλάζιας παράταξης ζητούν ρόλο, οι «νέοι» της αντιπολίτευσης αναζητούν ταυτότητα, και ο πολίτης παραμένει θεατής σε μια παράσταση όπου οι ηθοποιοί έχουν ξεχάσει τα λόγια τους και αυτοσχεδιάζουν με ύφος χιλίων καρδιναλίων.

Αν δεν καταφέρουμε να συνδέσουμε την πολιτική με την πραγματική ηθική και την ορθολογική δράση, θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι σε μια αέναη «μετάβαση» προς το πουθενά, διαβάζοντας πίσω από τις γραμμές για το ποιος έφαγε με ποιον, ενώ το σπίτι μας καίγεται.

1) Ανά στήλη: τι “πουλάνε” σήμερα

A. Newmoney / Dark Room: “Το ΠΑΣΟΚ χαμηλώνει, η ΝΔ μαζεύει παλιούς, ο Στέφανος αδειάζει”

Θέματα που σηκώνει:

• Δημοσκόπηση MRB: Πλεύση «περνά» ΠΑΣΟΚ, και Βελόπουλος κοντά, αφήγημα “κατάρρευση κεντροαριστεράς”.
• «Μ.Μ» (διακριτική αναφορά στο Μαξίμου) χαμογελά γιατί θέλει απέναντί του πολλούς και αλληλοσπαρασσόμενους (Νίκο/Αλέξη/Μαρία/Ζωή).
• ΝΔ “επιστρατεύει παλιούς” (Ρουσόπουλος κ.ά.) ως μηχανισμό ελέγχου πτερύγων και προεκλογικής ετοιμότητας.
• Το κόμμα Στέφανου: «φεύγουν βουλευτές, last call», αφήγημα τελικής αποσύνθεσης.

Τεχνική γραφής: “καφενείο με insiders”: ονόματα, υποκοριστικά, υπονοούμενα, «πηγή μου λέει». Στόχος: να μοιάζει αυτονόητο ότι όλα είναι μηχανισμός.

B. Powergame / Big Mouth: “Μπλέκει γεωπολιτική, ψεκ, παλιοδεξιά και αντι-δημοσκοπήσεις”

Θέματα που σηκώνει:

• “Τέλος του παραμυθιού” για θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τραγικό γεγονός (Τρίκαλα) + Μαξίμου που «αντεπιτίθεται» με στοιχεία/πίνακες ελέγχων.
• Καρυστιανού και το «επιτελείο» της: παρουσιάζει τη Νεγρεπόντη ως ακραία (πόλεμος/Ερντογάν στην Αθήνα κ.λπ.) για να χτίσει frame “όχι κόμμα, θίασος”.
• ΠΑΣΟΚ: εσωτερική αντίφαση για τις δημοσκοπήσεις (“χειραγώγηση” vs “πολιτικό χαρακίρι” Ανδρουλάκη).
• Καραμανλικοί/παλιοί σε «σύναξη» + υπαινιγμοί ρωσικών επαφών (υποδόριο χτύπημα “παλιά δεξιά = θολά νερά”).
• Γεωπολιτική-ενέργεια: απεσταλμένος κυβέρνησης Τραμπ για τον “Κάθετο Διάδρομο”, pressure για LNG και απο-ρωσοποίηση.

Τεχνική γραφής: “ποπ-γεωπολιτική + κομματικό κουτσομπολιό”. Σου αλλάζει πίστα κάθε 10 γραμμές για να κρατάει αίσθηση “τρέχουν πολλά, εμείς τα ξέρουμε”.

C. iefimerida / Non Paper: “Το ίδιο μοτίβο, πιο ‘καθωσπρέπει’”

Θέματα που σηκώνει:

• Πτώση ΠΑΣΟΚ και απόδοση ευθυνών σε εσωστρέφεια (Δούκας/Γερουλάνος).
• Ενεργειακή αναβάθμιση Προεδρικού με 3,3 εκατ. (θεσμικό/διαχειριστικό “κανονικότητα”).

Τεχνική γραφής: newsletter ύφος “σου τα λέω ήρεμα με υποδόρια ειρωνεία”. Είναι η ίδια ατζέντα (ΠΑΣΟΚ σε κάθοδο) αλλά χωρίς τα πολλά πυροτεχνήματα.

D. Καθημερινή / Θεωρείο: “Soft power event + Ρουσόπουλος”

Θέματα που σηκώνει:

• Πρεμιέρα ντοκιμαντέρ “Melania” στην Αθήνα (1/2) με παρουσία πρέσβειρας Κίμπερλι Γκίλφοϊλ κ.ά.: συμβολισμός “αμερικανική εποχή/δικτύωση/κοινωνικό κεφάλαιο”.
• Τηλεφώνημα Μητσοτάκη σε Ρουσόπουλο + ανάθεση οργανωτικής επιτροπής συνεδρίου ΝΔ.

Τεχνική γραφής: κοσμικό-θεσμικό briefing: δείχνει ποιοι μιλάνε με ποιους χωρίς να το φωνάζει.

2) Κοινά σημεία: ο “καμβάς” που βάφουν όλοι

1. Αποδόμηση ΠΑΣΟΚ ως εναλλακτικής εξουσίας: είτε με δημοσκοπήσεις/πτώση είτε με εσωστρέφεια είτε με αντιφατική γραμμή για γκάλοπ.
2. Κατακερματισμός της αντιπολίτευσης: Ζωή/Βελό/Καρυστιανού/Τσίπρας ως «νέοι παίκτες» που τρώνε χώρο και δημιουργούν χάος.
3. ΝΔ = μηχανή που οργανώνεται: “παλιοί επιστρέφουν”, Ρουσόπουλος, συνέδριο, ρόλοι, δομές.
4. ΗΠΑ/Τραμπ = παράγοντας πίεσης και σκηνικού: από LNG/Κάθετο Διάδρομο μέχρι “Melania” event.

3) Πηγές ενημέρωσης και «τροφοδοσία»

• Δημοσκοπήσεις (MRB/OPEN) ως “σκληρό δεδομένο” που όλοι κουμπώνουν πάνω του για να χτίσουν αφήγημα πτώσης/πανικού/αναδιάταξης.
• Διαρροές κομματικών μηχανισμών: “πηγή μου από ΠΑΣΟΚ/Μαξίμου/Πειραιώς” → ο αναγνώστης νιώθει ότι μπαίνει backstage.
• Γεγονότα-βιτρίνα (event, διορισμοί, συνέδρια) που λειτουργούν σαν αποδείξεις ισχύος δικτύου.

4) Η ατζέντα πίσω από τα σημειώματα: ποιον επηρεάζουν και γιατί

Στόχος #1: Ο “μεσαίος” ψηφοφόρος που ψάχνει σταθερότητα.
Το μήνυμα είναι: «Μην ψάχνεις κυβερνητική εναλλακτική εδώ—η αντιπολίτευση είναι διασπασμένη/αστήρικτη/σε φθορά». Αυτό ευνοεί την παραμονή στη λογική “μονόδρομος” και μειώνει τη διαρροή προς κέντρο.

Στόχος #2: Το αντι-συστημικό κοινό που φλερτάρει με “νέους σωτήρες”.
Εκεί το framing είναι διπλό:

• αφενός γελοιοποίηση/απονομιμοποίηση (π.χ. Καρυστιανού-Νεγρεπόντη ως ακραίο πανηγύρι),
• αφετέρου φόβος/ασφάλεια (“ψεκασμένοι”, συνωμοσίες, αλήθεια vs παραμύθια).

Στόχος #3: Τα εσωκομματικά ακροατήρια της ΝΔ (και οι «παλιοί»).
Το “επιστρέφουν οι παλιοί/Ρουσόπουλος” δεν είναι απλή είδηση: είναι σήμα πειθαρχίας και ενότητας, ότι το κόμμα “μαζεύει τις πτέρυγες” πριν την κάλπη.

Bottom line:
Σήμερα οι στήλες δεν “περιγράφουν” απλώς το σκηνικό. Το σπρώχνουν προς ένα συμπέρασμα: η αντιπολίτευση είναι πολυκατάστημα σύγχυσης, η κυβέρνηση είναι οργανωμένος μηχανισμός, και το διεθνές περιβάλλον (ΗΠΑ/Τραμπ) δίνει το φόντο ισχύος/πίεσης.