Ανάπτυξη χωρίς μέλλον εγκλωβισμένη σε κτίρια – Επισκόπηση Τύπου 26/01

Η πολιτική συγκυρία της 26ης Ιανουαρίου 2026 θυμίζει κτίριο που άντεξε πολλούς μικρούς σεισμούς και τώρα δοκιμάζεται από έναν μεγάλο, εξωγενή κραδασμό. Όχι γιατί κατέρρευσαν οι θεσμοί εν μια νυκτί, αλλά γιατί το έδαφος κάτω από αυτούς έχει αλλάξει σύσταση. Ο κόσμος μετακινείται από τη λογική των κανόνων στη λογική της ισχύος, από τη διπλωματία στη συναλλαγή, από τη σταθερότητα στην αβεβαιότητα. Και η Ελλάδα, παραδοσιακά μαθημένη στο να διαχειρίζεται κρίσεις αφού πρώτα την προλάβουν, προσπαθεί να διαβάσει τον νέο χάρτη με παλιά εργαλεία. Παρατηρώντας το μωσαϊκό του ημερήσιου Τύπου, αναδύεται η εικόνα μιας χώρας που πασχίζει να ισορροπήσει ανάμεσα στον ορθολογισμό των αριθμών και το υπαρξιακό άγχος της ταυτότητας.

Η Οικονομία της Προσδοκίας και το Κενό του Νοήματος

Το «αναπτυξιακό μπαζούκας» των 19 δισ. ευρώ που προβάλλει η Political και οι αναλύσεις της Ναυτεμπορικής για τις γραμμές άμυνας της οικονομίας, υποδηλώνουν μια προσπάθεια οχύρωσης απέναντι στην επερχόμενη καταιγίδα. Ωστόσο, η οικονομία δεν είναι μόνο στατιστική, είναι κυρίως ψυχολογία και θεσμική εμπιστοσύνη. Όταν η Kontra News προειδοποιεί για τη «φούσκα» των ακινήτων, θέτει το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων: η ανάπτυξη που δεν διαχέεται στην κοινωνική βάση, αλλά εγκλωβίζεται σε υπεραξίες τοίχων, είναι μια ανάπτυξη χωρίς μέλλον.

Η κυβέρνηση επενδύει σε ένα αφήγημα «σοβαρότητας»: οικονομική ανθεκτικότητα, μισθοί που ανεβαίνουν, επενδύσεις που έρχονται, γεωπολιτική ευθυγράμμιση με τη Δύση. Δεν είναι μικρό πράγμα. Σε έναν κόσμο που φλερτάρει με την αποδιάρθρωση, η κανονικότητα γίνεται πολιτικό προϊόν υψηλής αξίας. Το πρόβλημα είναι ότι η κανονικότητα δεν βιώνεται ομοιόμορφα. Όταν το ενοίκιο τρώει τον μισό μισθό, όταν η στέγη γίνεται προνόμιο και όχι δικαίωμα, τα μακροοικονομικά γραφήματα χάνουν τη μεταφραστική τους δύναμη. Η κοινωνία δεν αμφισβητεί τους αριθμούς, αμφισβητεί τη σχέση τους με τη ζωή της.

Η ανισότητα που καταγράφεται στις αυξήσεις των συντάξεων, όπως αποκαλύπτει ο Ελεύθερος Τύπος και στηλιτεύει η Εφημερίδα των Συντακτών, δεν είναι απλώς ένα λογιστικό σφάλμα. Είναι μια βαθιά ρωγμή στο κοινωνικό συμβόλαιο. Ο συνταξιούχος που βλέπει την ονομαστική του αύξηση να εξανεμίζεται από τον πληθωρισμό, δεν αισθάνεται μέτοχος της «ισχυρής Ελλάδας», αλλά θεατής ενός δράματος που τον αφορά χωρίς να τον περιλαμβάνει.

Η έλλειψη σοβαρότητας στην αντιπολίτευση

Εδώ ακριβώς ανοίγει το κενό που δεν καλύπτεται με πακέτα και εξαγγελίες. Γιατί η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση, είναι και νόημα. Και το νόημα σήμερα σπανίζει. Η αντιπολίτευση, αντί να αρθρώσει μια πειστική εναλλακτική για τον νέο κόσμο που έρχεται, μοιάζει εγκλωβισμένη ανάμεσα σε αναμνήσεις και εσωτερικές αναζητήσεις. Άλλοτε καταγγέλλει χωρίς σχέδιο, άλλοτε σιωπά περιμένοντας τη φθορά των άλλων. Έτσι, δεν συγκρούεται με την εξουσία, απλώς την αφήνει μόνη της να συνομιλεί με τον φόβο.

Κι όταν η πολιτική αφήνει κενό, το κενό δεν μένει άδειο. Το γεμίζουν η δυσπιστία, η υποψία, το «κάτι παίζεται από κάτω». Δεν χρειάζονται αποδείξεις για να λειτουργήσει αυτός ο μηχανισμός, αρκεί η αίσθηση. Σε περιόδους διεθνούς αστάθειας, η κοινωνία δεν ψάχνει μόνο ασφάλεια. Ψάχνει κάποιον να της πει την αλήθεια με τρόπο που να αντέχεται. Αντί γι’ αυτό, βομβαρδίζεται είτε με ωραιοποιημένες εκδοχές της πραγματικότητας είτε με κραυγές που μετατρέπουν την αγωνία σε θυμό.

Περισσότερο Power Point ή περισσότερη πολιτική;

Το πιο ενδιαφέρον και ταυτόχρονα πιο επικίνδυνο στοιχείο της συγκυρίας είναι ότι η πολιτική αντιπαράθεση μετατοπίζεται από τα κόμματα στο θυμικό. Δεν κρίνεται ποιος έχει καλύτερο πρόγραμμα, αλλά ποιος αγγίζει πιο άμεσα το αίσθημα ανασφάλειας. Εκεί ανθίζουν οι απλοϊκές απαντήσεις, οι «σκληρές γραμμές», οι εύκολες ερμηνείες για έναν περίπλοκο κόσμο. Όχι επειδή είναι πειστικές, αλλά επειδή είναι κατανοητές.

Και κάπου εδώ επανέρχεται το ερώτημα που αποφεύγουμε: τι πολιτικό σύστημα χρειάζεται μια χώρα σε έναν κόσμο που γίνεται πιο άγριος; Περισσότερη τεχνοκρατία ή περισσότερη πολιτική; Περισσότερη πειθαρχία ή περισσότερη εμπιστοσύνη; Η απάντηση δεν είναι δυαδική. Χρειάζεται κράτος ικανό να διαχειρίζεται κρίσεις, αλλά και πολιτικό λόγο που να μην αντιμετωπίζει την κοινωνία ως κοινό παρουσίασης PowerPoint.

Αν κάτι μας διδάσκει η σημερινή συγκυρία, είναι ότι η σταθερότητα δεν είναι κατάσταση, είναι διαδικασία που απαιτεί συνεχή ανανέωση νομιμοποίησης. Δεν αρκεί να λες «κρατάμε το τιμόνι σταθερό» όταν η θάλασσα αλλάζει ρεύματα. Πρέπει να εξηγείς πού πας, γιατί πας εκεί και ποιος πληρώνει το κόστος της διαδρομής.

Αλλιώς, η πολιτική θα συνεχίσει να λειτουργεί σαν μετασεισμικός μηχανισμός: θα αντιδρά σε ρωγμές, χωρίς να αλλάζει τα θεμέλια. Μέχρι ο επόμενος σεισμός να μας βρει πάλι να μετράμε ζημιές και να αναρωτιόμαστε πώς έγινε. Και τότε, η κανονικότητα που σήμερα προβάλλεται ως επιτυχία, θα μοιάζει περισσότερο με ανάμνηση παρά με σχέδιο.

Γεωπολιτική: Ο Τραμπισμός ως Καθρέφτης

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στο προσκήνιο (όπως αναδεικνύουν οι Kathimerini International New York Times και η Εστία) λειτουργεί ως καταλύτης. Η Ελλάδα καλείται να παίξει τον ρόλο του «γεφυροποιού» σε έναν κόσμο που υψώνει τείχη. Όμως, η γέφυρα απαιτεί στέρεα βάθρα. Ο «συναγερμός για το Ιράν» και οι αναταράξεις στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις δείχνουν ότι η εξωτερική μας πολιτική δεν μπορεί πλέον να βασίζεται μόνο σε παραδοσιακές σταθερές. Απαιτείται μια νέα σύνθεση, που να ξεπερνά τον επαρχιωτισμό της εσωτερικής κατανάλωσης και να συνομιλεί με τη σκληρή πραγματικότητα της ισχύος.

Ο Παραπολιτικός Θόρυβος και η Ουσία που Διαφεύγει

Ο παραπολιτικός λόγος, από την Espresso μέχρι το Μακελειό, αντανακλά μια κοινωνία σε σύγχυση, που αναζητά καταφύγιο στον εντυπωσιασμό ή στον μεταφυσικό φόβο (βλ. η «διαθήκη» Χριστοδούλου στην Ελεύθερη Ώρα). Αυτό που μας διαφεύγει είναι η ανάγκη για ένα νέο εθνικό αφήγημα που δεν θα είναι ούτε κραυγαλέο ούτε φοβικό. Η εμμονή σε πρόσωπα και «άφθαρτες» λύσεις, όπως αναφέρει η One Voice, είναι η απόδειξη της αποτυχίας μας να χτίσουμε στιβαρούς θεσμούς που θα λειτουργούν ανεξάρτητα από τη συγκυρία.

Τι Προμηνύεται;

Το στίγμα της ημέρας είναι η αμηχανία μπροστά στην πολυπλοκότητα. Προμηνύεται μια περίοδος όπου η κυβέρνηση θα πιέζεται ανάμεσα στην ανάγκη για δημοσιονομική πειθαρχία και την κοινωνική απαίτηση για ανακούφιση. Η «ρωγμή» που αναφέρει η Ναυτεμπορική δεν είναι μόνο οικονομική, είναι πολιτισμική. Αν δεν καταφέρουμε να συνδυάσουμε την τεχνοκρατική επάρκεια με ένα βαθύτερο νόημα συλλογικής πορείας, οι «φούσκες», οικονομικές και πολιτικές, θα συνεχίσουν να απειλούν το οικοδόμημα.

Η χώρα χρειάζεται μια «αναπτυξιακή έκρηξη» όχι μόνο στα κεφάλαια, αλλά και στις ιδέες. Χρειάζεται να καταλάβουμε ότι η ασφάλεια δεν προκύπτει μόνο από τα εξοπλιστικά προγράμματα (όπως υπονοεί ο Εθνικός Κήρυξ), αλλά από την ποιότητα της δημοκρατίας μας και τη δύναμη των θεσμών μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς η ηχώ μιας εποχής που τελειώνει, ενώ η επόμενη δεν έχει ακόμη βρει τη φωνή της.

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση επικαιρότητας

1) Το «δόγμα Τραμπ» ως εξωτερικός κραδασμός που αναδιατάσσει τα πάντα

Το ισχυρότερο νήμα της ημέρας είναι η αίσθηση ότι ο κόσμος περνά από «κανόνες» σε ωμή ισχύ. Η Εφημερίδα των Συντακτών σηκώνει τον τόνο με το «Δίκαιο του ισχυρού» και το μεταφράζει σε νέο στρατιωτικό δόγμα των ΗΠΑ, με προεκτάσεις για Ευρώπη, Κίνα, Ρωσία αλλά και ειδικά για Ελλάδα/ελληνοτουρκικά.
Η Εστία, από άλλη σκοπιά, χτυπά «συναγερμό» για το Ιράν και ουσιαστικά περιγράφει την Αθήνα να κινείται «και με τις ΗΠΑ και με την Ευρώπη» σε ένα περιβάλλον κλιμακούμενων ρίσκων.
Στο ίδιο κλίμα, το POLITICAL κάνει τον διεθνή κίνδυνο πιο «χειροπιαστό» (κλιμάκωση/πίεση προς Ιράν) και ταυτόχρονα δείχνει πώς ο επιχειρηματικός/επενδυτικός λόγος ζητά ευρωπαϊκή «αυτονομία» ως όρο σταθερότητας.

Πολιτικό βάρος: η κυβέρνηση έχει κίνητρο να επενδύσει σε αφήγημα «σοβαρότητας/διεθνούς επάρκειας», αλλά ο Τύπος προεξοφλεί ότι τα εξωτερικά ρίσκα θα γίνουν εσωτερική πολιτική ύλη (και μάλιστα σύντομα).

2) Οικονομία: ανάπτυξη ως αφήγημα άμυνας, κοινωνία ως πεδίο πίεσης

Το POLITICAL στήνει το “success frame” με «αναπτυξιακό μπαζούκας» 19 δισ. έως τέλους 2026: το κράτος ως επιταχυντής και ταυτόχρονα ως αλεξικέραυνο απέναντι στη διεθνή αβεβαιότητα.
Η Ναυτεμπορική βάζει στο κέντρο ένα νούμερο που είναι καθαρή πολιτική: «στόχος τετραψήφιος κατώτατος μισθός» (μήνυμα στους μισθωτούς + αντιστάθμισμα ακρίβειας).
Ο Ελεύθερος Τύπος κάνει την κλασική «εισοδηματική μηχανή» της κεντροδεξιάς: συντάξεις/ποσοστά/ταμεία, δηλαδή μετατρέπει το ασφαλιστικό σε καθημερινό πολιτικό εμπόρευμα.
Η Kontra News τραβάει το χαλί: ο κίνδυνος «φούσκας ακινήτων» και το στεγαστικό ως πραγματικό δημοψήφισμα της κυβέρνησης.

Πολιτικό βάρος: το Μαξίμου θέλει να αγοράσει χρόνο με μισθούς/συντάξεις/επενδύσεις. Το ρίσκο είναι ότι η κοινωνία δεν «μετρά» macro, μετρά ενοίκιο.

3) Κομματικός ανταγωνισμός: αντιπολίτευση σε κρίση ρόλου, νέοι παίκτες στον ορίζοντα

Η Απογευματινή κωδικοποιεί τη μέρα με τίτλο διάγνωση: «σε σύγχυση στρατηγικής το ΠΑΣΟΚ», ενώ παίζει και το παρασκήνιο “νέων σχημάτων” («κόμμα Τσίπρα / Καρυστιανού»).

Πολιτικό βάρος: δεν είναι τόσο το “κουτσομπολιό” των σεναρίων όσο το κενό αντι-αφήγησης: κυβέρνηση = «σταθερότητα/οικονομικά εργαλεία», αντιπολίτευση = «αναζήτηση ταυτότητας». Αυτό ανοίγει χώρο σε “outsiders” και σε πολιτική ανακύκλωση προσώπων.

4) Θεσμοί/σκάνδαλα/υπόγεια ρεύματα: το «αντισυστημικό» είναι το καύσιμο της ημέρας

Η Δημοκρατία επενδύει στη θεματική «ΜΚΟ» με καταγγελτικό πλαίσιο («ο βασιλιάς των ΜΚΟ θησαυρίζει…»), δηλαδή χτίζει αφήγημα καθεστωτισμού/διαπλοκής.
Η One Voice τροφοδοτεί την παραπολιτική (αποκαλύψεις/διάλογοι/παρασκηνιακός τόνος), άρα δυναμώνει την αίσθηση ότι «κάτι παίζεται από κάτω».
Το Μακελειό στήνει ασφάλεια, Τουρκία, οπλισμό σε ακραία γλώσσα, αλλά πολιτικά αξιοποιήσιμη ως ένστικτο/θυμικό: «σκληρό κράτος» και «μηδενική ανοχή».
Τα ταμπλόιντ (Star, Espresso) σπρώχνουν ανασφάλεια/έγκλημα, και αυτό λειτουργεί σαν πίεση προς κυβέρνηση για επίδειξη «σιδερένιας τάξης».

Πολιτικό βάρος: η μάχη “κανονικότητα vs δυσπιστία” συνεχίζει να γέρνει επικοινωνιακά προς τη δυσπιστία, γιατί τα έντυπα πουλάνε πιο εύκολα «υπόνοια» από «διαχείριση».

5) Απόδημος Ελληνισμός: θεσμικό άνοιγμα με καθαρή πολιτική στόχευση

Ο Εθνικός Κήρυξ Ν. Υόρκης αναδεικνύει προετοιμασία «αποκλειστικής εκλογικής περιφέρειας» για απόδημους, με σταυρό σε υποψήφιο.

Πολιτικό βάρος: θεσμική τομή που έχει και καθαρό εκλογικό αποτύπωμα (νέα δεξαμενή, νέα ισορροπία επιρροής, νέα εσωκομματικά “στήσιματα”).

Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση ανά Εφημερίδα

1. ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ: Εστιάζει στην ενίσχυση της εκλογικής διαδικασίας («Προς μια πιο ολοκληρωμένη ψήφο») και στις σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση.
2. INTERNATIONAL NEW YORK TIMES (Kathimerini): Καλύπτει τη διεθνή επικαιρότητα με έμφαση στις κινήσεις του Ντόναλντ Τραμπ και τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις.
3. POLITICAL: Προβάλλει την οικονομική ατζέντα («Αναπτυξιακό μπαζούκας 19 δισ.») και τον ρόλο της Ελλάδας ως «γεφυροποιού» μεταξύ Ευρώπης και ΗΠΑ.
4. ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Υιοθετεί επιθετική ρητορική για τα εθνικά θέματα («Οι Τούρκοι στον βυθό») και την ασφάλεια, ενώ ασκεί κριτική στις πολιτικές του Τραμπ.
5. ΤΑ ΝΕΑ: Επικεντρώνονται σε θεσμικά και εθνικά ζητήματα, όπως η επέκταση των χωρικών υδάτων και η ανάλυση της διεθνούς θέσης της χώρας.
6. ΓΕΝΙΚΗ ΔΗΜΟΠΡΑΣΙΩΝ: Εστιάζει σε οικονομικά και τεχνικά θέματα, όπως η λειτουργία του Κέντρου Πληροφοριών της Τράπεζας της Ελλάδος.
7. ΕΣΤΙΑ: Αναδεικνύει την ανησυχία για τις εξελίξεις στο Ιράν, τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και ασκεί κριτική στις δυσλειτουργίες του κράτους δικαίου.
8. ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ: Επικεντρώνεται σε θρησκευτικά και εθνικιστικά θέματα, προβάλλοντας τη «διαθήκη» του Χριστοδούλου.
9. ONE VOICE: Ασκεί κριτική στην καθυστέρηση των μεγάλων έργων της ΕΕ και την ανάγκη για «άφθαρτα πρόσωπα» στην πολιτική.
10. KONTRA NEWS: Προειδοποιεί για «φούσκα» στα ακίνητα και αναλύει τις διεθνείς πιέσεις του Τραμπ (π.χ. προς Καναδά).
11. ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: Εστιάζει σε διεθνή πολιτικά θέματα με αιχμηρή διάθεση (π.χ. για τον Μαδούρο).
12. ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Αναλύει τις γραμμές άμυνας της οικονομίας, τις αποφάσεις της Fed και τις επενδύσεις στην ενέργεια (LNG).
13. Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Ασκεί σκληρή κριτική στην κυβέρνηση για κοινωνικά θέματα, τους πρόσφυγες και το «ξέγυμνωμα» του κράτους πρόνοιας.
14. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Επικεντρώνεται στις αυξήσεις των συντάξεων για το 2026 και τη νέα αμυντική στρατηγική των ΗΠΑ.
15. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Προτάσσει θέματα εθνικής κυριαρχίας και ασκεί κριτική στις τρέχουσες πολιτικές επιλογές.
16. ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Καλύπτει το διπλωματικό πεδίο (επαφές για το Κυπριακό) και τις διεθνείς οικονομικές πιέσεις.
17. STAR PRESS: Συνδυάζει την πολιτική με την έντονη ειδησεογραφία αστυνομικού περιεχομένου.
18. ESPRESSO: Εστιάζει στο παραπολιτικό ρεπορτάζ και την κοινωνική επικαιρότητα (π.χ. για την Όλγα Κοσιώνη).

Συνδυαστική Αξιολόγηση και Θεματική Ανάλυση

Η Οικονομία ως «Μπαζούκας» και οι «Ρωγμές»: Υπάρχει μια σαφής διάσταση μεταξύ των κυβερνητικών/οικονομικών εντύπων (Political, Ναυτεμπορική) που προβάλλουν ένα κλίμα επενδυτικής ευφορίας και μεγάλων αναπτυξιακών πακέτων (19 δισ. ευρώ), και των εφημερίδων με κοινωνικό προσανατολισμό (Εφ. Συντακτών, Kontra News) που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για «φούσκες» στα ακίνητα και διεύρυνση των ανισοτήτων.

Γεωπολιτική Αστάθεια και ο Παράγοντας «Τραμπ»: Το διεθνές σκηνικό κυριαρχείται από την επιθετική πολιτική των ΗΠΑ υπό τον Τραμπ (δασμοί στον Καναδά, πιέσεις στην Κίνα), γεγονός που προκαλεί «συναγερμό» στην Αθήνα, ειδικά σε σχέση με τις εξελίξεις στο Ιράν και την ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο. Η Ελλάδα επιχειρεί να εμφανιστεί ως σταθερός εταίρος («γεφυροποιός») σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από «αχαρτογράφητα νερά».

Κοινωνικό Κράτος και Συντάξεις: Η κυβέρνηση επενδύει πολιτικά στις αυξήσεις των συντάξεων του 2026, ωστόσο η ανάλυση των στοιχείων δείχνει ότι οι αυξήσεις αυτές είναι άνισες, ευνοώντας κυρίως τους υψηλοσυνταξιούχους και αφήνοντας πίσω τους χαμηλοσυνταξιούχους που πλήττονται από τον πληθωρισμό.

Συγκριτική Αποτίμηση: Κίνητρα και Προθέσεις

• Συμπολιτευόμενος Τύπος (Political, Ελεύθερος Τύπος, Απογευματινή): Κίνητρό τους είναι η ανάδειξη της σταθερότητας, της οικονομικής ανάπτυξης και της αμυντικής θωράκισης. Η πρόθεση είναι η εμπέδωση ενός αισθήματος ασφάλειας και προόδου.
• Αντιπολιτευόμενος Τύπος (Εφ. Συντακτών, Kontra News, Δημοκρατία): Εστιάζουν στις «ρωγμές» του συστήματος, την ακρίβεια και τις θεσμικές εκπτώσεις. Πρόθεσή τους είναι η ανάδειξη των κοινωνικών αδικιών και η άσκηση πίεσης για αλλαγή πολιτικής πλεύσης.
• Εξειδικευμένος και Διεθνής Τύπος (Ναυτεμπορική, NY Times): Λειτουργούν με γνώμονα την ανάλυση των αγορών και των διεθνών τάσεων, παρέχοντας μια πιο τεχνοκρατική ματιά στις εξελίξεις.

Το Στίγμα της Ημέρας και τι Προμηνύεται

Τι μας διαφεύγει: Πίσω από τους μεγάλους τίτλους για δισεκατομμύρια, κρύβεται μια βαθιά ανησυχία για τη βιωσιμότητα της ανάπτυξης και την κοινωνική συνοχή. Η συζήτηση για την επέκταση των χωρικών υδάτων και η κινητικότητα στο Κυπριακό υποδηλώνουν παρασκηνιακές διεργασίες που ίσως οδηγήσουν σε εξελίξεις το προσεχές διάστημα.

Τι προμηνύεται:

1. Πολιτική Πόλωση: Η σύγκρουση για την οικονομία και το κράτος δικαίου θα ενταθεί.
2. Διεθνείς Πιέσεις: Η επιστροφή του προστατευτισμού (Τραμπ) θα αναγκάσει την Ευρώπη και την Ελλάδα σε δύσκολες προσαρμογές.
3. Ενεργειακή Αβεβαιότητα: Οι τιμές του LNG και οι κλιματικές προκλήσεις παραμένουν αστάθμητοι παράγοντες που θα επηρεάσουν τον προϋπολογισμό.