Το μυστικό σχέδιο για τη «νέα Ελλάδα» στην «Post-Western era…» – Επισκόπηση Τύπου 25/01

Η πολιτική συγκυρία που διαγράφεται στα πρωτοσέλιδα της 25ης Ιανουαρίου 2026 δεν είναι απλώς μια παράθεση ειδήσεων, αλλά το αποτύπωμα μιας χώρας που προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ορθολογισμό των αριθμών και το αρχαϊκό πάθος των συμβόλων. Ζούμε μια στιγμή όπου η «μεταρρυθμιστική ορμή» συγκρούεται με τη δομική μας αδυναμία να συγκροτήσουμε ένα συλλογικό νόημα πέρα από την επιβίωση με το βλέμμα ταυτόχρονα στραμμένο έξω, στην ασταθή διεθνή σκηνή, και μέσα, σε μια κοινωνία που στενάζει από ακρίβεια, ανασφάλεια και θεσμική δυσπιστία.

Η Γεωπολιτική της Αβεβαιότητας και το Υπαρξιακό Κενό

Στο διεθνές πεδίο, η «Post-Western era…» δεν παρουσιάζεται ως θεωρητική συζήτηση, αλλά ως άμεσο πολιτικό πρόβλημα. Η επιστροφή του σκληρού πραγματισμού, η απροκάλυπτη λογική ισχύος και η αμφισβήτηση των ευρωπαϊκών βεβαιοτήτων λειτουργούν σαν προειδοποιητικό καμπανάκι: ο κόσμος γίνεται πιο ωμός και η Ελλάδα οφείλει να προσαρμοστεί. Αυτό το αφήγημα, άλλοτε αναλυτικό και άλλοτε δραματοποιημένο, λειτουργεί τελικά ως μηχανισμός νομιμοποίησης δύσκολων επιλογών. Όταν «όλα αλλάζουν», κάθε πολιτική αυστηρότητα μπορεί να βαφτιστεί αναγκαιότητα.

Η πρόταση του Αμερικανού Προέδρου για τις «17 βάσεις στη Γροιλανδία» και η συζήτηση για το μοντέλο της Κύπρου, δεν είναι απλώς μια εξωτική είδηση. Είναι η υπενθύμιση ότι ο κόσμος γύρω μας επανασχεδιάζεται με όρους ωμής ισχύος, την ίδια στιγμή που εμείς αναζητούμε «λειτουργικές διατλαντικές σχέσεις» ως σανίδα σωτηρίας. Η επέτειος των Ιμίων παραμένει το εθνικό μας τραύμα που αρνείται να επουλωθεί, όχι γιατί μας λείπουν τα οπλικά συστήματα, αλλά γιατί μας λείπει η εσωτερική συνοχή. Όταν ο Τύπος μιλά για «κάτι που μαγειρεύεται» στα ελληνοτουρκικά, αντανακλά τον μόνιμο φόβο μιας κοινωνίας που νιώθει ότι η μοίρα της αποφασίζεται ερήμην της, επειδή η ίδια αδυνατεί να παράγει θεσμική αυτοπεποίθηση.

Ορθολογισμός vs. Συναισθηματική Αντιπολίτευση

Όμως το πραγματικό πολιτικό βάρος δεν βρίσκεται έξω. Βρίσκεται μέσα. Στην ακρίβεια που δεν είναι πια συγκυριακό κύμα, αλλά μόνιμο καθεστώς. Στα νοικοκυριά που μετρούν απώλειες πριν καν πληρώσουν τον λογαριασμό. Στην αίσθηση ότι τα «μέτρα» δεν απαντούν στο πρόβλημα, απλώς το διαχειρίζονται επικοινωνιακά. Όταν η συζήτηση μετατοπίζεται από την ανακούφιση στη ρύθμιση της ζημιάς, τότε κάτι βαθύτερο έχει σπάσει: η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα στην κοινωνία και την πολιτική.

Σε αυτό το περιβάλλον, ο φόβος γίνεται πολυεργαλείο . Άλλοτε παίρνει τη μορφή της εθνικής απειλής, με τις γνωστές ανασύρσεις μνήμης και συμβόλων. Άλλοτε τη μορφή της κοινωνικής ανασφάλειας, με κραυγές για «βόμβες», «σκάνδαλα» και «σκοτεινά δίκτυα». Δεν έχει τόση σημασία αν όλα αυτά είναι αληθή ή υπερβολικά. Σημασία έχει ότι συγκροτούν μια ενιαία ψυχολογική συνθήκη: μια κοινωνία σε διαρκή εγρήγορση, έτοιμη να θυμώσει, αλλά όχι να συνθέσει.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το πιο ενδιαφέρον –και πιο επικίνδυνο– στοιχείο της συγκυρίας: η μετατόπιση της νομιμοποίησης. Όταν τα κόμματα αδυνατούν να πείσουν, όταν η αντιπολίτευση εμφανίζεται κατακερματισμένη και εσωστρεφής, τότε το κενό δεν μένει κενό. Το καλύπτουν πρόσωπα, σύμβολα, αφηγήματα δικαίωσης. Όχι απαραίτητα με πολιτικό πρόγραμμα, αλλά με ηθικό φορτίο. Η πολιτική μετατρέπεται σε πεδίο συναισθηματικής αναγνώρισης: ποιος «εκφράζει» τον πόνο, όχι ποιος τον λύνει.

Η κυβέρνηση, από την άλλη, δείχνει να ποντάρει στη λογική του «μοναδικού παίκτη». Σε έναν κόσμο ασταθή και μια κοινωνία κουρασμένη, το μήνυμα είναι απλό: μπορεί να μην είμαστε τέλειοι, αλλά είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να κρατήσουμε το τιμόνι. Πρόκειται για μια στρατηγική χαμηλού ρίσκου, αλλά και χαμηλής φιλοδοξίας. Λειτουργεί όσο δεν υπάρχει πειστική εναλλακτική. Δεν δημιουργεί όμως προσδοκία, μόνο αναβολή κρίσης.

Αυτό που λείπει, και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό, είναι η πολιτική ως νόημα. Όχι ως διαχείριση κρίσεων, όχι ως επικοινωνιακή άμυνα, αλλά ως αφήγηση μέλλοντος. Οι εφημερίδες γεμίζουν με προειδοποιήσεις, αποκαλύψεις, απειλές. Σπανίως με συνεκτικές προτάσεις για το πού πάμε και γιατί. Η δημόσια συζήτηση θυμίζει πίνακα ελέγχου ζημιών, όχι χάρτη πορείας.

Και όμως, μέσα σε αυτό το τοπίο, διακρίνεται μια καθαρή προειδοποίηση: η κοινωνική υπομονή δεν είναι ανεξάντλητη. Όταν η ακρίβεια συναντά την ανασφάλεια, όταν η υγεία μετατρέπεται σε ιδιωτικό άγχος και η δικαιοσύνη σε προσωπικό αίτημα δικαίωσης, τότε το πολιτικό σύστημα παύει να κρίνεται με όρους ιδεολογίας. Κρίνεται με όρους αποτελεσματικότητας και ενσυναίσθησης. Και εκεί, τα περιθώρια στενεύουν.

Στο εσωτερικό μέτωπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει μια ατζέντα «κανονικότητας» μέσω της ψηφιοποίησης και των επενδύσεων. Οι αγορές που «ψηφίζουν Ελλάδα» και τα ρεκόρ στις μεταμοσχεύσεις είναι οι θρίαμβοι της διαχειριστικής επάρκειας. Όμως, η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση, είναι και ψυχή. Η ανάδυση προσωπικοτήτων όπως η κ. Καρυστιανού και η συζήτηση για νέα κόμματα που αντλούν από τη δεξαμενή της οργής και του πένθους, δείχνουν ότι ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών δεν ικανοποιείται από τους δείκτες της Eurostat. Η στεγαστική κρίση και τα «χρυσά ενοίκια» δημιουργούν μια αίσθηση αδικίας που κανένα Excel δεν μπορεί να θεραπεύσει.

Η Κεντροαριστερά σε Τροχιά Εσωστρέφειας

Η εικόνα του ΠΑΣΟΚ και του ευρύτερου χώρου της αντιπολίτευσης θυμίζει αρχαίο δράμα χωρίς κάθαρση. Οι προσωπικές στρατηγικές και οι εσωκομματικοί διαγκωνισμοί στερούνται ενός οράματος που να αφορά την κοινωνία των πολιτών. Η εμμονή στις εσωτερικές ισορροπίες, την ώρα που ο κόσμος αλλάζει βίαια, μαρτυρά μια πνευματική νωθρότητα. Η πολιτική ηγεσία, αντί να παιδαγωγεί, συχνά απλώς καθρεφτίζει τις παθογένειες ενός εκλογικού σώματος που έχει εθιστεί στην καταγγελία χωρίς πρόταση.

Τι Προμηνύεται;

Το στίγμα της ημέρας είναι η «ρευστή αναμονή». Η χώρα δείχνει να κινείται σε δύο ταχύτητες: Από τη μία, η Ελλάδα των επενδύσεων, του Νταβός και της τεχνοκρατικής ελίτ που συνομιλεί με το περιβάλλον Τραμπ. Από την άλλη, η Ελλάδα της καθημερινής ανασφάλειας, των υψηλών ενοικίων και του θολού πολιτικού λόγου.

Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι η πρόοδος δεν είναι αυτόματος πιλότος. Χωρίς μια βαθιά πολιτισμική μεταστροφή προς την ευθύνη και τον πραγματικό εκσυγχρονισμό των νοοτροπιών, οι «ιστορικές ευκαιρίες» της Mercosur ή οι ενεργειακοί χάρτες θα παραμείνουν απλές σημειώσεις στο περιθώριο της ιστορίας. Το μέλλον δεν απαιτεί μόνο ψηφιακή υπογραφή, αλλά και μια νέα κοινωνική συμφωνία που θα γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στην ευημερία των αριθμών και την απόγνωση των ανθρώπων. Αν δεν βρούμε τον τρόπο να συνδέσουμε την αποτελεσματικότητα με το ήθος, θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι σε μια διαρκή μετάβαση προς το πουθενά.

Θεματικοί άξονες

1) Η μέρα ανήκει στον “παράγοντα Τραμπ”: η γεωπολιτική περνάει πάνω από την Αθήνα σαν φορτηγό

Σχεδόν όλα τα κυριακάτικα χτίζουν την ίδια βάση: ο κόσμος μπαίνει σε πιο ωμό, αναθεωρητικό κύκλο και η Ευρώπη μοιάζει αμήχανη/καθυστερημένη. Το Πρώτο Θέμα το σερβίρει ως καθαρό τελεσίγραφο («μαζί μου ή στον πάγο») και “αμήχανη Ευρώπη”.
Η Καθημερινή της Κυριακής το μεταφράζει ως Αθήνα σε «τρενάκι του ιλίγγου», δηλαδή η χώρα πρέπει να πάρει θέση σε ρευστότητα ΝΑΤΟ-ΗΠΑ-ΕΕ, με την Τουρκία να καραδοκεί.
Η Εστία το πάει πιο “παρασκηνιακά-θεσμικά”: «κρυφτό με τον Τραμπ, τάνγκο με το Βερολίνο», υπονοώντας διπλό παιχνίδι/διπλή εξάρτηση.
Η Αυγή το κάνει ευθεία επίθεση: «μπαζώνει τον ΟΗΕ ο Τραμπ» και «αλλήθωριζοντας στον Τραμπ» — δηλαδή κατηγορεί υποτελή προσαρμογή και κανονικοποίηση κυνισμού.

Τι σημαίνει πολιτικά: Το Μαξίμου πιέζεται να δείξει “στρατηγική” σε συνθήκες που η κοινωνία έχει ήδη χαμηλή ανοχή/εμπιστοσύνη. Αυτό είναι το πιο επικίνδυνο μείγμα της ημέρας: μεγάλη εξωτερική αβεβαιότητα + μικρή εσωτερική αντοχή.

2) Αιγαίο/Τουρκία: “κλιμάκωση τίτλων”, αλλά και προετοιμασία για “συνάντηση με κανόνες”

Η Real News σηκώνει τον δείκτη έντασης με «μπαράζ προκλήσεων στο Αιγαίο», κρατώντας ψηλά το αίσθημα απειλής και άρα τη νομιμοποίηση σκληρών επιλογών.
Παράλληλα, σε άλλα αποκόμματα του ίδιου πακέτου φαίνεται η λογική “πάμε σε ραντεβού/διαχείριση”, όχι σε ρομαντικό διάλογο. Αυτό κουμπώνει με το γενικό κλίμα: αν το ΝΑΤΟ/ΗΠΑ μπαίνει σε νέα φάση, η ισορροπία στο Αιγαίο γίνεται πιο ακριβή υπόθεση.

Αναγνωστικό συναίσθημα: επιφυλακή + κόπωση (“πάλι τα ίδια, αλλά τώρα πιο επικίνδυνα”).

3) “Καρυστιανού”: δεν είναι απλώς πρόσωπο, είναι δείκτης κρίσης νομιμοποίησης

Η Καθημερινή τη “βαφτίζει” συμβολικά: «η “ηγουμένη” του νέου κόμματος».
Η Real News την αντιμετωπίζει ως πολιτικό παίκτη υπό διαμόρφωση («πού το πάει»).
Το Documento δουλεύει το δομικό υπόστρωμα: λογοδοσία, κενά θεσμών, κοινωνική έκρηξη που ψάχνει φορέα.

Το κρίσιμο που “γράφεται ανάμεσα στις γραμμές”: ό,τι κι αν κάνει η ίδια, η ύπαρξή της ως κεντρικού συμβόλου δείχνει ότι ένα κομμάτι κοινωνίας δεν ζητά άλλο ένα πρόγραμμα· ζητά ηθική/θεσμική δικαίωση. Τα κόμματα παραδοσιακά χάνουν εκεί.

4) Εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι: “πίεση απ’ έξω” και “φθορά από μέσα” σε mode γρήγορης αποσταθεροποίησης

Η Κυριακάτικη Kontra News παίζει ωμά το αφήγημα “διεθνής δυσαρέσκεια” («έξαλλοι με τον Μητσοτάκη Αμερικανοί και Ευρωπαίοι»), φτιάχνοντας σκηνικό ότι ο πρωθυπουργός χάνει «στήριξη».
Το Documento στο ίδιο μήκος κύματος, αλλά πιο “πολιτικο-αναλυτικά”: «ακροβασίες Μητσοτάκη μεταξύ Τραμπ και ΕΕ».

Κίνητρο/στόχευση: να μετατραπεί η γεωπολιτική ρευστότητα σε εσωτερική αμφισβήτηση επάρκειας. Όχι “διαφωνώ”, αλλά “δεν μπορεί”.

5) Ακρίβεια, υγεία, έλεγχος: το “ψηφιακό” εμφανίζεται ως πειθαρχία, όχι ως μέρισμα

Η Μακεδονία της Κυριακής βάζει μπροστά τις νέες ανατιμήσεις/ακρίβεια («μπορεί κανείς να τιθασεύσει την ακρίβεια;»).
Η Απογευματινή χτυπά δύο φορές τη μεσαία τάξη: «ψηφιακό φακέλωμα για 10 εκατ.» και (στο ίδιο πακέτο) πίεση γύρω από κόστος υγείας.
Ο Ελεύθερος Τύπος κρατά “εργασία/αγορά” (ψηφιακή κάρτα κ.λπ.) σε πιο “διοικητική” οπτική, ως τάξη/κανόνας.

Το υπόγειο συμπέρασμα: ο κόσμος ακούει “ψηφιακά εργαλεία” και δεν σκέφτεται “εκσυγχρονισμό” αλλά έλεγχο. Αν αυτό παγιωθεί, φθείρει κεντρικά τη μεταρρυθμιστική αφήγηση.

6) Αγροτικό + εμπορικές συμφωνίες: η περιφέρεια βράζει, κι αυτό είναι πολιτικά επικίνδυνο

Η Αυγή το πάει στο κόκκινο: «διπλό ξεπούλημα των αγροτών».
Το Documento ανεβάζει το ευρωπαϊκό επίπεδο με “μπλόκο/παρέμβαση ευρωβουλευτών” (Mercosur).
Η Μακεδονία το δένει με πραγματική κοινωνική ένταση/κόστη.

Πολιτική συνέπεια που έρχεται: αν το αγροτικό “κουμπώσει” με ακρίβεια και αίσθηση αδικίας, γίνεται πολλαπλασιαστής αντισυστημικής ψήφου στην περιφέρεια.

7) Σκανδαλολογία/παραπολιτικά: η “ηθική” ξαναμπαίνει στην κορυφή με πρόσωπα-σύμβολα

Το ΜΠΑΜ σηκώνει «τεράστιο σκάνδαλο» με τροπολογία/επιμέλεια, στοχοποιώντας πρόσωπο και φτιάχνοντας ηθικό σοκ.
Εδώ δεν μετρά μόνο τι ισχύει νομικά. Μετρά το μοντέλο επίθεσης: “θα σε σύρω σε ηθική άμυνα” — είναι το πιο φθαρτικό πεδίο για κυβέρνηση.

8) Περιφερειακή πολιτική ως αντίβαρο: έργα/δήμοι/υποδομές

Ο Τύπος Θεσσαλονίκης Κυριακής κρατά τοπικό-αυτοδιοικητικό πυρήνα (Πάρκο Παύλου Μελά στην «τελική ευθεία»). PRESS_PDF_20260125 (3)
Αυτό λειτουργεί σαν υπενθύμιση: ενώ η κεντρική σκηνή παίζει με “μεγάλες αφηγήσεις”, η νομιμοποίηση χτίζεται και στο πεζό: έργα, χώροι, ανθεκτικότητα.Βήμα-προς-Βήμα Αξιολόγηση Ειδήσεων

Βήμα-βήμα ανά εφημερίδα (τι “παίζει” πολιτικά)

• Τύπος Θεσσαλονίκης: Εστιάζει στην τοπική επικαιρότητα αλλά και στην αποτυχία των κυβερνητικών μέτρων κατά της ακρίβειας («καλάθια»).
• Documento: Διατηρεί έντονα αντιπολιτευτικό χαρακτήρα, αναδεικνύοντας ζητήματα διαφθοράς, «χορηγών» και κριτική στην ενεργειακή πολιτική μέσω συνέντευξης της Αλ. Σδούκου.
• Ο Λόγος της Κυριακής: Επικεντρώνεται στην οικονομική καθημερινότητα και τις κοινωνικές επιπτώσεις των κυβερνητικών επιλογών.
• Μπαμ της Κυριακής: Προβάλλει «τεράστιο σκάνδαλο» που εμπλέκει την κ. Κεφαλογιάννη και ασχολείται με παραπολιτικά θέματα αιχμής.
• Μακεδονία Κυριακής: Αναλύει τις προτεραιότητες και τα στοιχήματα της περιφερειακής και εθνικής πολιτικής , με έμφαση στην ακρίβεια και την αγορά ακινήτων (Χαλκιδική).
• Κυριακάτικη Kontra News: Εστιάζει στην πίεση προς την κυβέρνηση για τα εθνικά θέματα και την οικονομία.
• Καθημερινή Κυριακής: Αναλύει τη γεωπολιτική θέση της Ελλάδας στην εποχή Τραμπ , την «αφύπνιση» της Ευρώπης και εσωτερικά παραπολιτικά μέσω της στήλης «Θεωρείο».
• Ελεύθερη Ώρα: Κινείται σε παραδοσιακά θρησκευτικό/συνωμοσιολογικό πλαίσιο, κάνοντας λόγο για εμφάνιση του «Αντιχρίστου» στο Νταβός.
• OneVoice: Εστιάζει σε διεθνολογικές αναλύσεις για τη θέση της Ελλάδας και την εσωτερική πολιτική ανατομία.
• Το Παρόν: Αναδεικνύει παραπολιτικές κινήσεις, όπως η «αυτονόμηση» Τασούλα ως πρόβα για κυβερνήσεις συνεργασίας και ζητήματα στο Υπουργείο Εξωτερικών.
• Το Βήμα: Επικεντρώνεται σε θεσμικές αναλύσεις και την πορεία της κεντροαριστεράς.
• Πρώτο Θέμα: Εστιάζει στην κυβερνητική δραστηριότητα, τις επενδύσεις και την κοινωνική ατζέντα.
• Κυριακάτικη Δημοκρατία: Προβάλλει εθνικά θέματα (12 μίλια) και αποκαλύψεις για «μεγάλα κόλπα» με επιδοτήσεις.
• Εστία της Κυριακής: Σχολιάζει την εξάρτηση από το Βερολίνο και την «ειρωνεία της ιστορίας» στις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις.
• Ελεύθερος Τύπος: Αναδεικνύει το κυβερνητικό έργο, με έμφαση στις αυξήσεις μισθών και τη στεγαστική πολιτική.
• Απογευματινή: Εστιάζει στην οικονομία και την αύξηση των ασφαλίστρων υγείας.
• Αυγή της Κυριακής: Ασχολείται με την κρίση στο ΠΑΣΟΚ, την πίεση στον Τσίπρα και κοινωνικά ζητήματα όπως οι αμβλώσεις.
• Real News: Καλύπτει τις προκλήσεις στο Αιγαίο , την ευρωπαϊκή άμυνα και το μεταναστευτικό (κλειστά κέντρα στην Αφρική).

Το συνολικό πολιτικό κλίμα

Η μέρα γράφει δύο παράλληλες ιστορίες:

• Έξω: “Μετά τη Δύση εποχή” και “εποχή Τραμπ” ως νέο περιβάλλον κινδύνου (άρα ανάγκη ρεαλισμού/άμυνας/συμμαχιών).
• Μέσα: κοινωνία σε κόπωση ακρίβειας και νέα ανασφάλεια από “ιδιωτικούς φόρους” (ασφάλιση υγείας), ενώ η αντιπολίτευση προβάλλεται ως ασύνδετη/κατακερματισμένη στα παραπολιτικά σήματα.

Τι μας διαφεύγει (που αξίζει να κυνηγηθεί)

1. Ασφάλιστρα υγείας: αν κλιμακώσει, δεν είναι “οικονομικό”, είναι πολιτικό-κοινωνικό (γιατί ακουμπά ΕΣΥ).
2. Αφήγημα “ακρίβεια + εθνική απειλή”: είναι συνταγή θυμού· όταν κυριαρχήσει, μετατρέπει τη δημόσια σφαίρα σε πεδίο τιμωρίας.
3. Καρυστιανού ως φορέας νομιμοποίησης: αλλάζει τους κανόνες, γιατί τραβάει εμπιστοσύνη από τα κόμματα προς ένα πρόσωπο-σύμβολο.

Τι προμηνύεται

• Επιστροφή “Ίμια/Τουρκία” ως εργαλείο πίεσης και όχι απλή επέτειος.
• Κόντρα για ρυθμιστικό κράτος (αγορά/τιμές/ασφάλιση).
• Εφόσον η αντιπολίτευση συνεχίσει να μην “γράφει” συνεκτικά, θα ενισχυθεί το μοτίβο “μόνο ο ήδη κυβερνών μπορεί” μέχρι να εμφανιστεί εξωκομματικό σοκ.