Η κυβέρνηση αντέχει, η αντιπολίτευση αγωνιά – Επισκόπηση Τύπου 24/01

Η πολιτική συγκυρία της 24ης Ιανουαρίου 2026, όπως αποτυπώνεται στα πρωτοσέλιδα, δεν είναι απλώς μια παράθεση γεγονότων, αλλά η κρυστάλλωση μιας βαθύτερης υπαρξιακής και δομικής αμηχανίας της χώρας. Διανύουμε μια περίοδο όπου η διαχείριση της επιφάνειας, το λεγόμενο «success story», συγκρούεται βίαια με το ιζηματώδες βάθος της κοινωνικής και θεσμικής μας πραγματικότητας. Η σημερινή δημόσια σφαίρα κινείται σε ένα πεδίο όπου η κυβέρνηση επενδύει συστηματικά στη γλώσσα της σταθερότητας, ενώ η αντιπολίτευση παλεύει να μεταφράσει την αγωνία σε πρόταση χωρίς να καταφύγει στον θόρυβο.

Η Διπλή Παγίδα: Μεταξύ Τραμπ και Ιμίων

Το διεθνές περιβάλλον προσφέρει το τέλειο άλλοθι, ή αν προτιμά κανείς, το ιδανικό σκηνικό. Η Ευρώπη ζει ξανά με το φάντασμα μιας αμερικανικής πολιτικής που αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική ως συναλλαγή και την ασφάλεια ως τιμοκατάλογο. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβερνητική αφήγηση είναι απολύτως συνεπής: ψυχραιμία, λειτουργικές σχέσεις, αποφυγή ρήξεων, προσαρμογή χωρίς αυταπάτες. Δεν είναι ιδεολογία, είναι διαχείριση. Και αυτή ακριβώς η διαχείριση λειτουργεί ως πολιτικό κεφάλαιο σε μια κοινωνία που κουράστηκε από πειράματα.

Η εξωτερική πολιτική, ωστόσο, δεν μένει ποτέ έξω από τα σύνορα. Μεταφράζεται γρήγορα σε κόστος ζωής, σε ενέργεια, σε αίσθηση ασφάλειας. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση επιλέγει να εμφανίζεται ως ο ενήλικος στο δωμάτιο: όχι γιατί δεν υπάρχουν ρίσκα, αλλά γιατί υπόσχεται ότι τα ρίσκα θα μπουν σε τάξη. Αυτή η υπόσχεση, όσο κι αν ενοχλεί τους αντιπάλους της, έχει απήχηση. Ιδίως όταν απέναντι δεν υπάρχει καθαρή εναλλακτική, αλλά ένας χορός συνεδρίων, ανασυνθέσεων και εσωτερικών διακηρύξεων.

Την ίδια στιγμή, η επέτειος των Ιμίων και η αναμόχλευση των «γκρίζων ζωνών» δεν είναι απλώς μια ιστορική υπενθύμιση. Είναι το σύμπτωμα μιας ημιτελούς εθνικής αυτογνωσίας. Αντί να οικοδομούμε μια ισχυρή αποτρεπτική ισχύ βασισμένη στη θεσμική συνοχή, συχνά αναλωνόμαστε σε μια ρητορική «εθνικής εγρήγορσης» που καλύπτει την αδυναμία μας να προβλέψουμε τις κινήσεις στη γεωπολιτική σκακιέρα.

Η Οικονομία των Αριθμών και η Ζωή των Ανθρώπων

Η αναβάθμιση των τραπεζών από την UBS και το ενδιαφέρον των αγορών (Τα Νέα) αποτελούν το «ορθολογικό» προσωπείο μιας οικονομίας που ευημερεί στους δείκτες. Όμως, πίσω από τους αριθμούς, τα «καζάνια του Περάματος» (Πριν) και η εκτόξευση του κόστους κατασκευής αποκαλύπτουν μια άλλη αλήθεια: μια ανάπτυξη που δεν διαχέεται, αλλά συσσωρεύεται, αφήνοντας το κοινωνικό σώμα εκτεθειμένο.

Η υγεία, με τη γρίπη να «θερίζει» και τις εντατικές να γεμίζουν, αναδεικνύει τη γύμνια των υποδομών μας πίσω από τις βιτρίνες του εκσυγχρονισμού. Ο εκσυγχρονισμός στην Ελλάδα παραμένει ένα αίτημα ημιτελές, ένα «κοστούμι» που δανειζόμαστε από τη Δύση αλλά δεν ράψαμε ποτέ στα δικά μας μέτρα.

Το Πολιτικό Διακύβευμα: Μια Παράταξη σε Αναζήτηση Νοήματος

Στην άλλη πλευρά του πολιτικού φάσματος, η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Η κεντροαριστερά αναζητά ξανά τον εαυτό της μέσα από την έννοια της «παράταξης», αλλά το πρόβλημα δεν είναι ο όρος. Είναι το περιεχόμενο. Γιατί η κοινωνία δεν ζητά συναισθηματική συγκόλληση ούτε ιστορικές αναφορές. Ζητά απάντηση στο απλό ερώτημα: ποιος μπορεί να κυβερνήσει αλλιώς και πώς. Όσο αυτή η απάντηση καθυστερεί, η συζήτηση επιστρέφει μοιραία στην εσωστρέφεια, ακόμη κι αν παρουσιάζεται ως εξωστρέφεια.

Το κάλεσμα για μια «Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη» (Καρφί) μαρτυρά την κρίση αντιπροσώπευσης. Το πολιτικό σύστημα πάσχει από έναν ιδιότυπο «ναρκισσισμό των μικρών διαφορών», την ώρα που οι προκλήσεις, από το δημογραφικό και το συνταξιοδοτικό έως την τεχνητή νοημοσύνη (Μασκ και Χαράρι), απαιτούν μια υπέρβαση του παραδοσιακού κομματισμού.

Η αριστερά δείχνει να έχει πλήρη επίγνωση του κινδύνου: αν δεν υπάρξει πειστική κοινωνική αντιπολίτευση, το κενό θα καλυφθεί από την αγανάκτηση. Και η αγανάκτηση, όταν μένει χωρίς πολιτική γλώσσα, βρίσκει αλλού καταφύγιο. Το ενδιαφέρον εδώ είναι ότι αυτή η διάγνωση είναι σωστή. Εκεί που σκοντάφτει, ξανά και ξανά, είναι στη μετάβαση από τη διαπίστωση στη σύνθεση. Από το «τι δεν πάει καλά» στο «τι κάνουμε διαφορετικά αύριο το πρωί».

Σε αυτό το φόντο, η παραπολιτική σκανδαλολογία λειτουργεί σαν εύφλεκτο υλικό. Τροφοδοτεί τη δυσπιστία, κρατά ζωντανή την ένταση, αλλά σπάνια γεννά πολιτικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, ενισχύει μια διάχυτη αίσθηση ότι «όλοι ίδιοι είναι», κάτι που ευνοεί εκείνον που ήδη κυβερνά ή εκείνον που υπόσχεται ρήξη χωρίς σχέδιο. Η θεσμική κριτική είναι απαραίτητη· η θεσμική απαξίωση, όμως, είναι αδιέξοδη όταν δεν συνοδεύεται από πρόταση κανόνων.

Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι η πολιτική δεν είναι μόνο διαχείριση πόρων, είναι παραγωγή νοήματος. Όσο η δημόσια συζήτηση αναλώνεται σε «fake news» για τη στήριξη στον τάδε ή τον δείνα και σε παραπολιτικά «ραπίσματα», τόσο θα απομακρυνόμαστε από την ουσία της δημοκρατικής λειτουργίας, που είναι η ευθύνη απέναντι στο μέλλον.

Τι προμηνύεται;

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συγκυρίας δεν βρίσκεται στις πρώτες σελίδες αλλά ανάμεσα στις γραμμές: η κοινωνία μοιάζει λιγότερο ιδεολογική και περισσότερο πραγματιστική. Δεν ζητά μεγάλες αφηγήσεις σωτηρίας, αλλά μικρές εγγυήσεις κανονικότητας. Αυτό εξηγεί γιατί το αφήγημα της αντοχής, της χώρας που στέκεται όρθια μέσα σε διεθνή αστάθεια, βρίσκει ακροατήριο. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα για όσους θέλουν να το αμφισβητήσουν: δεν αρκεί να πουν ότι «δεν φτάνει». Πρέπει να δείξουν τι το αντικαθιστά.

Η πολιτική της επόμενης περιόδου δεν θα κριθεί μόνο στις κάλπες αλλά στον τρόπο που κάθε πλευρά απαντά σε ένα υπόγειο ερώτημα: ποιος καταλαβαίνει καλύτερα τον φόβο χωρίς να τον εργαλειοποιεί. Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση εμφανίζεται να τον διαχειρίζεται, η αντιπολίτευση να τον περιγράφει και η κοινωνία να τον κουβαλά. Το αποτέλεσμα δεν είναι στασιμότητα· είναι μια αργή, σχεδόν αθόρυβη αναμέτρηση για το ποιος θα ορίσει το νόημα της σταθερότητας.

Η χώρα βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο. Το στίγμα της ημέρας είναι η αναμονή. Προμηνύεται μια περίοδος έντονων κραδασμών, όπου η οικονομική σταθερότητα θα δοκιμαστεί από τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις και η κοινωνική συνοχή από την αδυναμία του κράτους να προσφέρει βασικά δημόσια αγαθά.

Χρειαζόμαστε μια νέα εθνική αφήγηση που να μην εθελοτυφλεί. Η επιστροφή στον ορθολογισμό, η ενίσχυση των θεσμών και η ειλικρινής αυτοκριτική είναι τα μόνα εργαλεία που μπορούν να μετατρέψουν την επερχόμενη κρίση σε ευκαιρία αναγέννησης. Διαφορετικά, θα παραμείνουμε εγκλωβισμένοι σε έναν κύκλο επαναλαμβανόμενων διαψεύσεων, παρακολουθώντας την ιστορία να γράφεται ερήμην μας.

Πολιτική/παραπολιτική αποτίμηση αποκομμάτων (24/01/2026)

Τι “γράφει” το ραντάρ της ημέρας (ιεράρχηση θεμάτων)

Το πακέτο των εφημερίδων δείχνει 3 κεντρικούς άξονες που διαπερνούν σχεδόν όλους (με διαφορετική “σκηνοθεσία”):

1. Ευρώπη–ΗΠΑ–Τραμπ / Γροιλανδία / ΝΑΤΟ ως τεστ συνοχής και ισχύος.
2. Ελληνοτουρκικά μέσα από την “επέτειο Ιμίων” και (σε πιο σκληρά φύλλα) σενάρια κλιμάκωσης.
3. Εσωτερική ανασύνταξη αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ συνέδριο, Νέα Αριστερά “κρίσιμη στιγμή”) και παραπολιτική σύγκρουση θεσμών/σκανδάλων.

Ευρωατλαντικές σχέσεις: «λειτουργικό επίπεδο» και “damage control” με Τραμπ

Τι λένε τα αποκόμματα:
Η κυβερνητική γραμμή (όπως αποτυπώνεται) είναι καθαρή: κρατάμε τις ευρωατλαντικές σχέσεις λειτουργικές, δουλεύουμε εντός ΝΑΤΟ, και ταυτόχρονα μιλάμε για στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης. Στο ίδιο κάδρο μπαίνει η Γροιλανδία ως στρατηγικό “φιλέτο” όπου δεν πρέπει να αποκτήσουν επιρροή Κίνα/Ρωσία.

Πολιτικό βάρος:
Αυτό είναι “παιχνίδι ενηλίκων” και δίνει στην κυβέρνηση πλεονέκτημα επάρκειας/διαχείρισης στο διεθνές, ειδικά όταν η αντιπολίτευση δυσκολεύεται να αρθρώσει πειστική εθνική/ευρωπαϊκή γραμμή.

Συναίσθημα κοινού (όπως καλλιεργείται):
Μείγμα ανησυχίας (ασφάλεια, κόστος, αβεβαιότητα) και ανακούφισης τύπου “τουλάχιστον η Ευρώπη στάθηκε ενωμένη”.

Πολιτικό υποκείμενο: Κυβέρνηση/Μητσοτάκης, ΕΕ, ΝΑΤΟ, “Τραμπ ως αστάθεια”.

Πιθανές συνέπειες:
Αν συνεχιστεί η πίεση (δασμοί/άμυνα/ενέργεια), το διεθνές θα γίνει πολύ γρήγορα εσωτερική πολιτική τσέπης. Όποιος δεν έχει “μετάφραση” σε ακρίβεια, μισθούς, ασφάλεια, θα μείνει θεατής.

Γροιλανδία: από γεωπολιτική σε πολιτικό σύμβολο ευρωπαϊκής αμηχανίας

Τι λένε τα αποκόμματα:
Η Γροιλανδία παίζει διπλό ρόλο: στα mainstream ως πεδίο ενότητας/αποτροπής, στα πιο “αντισυστημικά” ως παράδειγμα κυνισμού ισχύος και διεθνούς παζαριού.

Πολιτικό βάρος:
Είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η Ευρώπη δεν έχει ακόμα “γλώσσα ισχύος” που να πείθει. Αυτό παράγει χώρο για ηγέτες που πουλάνε σταθερότητα (ή για λαϊκιστές που πουλάνε εκδίκηση).

Συναίσθημα κοινού: άγχος + κυνισμός (“όλα είναι συμφέροντα”), και αυτό είναι τοξικό για εμπιστοσύνη στους θεσμούς.

Ελληνοτουρκικά: τα Ίμια ως πολιτική μνήμη και εργαλείο πίεσης

ι λένε τα αποκόμματα:
Το αφιέρωμα στα Ίμια περιγράφει την κρίση ως “κερκόπορτα” για τις γκρίζες ζώνες, φορτίζει ιστορικά και ξαναφέρνει στο τραπέζι το δίλημμα “ήρεμα νερά vs αποτροπή”.
Παράλληλα, σε σκληρότερα φύλλα εμφανίζεται καθαρή απειλητική κορύφωση (τύπου “σχεδιάζουν κατάληψη νησιών”).

Πολιτικό βάρος:
Συντηρείται ένα εθνικό νεύρο που μπορεί να γίνει πολιτικό μοχλό: είτε για “συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση” είτε για αντιπολιτευτική κατηγορία “ενδοτισμού”, ανάλογα με το επεισόδιο/χρονισμό.

Συναίσθημα κοινού: φόβος / εθνική ευαισθησία / καχυποψία.

Πολιτικό υποκείμενο: ΥΠΕΞ/κυβέρνηση, Τουρκία, ένοπλες δυνάμεις, αλλά και “μηχανές πρωτοσέλιδου” που ζουν από την ένταση.

Κεντροαριστερά: ΠΑΣΟΚ σε συνέδριο, εσωτερικά νεύρα και “παράταξη”

Τι λένε τα αποκόμματα:
Η «Εποχή» το στήνει ως τελευταίο χαρτί Ανδρουλάκη, με έμφαση σε εξωστρέφεια και όχι εσωστρέφεια.
Η «Εφ.Συν.» μιλά για συνέδριο υψηλών προσδοκιών αλλά και “ριπές αμφισβήτησης”.
Το «Καρφί» ανεβάζει “μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη” και προσκλήσεις προς ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά.

Πολιτικό βάρος:
Η κεντροαριστερά ψάχνει ενότητα, αλλά το πραγματικό της άγχος είναι ηγεμονία μέσα στην ενότητα. Αν δεν λύσει το “ποιος οδηγεί και με ποιο σχέδιο”, η κοινωνία θα ακούει μόνο θόρυβο.

Συναίσθημα κοινού: κόπωση από εσωστρέφεια, αλλά υπαρκτή προσδοκία “κάτι πρέπει να γίνει”.

Αριστερά: Νέα Αριστερά ως “τελευταία ευκαιρία” και φόβος ακροδεξιάς αντιπολίτευσης

Τι λένε τα αποκόμματα:
Το συνέδριο εμφανίζεται ως κρίσιμο: είτε συγκρότηση αυτόνομης αριστεράς με κοινωνικές αναφορές είτε το κενό θα το καλύψει η ακροδεξιά στην αντιπαράθεση με τη Δεξιά.

Πολιτικό βάρος:
Έμμεση παραδοχή ότι υπάρχει κενό αντιπολίτευσης. Αυτό είναι πολύ φορτισμένο και, αν δεν καλυφθεί με πειστικό πρόγραμμα (στέγη/ακρίβεια/εργασία), θα το καλύψει η οργή.

“Θεσμοί vs σκάνδαλα”: η κοινοβουλευτική ένταση ως καύσιμο παραπολιτικής

Τι λένε τα αποκόμματα:
KONTRA NEWS σπρώχνει “σάλο στη Βουλή”, “φωτογραφική τροπολογία” και υλικό για χειραγώγηση εξεταστικής, δηλαδή αφήγημα θεσμικής σήψης.

Πολιτικό βάρος:
Δεν είναι “κουτσομπολιό”, είναι μηχανισμός απαξίωσης. Αν τραβήξει, πιέζει όλους: κυβέρνηση να αποδείξει κανόνες, αντιπολίτευση να μη μείνει μόνο στην ηθικολογία.

Συνολικό αποτύπωμα πολιτικού κλίματος

Τόνος ημέρας: διεθνής αστάθεια + εσωτερική δυσπιστία. Η κυβέρνηση επενδύει σε “σοβαρότητα/διαχείριση” (ΕΕ-ΝΑΤΟ), ενώ αντιπολιτεύσεις παλεύουν με συνέδρια/ανασυνθέσεις και ένταση “σκανδάλων”.

Αποκλίσεις μεταξύ εφημερίδων (κίνητρα/προθέσεις):

• Mainstream κεντροδεξιά: στήσιμο κυβερνητικού προφίλ διεθνούς επάρκειας (βοηθά συσπείρωση “σταθερότητας”).
• Κεντροαριστερά/αριστερά: άγχος ανασύνθεσης + κοινωνική πίεση (στέγη/ακρίβεια) ως “ηθικό έδαφος” επιστροφής.
• Αντισυστημικά/κραυγαλέα: μεγέθυνση απειλών/σκανδάλων για κινητοποίηση θυμού (clicks, οργή, “όλα βρωμάνε”).
• ΚΚΕ/εργατική ατζέντα: εστίαση σε απεργιακή απάντηση/αντεργατική επίθεση και γεωπολιτική ως ανταγωνισμούς για κέρδη.

Τι μας διαφεύγει (η “κρυφή γραμμή”):
Το διεθνές (Τραμπ/Γροιλανδία) δεν είναι “έξωθεν”, θα πατήσει πάνω σε άμυνα, ενέργεια, εμπόριο, τιμές και θα γυρίσει ως εσωτερική κρίση κόστους. Όποιος δεν το εξηγήσει απλά, θα το εκμεταλλευτεί όποιος φωνάζει πιο δυνατά.

Τι προμηνύεται:

1. Περισσότερη πόλωση με θεσμικούς όρους (τροπολογίες, εξεταστικές, “αποκαλύψεις”).
2. ΠΑΣΟΚ και Νέα Αριστερά σε τεστ: όχι “ιδεολογικό”, αλλά λειτουργικό (ενότητα/ηγεσία/συμμαχίες).
3. Ελληνοτουρκικά με επικοινωνιακά κύματα μνήμης που μπορούν να γίνουν πίεση αν υπάρξει επεισόδιο.