Μητσοτάκης: Ο μοναχικός διαχειριστής μιας ακατάστατης πολιτικής αποθήκης – Online Παραπολιτικά

Το πολιτικό μας σκηνικό θυμίζει ολοένα και περισσότερο ένα δωμάτιο γεμάτο καθρέφτες, όπου η πραγματικότητα διαθλάται μέσα από το πρίσμα ενός ιδιότυπου, ψηφιακού κυνισμού. Σήμερα, η δημόσια σφαίρα δεν τροφοδοτείται από ιδέες, αλλά από «αλγορίθμους» επιβίωσης και ψιθύρους που βαφτίζονται στρατηγική.

Στο κέντρο του κάδρου, ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται ως ο μοναχικός διαχειριστής μιας ακατάστατης αποθήκης. Η «ανησυχία» του δεν είναι η αγωνία του οραματιστή, αλλά η μελαγχολία του τεχνοκράτη που βλέπει το διεθνές περιβάλλον να γίνεται «ταραγμένο» και το εγχώριο να στερείται σοβαρών συνομιλητών. Είναι η μοίρα εκείνου που, ενώ κρατά το τιμόνι, διαπιστώνει πως το πλοίο δεν έχει πια καθαρή πορεία, παρά μόνο μια ατέρμονη ανάγκη για διορθωτικές κινήσεις. Η «θεραπεία Μητσοτάκη» που ευαγγελίζονται οι αυλικοί, μοιάζει περισσότερο με παυσίπονο σε μια χρόνια πάθηση παρά με ίαση.

Απέναντι, στον χώρο της αντιπολίτευσης, το θέαμα είναι σχεδόν λυπηρό για όποιον αναζητά πολιτικό βάθος. Έχουμε μεταπέσει από την πολιτική σύνθεση στη στατιστική απεικόνιση. Ο ένας «αλγοριθμοποιείται» προσπαθώντας να τετραγωνίσει τον κύκλο της δημοφιλίας του, ο άλλος «περιμένει» με έναν λυρισμό που θυμίζει παλιό αναγνωστικό, και όλοι μαζί αναλίσκονται σε έναν εμφύλιο χαμηλών εντάσεων που απλώς επιβεβαιώνει την κυριαρχία του αντιπάλου τους. Η πολιτική εδώ δεν παράγει μέλλον, αλλά ανακυκλώνει το παρελθόν με όρους gossip.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι η θεσμική αφασία. Όταν o Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρουσιάζεται ως «σαστισμένoς» μπροστά στις εξελίξεις, το μήνυμα είναι σαφές: οι θεσμοί δεν είναι πλέον τα αναχώματα, αλλά οι θεατές. Η εξουσία έχει μετατοπιστεί σε έναν άυλο χώρο, εκεί όπου οι πρεσβείες, οι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι στήλες των παραπολιτικών συναλλάσσονται με νόμισμα την πληροφορία και το «κάψιμο» προσώπων.

Τι μένει; Μια κοινωνία που παρακολουθεί αυτό το θέατρο σκιών με μια μίξη απορίας και παραίτησης. Η δήθεν πνευματώδης ανάλυση των παρασκηνίων, αυτός ο υβριδικός λόγος που αυτοθαυμάζεται για την οξυδέρκειά του, στην πραγματικότητα συγκαλύπτει μια βαθιά πνευματική ένδεια. Αντί για λόγο περί του «ευ ζην», έχουμε λόγο περί του «πως θα τη βγάλουμε».

Ο κίνδυνος είναι προφανής: όταν η πολιτική μετατρέπεται σε κλειστό κλαμπ για μυημένους που ανταλλάσσουν σαρκαστικά μειδιάματα, η δημοκρατία παύει να είναι συμμετοχή και γίνεται θέαμα. Και στο θέαμα, όπως ξέρουμε, το κοινό κάποια στιγμή κουράζεται και αποχωρεί. Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα κερδίσει την επόμενη εσωκομματική μάχη ή ποιος θα πάει στην επόμενη δεξίωση, αλλά αν υπάρχει ακόμα κάποιος που μπορεί να μιλήσει για την ουσία, χωρίς να χρειάζεται τον «αλγόριθμο» για να βρει τις λέξεις.

Πρώτα, τι διαβάζουμε (και γιατί αυτά είναι «μηχανές ατζέντας»)

Οι συγκεκριμένες στήλες (Dark Room / Big Mouth / Non Paper / Βηματοδότης / Θεωρείο) είναι ο “fast lane” του παραπολιτικού οικοσυστήματος: όχι «είδηση», αλλά ερμηνεία + σήμα προς insiders. Η ύλη τους τρέφεται από off the record κουβέντες, διαρροές, «μεταφράσεις» δημοσκοπήσεων και μικρο-τακτικές κομμάτων/γραφείων. Κοινή συνθήκη: γράφονται για να καθοδηγήσουν συζήτηση, όχι για να την καταγράψουν. parapolitika

Βήμα-βήμα ανάγνωση ανά σύνδεσμο (τι λένε – τι κάνουν)

Newmoney / Dark Room

• Κεντρικό αφήγημα: Ο Μητσοτάκης «ανήσυχος» για γεωπολιτικά/Τραμπ, Νταβός και ευρωπαϊκό δείπνο με «μενού» Τραμπ–Γροιλανδία κ.λπ.
  Τι κάνει: χτίζει προφίλ “adult in the room”, προετοιμάζει κοινό για σκληρή διεθνή περίοδο → άρα «μην παίζετε με την σταθερότητα».
• Δεύτερο μοτίβο: Καρυστιανού «μαζεύεται», κόβει live εμφανίσεις, ξαναρίχνει το blame στα media, δεν παίρνει πίσω θέση για αμβλώσεις.
  Τι κάνει: απο-αγιοποιεί. Την σπρώχνει από “ηθικό σύμβολο” σε “πολιτικό ρίσκο/απρόβλεπτο”.
• Τρίτο μοτίβο: ΠΑΣΟΚ σε εσωτερική ένταση (Δούκας vs Ανδρουλάκης, «απέτυχε η στρατηγική»).
  Τι κάνει: μειώνει την εικόνα «εναλλακτικής διακυβέρνησης» και κρατά το κόμμα σε καθεστώς αυτο-αμφισβήτησης.
• Side quest με Ισπανία/«μπάζωμα»: συγκριτικό κάδρο για το πώς χειρίζονται αλλού τραγωδίες vs Ελλάδα.
  Τι κάνει: κουμπώνει στο εγχώριο trauma-politics, αλλά με κλείσιμο του ματιού: «μην το κάνετε copy-paste παντού».

Powergame / Big Mouth

• Κεντρικό αφήγημα: «φρέσκιες δημοσκοπήσεις» (και άλλες, για Μαξίμου) + “κανονικοί άνθρωποι” που, βλέποντας ως εναλλακτική την Καρυστιανού, «το ρίχνουν δαγκωτό Μητσοτάκη» (με χοντρό, κυνικό χιούμορ).
  Τι κάνει: σπρώχνει το δίλημμα «Μητσοτάκης ή χάος/παράλογο». Είναι framing αυτοάμυνας της κυβέρνησης μέσω απαξίωσης της “εναλλακτικής”.
• Δούκας/αλγόριθμος, Γερουλάνος/βλέψεις, ρωσική πρεσβεία: ο τίτλος μόνο είναι μήνυμα: «το ΠΑΣΟΚ έχει τρία μέτωπα (φιλοδοξίες–επικοινωνία–σκιές επιρροής)».
  Τι κάνει: βάζει «θόρυβο» γύρω από πρόσωπα/δίκτυα, ώστε να μη γίνει καθαρή αντιπολιτευτική πρόταση.

Iefimerida / Non Paper

• Κεντρικό αφήγημα: «ταραγμένοι καιροί» με Τραμπ/Ευρώπη και πρόσκληση για “Συμβούλιο Ειρήνης” (Γάζα) + επιφυλάξεις Αθήνας.
  Τι κάνει: πατάει στο ίδιο διεθνές νεύρο με Dark Room: εξωτερικός κίνδυνος → ανάγκη σοβαρότητας.
• Δούκας & Γερουλάνος “τα έψαλαν” στον Ανδρουλάκη + Ισπανία/«μπάζωμα»: ίδια θεματολογία, άλλη συσκευασία: πιο «ραδιοφωνική»/newsletter-ική ροή.
  Τι κάνει: αναπαράγει/ενοποιεί το κοινό κουτσομπολιό της πολιτικής πιάτσας, το κάνει “mainstream digest”.

ΤΟ ΒΗΜΑ / Βηματοδότης

• Κεντρικό αφήγημα: ΟΠΕΚΕΠΕ, αγρότες, “κάτω από το χαλί”, ευλογιά προβάτων, αιχμές για κυβερνητική διαχείριση/επικοινωνία, και το εμβληματικό: «εμείς τους βάζουμε όπου τους βρήκαμε» (ΑΑΔΕ/μεταφορά οργανισμού με ίδιους ανθρώπους/ρόλους).
  Τι κάνει: αντί για «γεωπολιτική ασπίδα», χτυπά “state capacity”: ανικανότητα, κουκούλωμα, θεσμική ακινησία.

Καθημερινή / Θεωρείο (περιορισμός πρόσβασης)

Το άρθρο φαίνεται paywalled/“διαθέσιμο με συνδρομή”, οπότε δεν έχω το πλήρες κείμενο για καθαρή αποδελτίωση.
Τι μπορώ να κρατήσω χωρίς να το παίξω μάντης: μόνο το πλαίσιο (Justus Lipsius = Ευρωπαϊκό Συμβούλιο) δείχνει θεματολογία Βρυξελλών/διαπραγμάτευσης, δηλαδή “inside EU room” ύφος.

Κοινά σημεία (συγχρονισμός ατζέντας)

1. Τραμπ/Ευρώπη/διεθνής αβεβαιότητα: επαναλαμβανόμενο ντραμς.
2. ΠΑΣΟΚ = εσωστρέφεια (Ανδρουλάκης vs Δούκας/Γερουλάνος): το “B-roll” που παίζει παντού.
3. Καρυστιανού ως “εναλλακτική” που τρομάζει/καίει: εμφανίζεται ως εργαλείο πόλωσης.
4. Ισπανία/τραγωδία/«μπάζωμα» ως καθρέφτης: εισάγει συναισθηματική ένταση και μετα-κριτική στα media/αντιπολίτευση.

Πηγές ενημέρωσης που “μυρίζουν” μέσα στο κείμενο

• Διαρροές Μαξίμου/δημοσκοπήσεις “για λογαριασμό”: καθαρό σήμα πρόσβασης σε κυβερνητικό pipeline (ή επιδέξια προσποίηση τέτοιας πρόσβασης).
• Κομματικά δωμάτια ΠΑΣΟΚ: συνεδριάσεις/καρφιά/φιλοδοξίες → πληροφορία πιάτσας με στόχο να κάψει γέφυρες.
• Ευρωπαϊκό/θεσμικό back-up: Βηματοδότης “κουμπώνει” επιχειρήματα σε αναφορές/γραμμή Ε.Ε. (π.χ. στάση Επιτροπής για ευλογιά/εμβολιασμό).

Ποιον θέλουν να επηρεάσουν (και γιατί)

• Κεντροδεξιούς/κεντρώους ψηφοφόρους που φοβούνται αστάθεια: Big Mouth + Dark Room στήνουν δίλημμα “Μητσοτάκης ως αναπόφευκτη θεραπεία”.
• Στελέχη/παίκτες ΠΑΣΟΚ (και όσους ποντάρουν σε αυτό): η συνεχής προβολή ρωγμών λειτουργεί σαν self-fulfilling prophecy: «μην επενδύεις εκεί, θα σπάσει».
• Opinion leaders που νοιάζονται για κράτος/θεσμούς: Βηματοδότης πάει “θεσμικό σφυρί” (ΟΠΕΚΕΠΕ/ΑΑΔΕ/κουκούλωμα) για να πιέσει κυβέρνηση από την πλευρά αποτελεσματικότητας, όχι μόνο ηθικής.
• Media tribe: η Καρυστιανού μπαίνει ως “τεστ” για το ποιος κρατά απόσταση και ποιος “παριστάνει την Αγάπη”, είναι και αυτοκριτική και προειδοποίηση.

Συμπέρασμα (σκωπτικά):
Αν ενώσεις τα κομμάτια, η κοινή γραμμή είναι: «ο κόσμος μπαίνει σε διεθνή φουρτούνα, η αντιπολίτευση τρώγεται, και ό,τι μοιάζει “αντισυστημικό” βαφτίζεται επικίνδυνο, άρα, κάτσε εκεί που είσαι». Ταυτόχρονα, το Βήμα σου πετάει ένα “ναι, αλλά το κράτος μπάζει” για να μη μείνει το αφήγημα μονοκούκι. Κλασική ελληνική ισορροπία: σταθερότητα έξω, τρύπιο καράβι μέσα.