Πρόβα εκλογών εν μέσω «Ανώμαλης Προσγείωσης» διεθνώς – Επισκόπηση Τύπου 19/01

Η πολιτική συγκυρία που διανύουμε δεν είναι απλώς μια ακολουθία γεγονότων, αλλά μια βαθύτερη κρίση νοήματος και θεσμικής αντοχής. Αν επιχειρήσουμε να ακτινογραφήσουμε το παρόν, θα δούμε μια Ελλάδα που παλαντζάρει επικίνδυνα ανάμεσα στην ανάγκη για έναν ορθολογικό εκσυγχρονισμό και στις επίμονες αγκυλώσεις ενός αναχρονιστικού ψυχισμού.

Η κυβέρνηση παίζει το χαρτί που ξέρει καλύτερα: σταθερότητα, έλεγχος, “μία ατζέντα τη φορά”. Στους αγρότες έστειλε το μήνυμα ότι το ταμείο έχει όρια και ότι οι διαπραγματεύσεις δεν γίνονται με μπλόκα. Στα ελληνοτουρκικά επανέλαβε τη γνωστή γραμμή: συζήτηση μόνο για θαλάσσιες ζώνες, τίποτα άλλο. Στο διεθνές περιβάλλον, μπροστά σε μια Ευρώπη που τρέμει τις διαθέσεις του Τραμπ, προβάλλει τον εαυτό της ως το “νησί κανονικότητας”. Είναι μια πολιτική στάση ψυχρή, σχεδόν λογιστική. Δεν συγκινεί, αλλά υπόσχεται ότι δεν θα τινάξει το σύστημα στον αέρα.

Από τη μία πλευρά, η κυβερνητική διαχείριση προσπαθεί να επιβάλει μια ατζέντα «μεταρρυθμιστικής κανονικότητας». Όμως, πίσω από τους δείκτες της ανάπτυξης και τις θριαμβολογίες για τις επενδύσεις, ελλοχεύει ένας κίνδυνος που οι τεχνοκράτες τείνουν να υποτιμούν: η διάβρωση των θεσμών από ένα σύστημα που, ενώ αλλάζει βιτρίνα, διατηρεί τον παλαιοκομματικό του πυρήνα. Οι αποφάσεις λαμβάνονται σε στενούς κύκλους, η λογοδοσία γίνεται συχνά μια επικοινωνιακή άσκηση επί χάρτου και το κράτος δικαίου δοκιμάζεται σε κάθε στροφή του δρόμου, από τις υποκλοπές μέχρι την τραγωδία των Τεμπών.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση δεν είναι αν αυτή η στάση είναι λανθασμένη. Είναι ότι αρχίζει να μοιάζει αυτάρεσκη. Όταν όλα μεταφράζονται σε “κόκκινες γραμμές” και “δημοσιονομικές αντοχές”, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χαθεί από το κάδρο ο άνθρωπος που νιώθει ότι πιέζεται. Κι εκεί κάπου ανοίγει χώρος για άλλους παίκτες.

Απέναντι, η αντιπολίτευση μοιάζει να βρίσκεται σε μια ιδιότυπη φάση νευρικής αναμονής. Όλοι μιλούν για ανασύνθεση, αλλά κανείς δεν θέλει να χρεωθεί την ευθύνη της πρώτης κίνησης. Έτσι, βλέπουμε μια πολιτική σκηνή γεμάτη σήματα χωρίς καθαρές προτάσεις. Λόγια για “νέες αρχές”, “καινούργια σχήματα”, “κοινωνικά αιτήματα”, αλλά λίγη συγκεκριμένη πολιτική. Το αποτέλεσμα είναι μια αίσθηση ότι κάτι ετοιμάζεται, χωρίς όμως να ξέρουμε τι ακριβώς.

Εδώ αναδύεται το μεγάλο οντολογικό μας πρόβλημα. Ο Έλληνας πολίτης παραμένει εγκλωβισμένος σε μια «εφηβική» σχέση με την εξουσία. Ζητά προστασία χωρίς ευθύνη, παροχές χωρίς μεταρρύθμιση και δικαιοσύνη χωρίς προσωπική εμπλοκή. Αυτή η έλλειψη εσωτερικής συγκρότησης της κοινωνίας των πολιτών μεταφράζεται σε μια πολιτική σκηνή που κυριαρχείται από το συναίσθημα και την πόλωση, παρά από τον λόγο και τη σύνθεση. Η δημοκρατία μας δεν νοσεί μόνο από τους εκπροσώπους της, αλλά και από την αδυναμία μας να λειτουργήσουμε ως ώριμοι πολίτες μιας ευρωπαϊκής πολιτείας.

Στο πεδίο της οικονομίας, η συζήτηση παραμένει εγκλωβισμένη σε μια ψευδαίσθηση ευμάρειας. Ναι, οι αριθμοί ευημερούν, αλλά η διάρθρωση της ελληνικής οικονομίας παραμένει ευάλωτη. Η εξάρτηση από τον τουρισμό και η απουσία μιας ισχυρής παραγωγικής βάσης που να βασίζεται στην καινοτομία και την αξιοκρατία, μας καθιστούν έρμαια των διεθνών κλυδωνισμών. Η πραγματική μεταρρύθμιση δεν είναι μόνο νομοθετική, είναι πρωτίστως πολιτισμική. Απαιτεί τη σύγκρουση με τις συντεχνίες, την κατάργηση των πελατειακών δικτύων και, κυρίως, την εμπιστοσύνη σε κανόνες που ισχύουν για όλους.

Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι ο παράγοντας που φοβίζει και γοητεύει ταυτόχρονα το σύστημα: πρόσωπα και κινήσεις που δεν προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της κομματικής μηχανής, αλλά κουβαλούν κοινωνικό φορτίο. Όχι απαραίτητα γιατί έχουν έτοιμες λύσεις, αλλά γιατί εκφράζουν ένα συναίσθημα. Και στην πολιτική, ειδικά όταν τα κόμματα δείχνουν κουρασμένα, το συναίσθημα συχνά προηγείται του προγράμματος.

Τα μέσα ενημέρωσης, φυσικά, κάνουν αυτό που ξέρουν: ανεβάζουν την ένταση. Άλλοι μιλούν για προεκλογικό πυρετό, άλλοι για παρασκηνιακά deals, άλλοι για επικείμενες εκρήξεις. Η υπερβολή πουλάει, αλλά ταυτόχρονα αποκαλύπτει κάτι αληθινό: ότι το πολιτικό σύστημα έχει μπει σε φάση πρόβας. Όλοι δοκιμάζουν ρόλους, μετρούν αντιδράσεις, ζυγίζουν αντοχές.

Το πολιτικό μας σύστημα, ωστόσο, δείχνει να προτιμά τη διατήρηση του status quo. Η αντιπολίτευση, βυθισμένη στις δικές της εσωτερικές αντιφάσεις και στην αδυναμία παραγωγής ενός εναλλακτικού, ρεαλιστικού οράματος, αφήνει το πεδίο ελεύθερο σε έναν ηγεμονισμό που συχνά διολισθαίνει στην αλαζονεία. Όταν ο πολιτικός λόγος εξαντλείται σε ατάκες και τοξικότητα, τότε το κενό καλύπτεται από τον λαϊκισμό , ο οποίος καραδοκεί στις παρυφές της κοινωνικής δυσαρέσκειας.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν έρχονται εκλογές σύντομα. Το ερώτημα είναι αν το πολιτικό σύστημα έχει κάτι ουσιαστικό να πει πριν από αυτές. Αν θα συνεχίσει να μιλά με όρους φόβου και διαχείρισης ή αν θα τολμήσει να ανοίξει μια συζήτηση για το πού πάμε ως κοινωνία. Γιατί αν μείνουμε μόνο στο παιχνίδι των εντυπώσεων, τότε οι εκλογές, όποτε κι αν γίνουν, θα είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο σε μια σειρά που όλοι παρακολουθούμε, αλλά λίγοι πιστεύουμε πια.

Τι προμηνύεται; Αν δεν καταφέρουμε να συνδέσουμε τον οικονομικό εκσυγχρονισμό με μια βαθιά πνευματική και θεσμική ανανέωση, θα παραμείνουμε μια χώρα «μετέωρη». Μια χώρα που θα καταναλώνει το μέλλον της για να συντηρεί ένα προβληματικό παρόν. Η διέξοδος δεν βρίσκεται σε έναν ακόμη μεσσία, αλλά στην επίπονη διαδικασία της αυτογνωσίας και της οικοδόμησης θεσμών που θα υπερβαίνουν τα πρόσωπα. Η ιστορία δεν μας περιμένει, μας προσπερνά, και η δική μας ευθύνη είναι να αποφασίσουμε αν θα είμαστε οι πρωταγωνιστές της εξέλιξής μας ή οι απλοί παρατηρητές της παρακμής μας.

Πολιτικό-παραπολιτικό report 19/01/2026

Η αξιολόγηση και η ανάλυση των πολιτικών και παραπολιτικών ειδήσεων της 19ης Ιανουαρίου 2026, όπως προκύπτει από τα αποκόμματα του Τύπου, αποκαλύπτει ένα πυκνό σκηνικό που κινείται ανάμεσα στις διεθνείς προκλήσεις (εποχή Τραμπ), τις εσωτερικές οικονομικές παροχές και τις παρασκηνιακές συγκρούσεις.

1. Βήμα-Βήμα Αξιολόγηση Ειδήσεων ανά Εφημερίδα

Η αξιολόγηση και η ανάλυση των πολιτικών και παραπολιτικών ειδήσεων της 19ης Ιανουαρίου 2026, όπως προκύπτει από τα αποκόμματα του Τύπου, αποκαλύπτει ένα πυκνό σκηνικό που κινείται ανάμεσα στις διεθνείς προκλήσεις (εποχή Τραμπ), τις εσωτερικές οικονομικές παροχές και τις παρασκηνιακές συγκρούσεις.

• INTERNATIONAL NEW YORK TIMES KATHIMERINI: Εστιάζει στη στρατηγική θέση της Ελλάδας, θέτοντας το ερώτημα αν η χώρα είναι «πολύ κοντά στο Ισραήλ» για τα δεδομένα των ΗΠΑ, ενώ αναλύει τις αμυντικές προμήθειες.
• POLITICAL: Προβάλλει την «πρεμιέρα» του Κυριάκου Πιερρακάκη στο Eurogroup και αναδεικνύει εσωκομματικά θέματα της ΝΔ, όπως τη δημοφιλία προσώπων στη «γαλάζια βάση».
• ΕΣΤΙΑ: Κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για τον «πόλεμο των δασμών» που κήρυξε ο Τραμπ στην Ευρώπη, υιοθετώντας μια πιο προστατευτική και εθνική οπτική.
• ONE VOICE: Επιτίθεται σε «κλίκες» που στοχεύουν τον Κ. Γκιουλέκα και ασκεί κριτική στη «συλλογική Δύση», διατηρώντας μια στάση αμφισβήτησης των κατεστημένων δομών.
• KONTRA NEWS: Επικεντρώνεται στον «προεκλογικό πυρετό» και στην κριτική κατά της κυβέρνησης για την ακρίβεια και την οικονομική πίεση στα νοικοκυριά.
• ΜΑΚΕΛΕΙΟ: Κινείται σε ακραία ρητορική, κάνοντας λόγο για «ραντεβού κοροϊδίας» του Μητσοτάκη και χρησιμοποιώντας επιθετικούς χαρακτηρισμούς για διεθνή και εγχώρια πρόσωπα.
• ΤΑ ΝΕΑ: Καταγράφουν τις διεθνείς εμπορικές συμφωνίες (Mercosur) και την επίσημη πρώτη Πιερρακάκη, ενώ αναδεικνύουν την «αποστασιοποίηση» της Μ. Καρυστιανού από ΠΑΣΟΚ και Τσίπρα.
• ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: Εστιάζει στον ρόλο της Ελλάδας ως ενεργειακού κόμβου αλλά και στην κριτική προς τον Α. Τσίπρα για «γενικολογίες».
• ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ: Προτάσσει το «εφάπαξ για 1.000.000 εργαζόμενους» και την πορεία του Πρωθυπουργού από το Νταβός προς το «νέο συμβούλιο», υποστηρίζοντας την κυβερνητική ατζέντα.
• Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ: Αναδεικνύει το πρόγραμμα της Νέας Αριστεράς και τις κινητοποιήσεις, ενώ ασκεί δομική κριτική στην «υποτονική ανάπτυξη».
• ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ: Αναλύει διεξοδικά τις οικονομικές επιπτώσεις της πολιτικής Τραμπ (δασμοί) και την αναταραχή στις παγκόσμιες αγορές.
• ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ: Επικεντρώνεται σε παραπολιτικά σχόλια για πρόσωπα-κλειδιά και στην εσωστρέφεια των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
• ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ: Εστιάζει στις γεωπολιτικές εξελίξεις στο Ιράν και τη Γάζα, καθώς και στα αναδρομικά των συνταξιούχων.

1) «Προεκλογικός πυρετός» και ανασύνθεση στον χώρο της αντιπολίτευσης

Η KONTRA NEWS ανεβάζει τον πήχη: μιλά για «προεκλογικό πυρετό σε όλα τα κόμματα» και δίνει το βασικό υπόγειο μήνυμα ότι «στο Μαξίμου αναζητούν τον κατάλληλο χρόνο για να στήσουν κάλπες», ενώ δένει τις κινήσεις των αρχηγών με τις πρωτοβουλίες Τσίπρα-Καρυστιανού. Το «το ταξίδι ξεκίνησε» παρουσιάζεται ως σήμα ότι η δημιουργία νέου φορέα είναι πλέον γεγονός.
Η ΕφΣυν πιάνει την Καρυστιανού ως καταλύτη πολιτικής αναδιάταξης (όχι απλώς «άλλο ένα πρόσωπο»), ενώ το POLITICAL δουλεύει περισσότερο το «σήμα» και τις «γέφυρες» προς διαφορετικές δεξαμενές του προοδευτικού χώρου.

Πολιτικό βάρος: εδώ είναι το ζουμί της ημέρας. Δεν είναι μόνο «νέος παίκτης», είναι νέα νομιμοποίηση: από τη μία, κοινωνική οργή/ηθικό κεφάλαιο· από την άλλη, κόμματα που φαίνονται να ψάχνουν επιτέλους αφήγημα που να μην ακούγεται σαν επανάληψη.
Sentiment που “γράφει” στα φύλλα: ανησυχία + περιέργεια + μια υπόγεια προσδοκία ότι «κάτι αλλάζει» (αλλά και κυνισμός: “όλοι κάνουν πρόβες εξουσίας”).
Τι προμηνύεται: επιτάχυνση διεργασιών στον χώρο της αντιπολίτευσης και πίεση σε ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ/Νέα Αριστερά να πάρουν καθαρότερες θέσεις για συνεργασίες/σχήματα, αλλιώς θα τους “προσπερνά” η ατζέντα.

2) Αγρότες – Μαξίμου: μπρα ντε φερ χωρίς «άλλα χρήματα»

Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ βάζει την κυβερνητική γραμμή σε τίτλο: «κόκκινες γραμμές» απέναντι στους αγρότες και μήνυμα ότι «ό,τι ήταν να δοθεί, δόθηκε».
Η POLITICAL μιλά ευθέως για «μπρα ντε φερ με τους σκληρούς των μπλόκων», άρα διαβάζει οργανωμένη πίεση και πολιτική εργαλειοποίηση της κινητοποίησης.
Η KONTRA τροφοδοτεί παρασκήνιο με «βέτο» και off camera ατάκες, δείχνοντας πώς χτίζεται (ή καίγεται) η δημόσια εικόνα των εκπροσώπων των μπλόκων.

Πολιτικό βάρος: η κυβέρνηση θέλει να κλειδώσει ότι δεν εκβιάζεται δημοσιονομικά. Οι αγρότες θέλουν να κλειδώσουν ότι δεν έγιναν “κομπάρσοι” σε μια συνάντηση για τις εντυπώσεις.
Sentiment: κούραση κοινωνίας από μπλόκα + συμπάθεια για το κόστος ζωής + νεύρο απέναντι σε «παραγοντισμό».
Πιθανές συνέπειες: μικρές, στοχευμένες παρεμβάσεις (χωρίς να σπάσει το «ταμείο») και προσπάθεια επικοινωνιακού διαχωρισμού «λογικών αιτημάτων» από «ακραίες φωνές».

3) Ελληνοτουρκικά: «μία ατζέντα» vs ανάγκη εσωτερικής ισχύος

Στην International New York Times/Kathimerini, ο Μητσοτάκης επιβεβαιώνει συνάντηση με Ερντογάν στις αρχές Φεβρουαρίου και επιμένει ότι η Αθήνα θα συζητήσει μόνο οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών, ζητώντας από την Τουρκία να απέχει από αβάσιμες αξιώσεις.
Η ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ το τραβά πιο “σκληρά”, φέρνοντας στο φόντο το casus belli ως στοιχείο των «κόκκινων γραμμών».

Πολιτικό βάρος: η κυβέρνηση πάει σε ελεγχόμενη διπλωματία (στενή ατζέντα = χαμηλότερο ρίσκο), αλλά στο εσωτερικό χρειάζεται συνεχείς αποδείξεις ότι «δεν χαρίζουμε κυριαρχία».
Sentiment: επιθυμία για ηρεμία + φόβος “παγίδας” + ανάγκη καθησυχασμού.

4) Τραμπ-Ευρώπη: ο εξωτερικός κραδασμός που κάνει την ελληνική ατζέντα πιο «σκληρή»

Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ το δραματοποιεί ωμά: «Ο Τραμπ κηρύσσει πόλεμο στην Ευρώπη» — μήνυμα ότι οι εξελίξεις δεν είναι απλώς εμπορικές αλλά στρατηγικές.
Το ΜΑΚΕΛΕΙΟ μιλά για ευρωπαϊκά αντίποινα στη διαμάχη, άρα δείχνει κλιμάκωση.

Πολιτικό βάρος: όταν η Ευρώπη μπαίνει σε φάση άμυνας, στην Ελλάδα δυναμώνει το κυβερνητικό δίπολο «σταθερότητα ή περιπέτεια» και μικραίνει ο χώρος για “ρομαντικές” αντιπολιτεύσεις.
Sentiment: ανασφάλεια, οικονομικός φόβος, “ό,τι και να κάνουμε είμαστε εκτεθειμένοι”.

5) Άμυνα/ασφάλεια: καταγγελίες που «τρυπάνε» εύκολα στο κοινό

Η ONE VOICE σηκώνει βαριά καταγγελία για ΕΑΣ-Υπουργείο Άμυνας, με εκρηκτικά/επικίνδυνες ουσίες κοντά σε κατοικίες στο Λαύριο και απόδοση «τεράστιων ευθυνών» στον υπουργό.

Πολιτικό βάρος: τέτοια θέματα δεν χρειάζονται “πολλή τεκμηρίωση” για να ανάψουν κοινωνικά—κουμπώνουν με το γενικό αίσθημα ανασφάλειας.
Sentiment: φόβος + οργή (“παίζουν με ζωές”).

Συνδυαστική αποτίμηση

• Κυβερνητικός Πυλώνας (Απογευματινή, Political, Μανιφέστο): Κίνητρο είναι η ανάδειξη της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας και η διαχείριση των εσωκομματικών ισορροπιών. Προωθούν το προφίλ της «Ελλάδας του 2030».
• Κριτική/Αντιπολιτευτική Στάση (Εφ. Συντακτών, Kontra): Στόχος είναι η ανάδειξη των κοινωνικών ανισοτήτων και η οργανωτική συγκρότηση της αριστερής αντιπολίτευσης (Νέα Αριστερά).
• Εθνική/Συντηρητική Στάση (Εστία, Δημοκρατία): Επικεντρώνονται στην προάσπιση εθνικών συμφερόντων και εκφράζουν ανησυχία για την υποχωρητικότητα έναντι των διεθνών πιέσεων.
• Ακραίος/Λαϊκιστικός Τύπος (Μακελειό, Ελεύθερη Ώρα): Επενδύουν στην οργή και τη συνωμοσιολογία, στοχεύοντας σε ένα κοινό που νιώθει πλήρως αποκομμένο από το πολιτικό σύστημα.

Το στίγμα της ημέρας, τι μας διαφεύγει, τι προμηνύεται

Στίγμα: διπλό κλίμα: προεκλογική νευρικότητα (ανασύνθεση αντιπολίτευσης) + εξωτερικό γεωπολιτικό άγχος (Τραμπ/Ευρώπη, ελληνοτουρκικά).
Τι μας διαφεύγει: το κρίσιμο δεν είναι αν “έρχονται εκλογές”, αλλά ότι τα κόμματα ήδη συμπεριφέρονται σαν να έρχονται — άρα θα βλέπουμε περισσότερες κινήσεις-σήματα και λιγότερη ουσία πολιτικής.
Τι προμηνύεται: κλιμάκωση πόλωσης, πίεση για νέα σχήματα στον προοδευτικό χώρο, και κυβερνητική στρατηγική «σκληρού ρεαλισμού» με σημαία τη σταθερότητα.