“Κανονικότητα” η απάντηση σε Καρυστιανού,Τσίπρα – Ανάρτηση Μητσοστάκη Facebook

Η κυριακάτικη ψηφιακή εξομολόγηση του Πρωθυπουργού έχει πλέον καταστεί ένα sui generis φιλολογικό είδος: ένας εβδομαδιαίος «λογαριασμός» που επιχειρεί να μεταβολίσει τη χαοτική πραγματικότητα σε ένα γραμμικό αφήγημα επιτυχιών. Είναι η πολιτική στην εποχή του scroll, όπου η Belharra και το «βραχιολάκι» στα νοσοκομεία συνυπάρχουν στην ίδια οθόνη με την τιμή του αγροτικού πετρελαίου και τους στίχους του Σαββόπουλου. Είναι μια τελετουργία σταθερότητας: ένα κείμενο που φιλοδοξεί να μετατρέψει το άθροισμα ετερόκλητων ειδήσεων σε αφήγημα ευθύνης, κατεύθυνσης και ελέγχου. Μια προσπάθεια να ειπωθεί, με ήπιο τόνο και μετρημένη αυτοπεποίθηση, ότι «το κράτος δουλεύει», ακόμη κι όταν η κοινωνία αμφιβάλλει αν το νιώθει.

Η Μεταφυσική της Φρεγάτας

Η επιλογή να ξεκινήσει από την ένταξη της πρώτης φρεγάτας Belharra στο Πολεμικό Ναυτικό δεν είναι τυχαία. Η άμυνα λειτουργεί εδώ ως μεταφορά πολιτικής επάρκειας: αποτροπή, σοβαρότητα, συνέχεια, εθνικό σχέδιο. Είναι το πεδίο όπου η κυβέρνηση αισθάνεται πιο άνετα να μιλήσει για «μακρινό ορίζοντα» χωρίς να χρειαστεί να απολογηθεί για το παρόν. Και πράγματι, η εικόνα του Πρωθυπουργού πάνω στη γέφυρα του «Κίμωνα» είναι πολιτικά ισχυρή. Εκπέμπει ασφάλεια, αλλά και κάτι ακόμη: την αίσθηση ότι η Ελλάδα, έπειτα από χρόνια αμφιβολίας, μπορεί να επενδύει χωρίς να φοβάται ότι θα ξαναπέσει στο κενό.

Η Στατιστική ως Καταφύγιο

Αμέσως μετά, το αφήγημα κουμπώνει με την οικονομία. Ομόλογα, αγορές, επενδυτική βαθμίδα. Οι αριθμοί παρατίθενται σαν τεκμήρια ηθικής δικαίωσης: χαμηλότερο κόστος δανεισμού, υψηλή ζήτηση, διεθνής εμπιστοσύνη. Το μήνυμα είναι σαφές: η «σοβαρότητα» δεν είναι ιδεολογία, είναι μετρήσιμο αποτέλεσμα. Εδώ όμως αρχίζει και το πρώτο ρήγμα. Γιατί η μακροοικονομική επιτυχία, όσο πραγματική κι αν είναι, δεν μεταφράζεται αυτόματα σε βιωμένη ασφάλεια για όλους. Το κράτος δείχνει να στέκεται όρθιο, ο πολίτης, όχι πάντα.

Ειλικρινής παραδοχή αποτυχίας στο αγροτικο

Το αγροτικό ζήτημα, που ακολουθεί, είναι ίσως το πιο ειλικρινές κομμάτι της ανάρτησης. Όχι επειδή λύνει το πρόβλημα, αλλά επειδή το οριοθετεί. «Διάλογος χωρίς εύκολες υποσχέσεις», «δημοσιονομικά περιθώρια», «ευρωπαϊκοί κανόνες». Είναι η γλώσσα της διαχείρισης, όχι της παρηγοριάς. Πολιτικά, είναι έντιμη. Κοινωνικά, είναι ψυχρή. Οι αγρότες δεν ζητούν απλώς μέτρα, ζητούν ορατότητα. Και εκεί η κυβέρνηση δείχνει να μιλά περισσότερο σαν λογιστής ισορροπιών παρά σαν αφηγητής μέλλοντος για τον πρωτογενή τομέα.

Πολιτικό σωσίβιο των γυναικών

Στην εργασία και την ανεργία, ο τόνος ξαναγίνεται αισιόδοξος. Στατιστικά, προγράμματα, ιστορικά υψηλά απασχόλησης. Η έμφαση στη γυναικεία εργασία και στις μητέρες είναι πολιτικά εύστοχη και κοινωνικά αναγκαία. Ωστόσο, πίσω από τους δείκτες παραμένει το ερώτημα της ποιότητας: τι είδους δουλειές, με τι μισθούς, με πόση προοπτική. Η κυβέρνηση απαντά με εργαλεία πολιτικής, η κοινωνία συχνά απαντά με σιωπηλή ανασφάλεια.

Η αναφορά στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας λειτουργεί ως γέφυρα με ένα παρελθόν που κάποτε θεωρήθηκε «ξεπερασμένο». Είναι μια κίνηση που δείχνει ότι το κράτος δεν φοβάται πια τη ρύθμιση, αρκεί να μην απειλεί τη σταθερότητα. Εδώ υπάρχει μια ενδιαφέρουσα πολιτική μετάλλαξη: η σοβαρότητα δεν ταυτίζεται μόνο με την αγορά, αλλά και με κανόνες που προστατεύουν. Μικρό βήμα, αλλά όχι αμελητέο.

Η επένδυση στο «μετρήσιμο αποτέλεσμα»

Υγεία, Δικαιοσύνη, σιδηρόδρομος. Τρία πεδία όπου η κυβέρνηση επενδύει στο «μετρήσιμο αποτέλεσμα»: λιγότερες λίστες αναμονής, ψηφιακοί φάκελοι, νέα τρένα. Είναι ίσως τα πιο πειστικά σημεία της αφήγησης, γιατί αγγίζουν καθημερινές εμπειρίες. Κι όμως, εδώ παραμονεύει η ειρωνεία: όσο πιο πολύ τονίζεις ότι «δεν τα λύσαμε όλα», τόσο υπενθυμίζεις πόσα παραμένουν άλυτα.

Η αναφορά στη Θράκη και στη δωρεά οργάνων κλείνει τον κύκλο με θεσμικό και ηθικό πρόσημο. Διαφορετικότητα, συνύπαρξη, αλληλεγγύη. Είναι το σημείο όπου η πολιτική επιχειρεί να μιλήσει για αξίες, όχι μόνο για δείκτες. Και εκεί ίσως βρίσκεται η ουσία αυτών των κυριακάτικων αναρτήσεων: δεν ζητούν ενθουσιασμό. Ζητούν αποδοχή μιας κανονικότητας όπου το κράτος κινείται, βελτιώνεται, αλλά δεν υπόσχεται θαύματα.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι απλό και σκληρό: αρκεί αυτό; Η πολιτική της σταθερότητας είναι αναγκαία. Δεν είναι όμως πάντα αρκετή για να γεννήσει πίστη. Και η πίστη, όχι οι δείκτες, είναι τελικά το πιο δυσεύρετο κεφάλαιο της εποχής.