Το τέλος της αριστερής ιδεολογίας όπως την ξέραμε – Δημοσκόπηση GPO Παραπολιτικά

Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει πλέον μια λίμνη που, ενώ στην επιφάνειά της η κυβερνητική κυριαρχία μοιάζει ακίνητη, στον βυθό της συντελούνται διεργασίες τεκτονικές, σχεδόν μεταφυσικές. Η τελευταία δημοσκόπηση της GPO στα «Παραπολιτικά» δεν καταγράφει απλώς ποσοστά, αποτυπώνει την κρίση του ορθολογισμού και τη μετατόπιση της συλλογικής αγωνίας σε μορφές που υπερβαίνουν την παραδοσιακή πολιτική γραμματική.

Η εμφάνιση της Μαρίας Καρυστιανού ως εν δυνάμει πολιτικού πόλου λειτουργεί ως ένας ηθικός επιταχυντής. Δεν πρόκειται για μια απλή είσοδο στην αρένα, αλλά για την εισβολή του «συναισθήματος» σε ένα σύστημα που έχει στεγνώσει από νόημα. Η κοινωνία δεν την αγκαλιάζει άκριτα, ούτε την απορρίπτει. Την μετρά. Την εξετάζει με πολιτικά πλέον κριτήρια, όχι με συναισθηματικά αντανακλαστικά. Κι εδώ βρίσκεται η πραγματική μετατόπιση: όχι στο αν θα γίνει κόμμα ή όχι, αλλά στο ότι η κοινωνία ψάχνει νέο φορέα νοήματος, όχι απλώς νέο αρχηγό. Οι αριθμοί το λένε καθαρά, αν δεν τους διαβάσεις με κραυγές. Οι αρνητικές γνώμες αυξάνονται, αλλά ταυτόχρονα αυξάνεται και η δυνητική διάθεση ψήφου. Αυτό δεν είναι αντίφαση, είναι αναμονή με επιφύλαξη. Είναι το «δεν ξέρω ακόμα, αλλά δεν αποκλείω». Σε πολιτικούς όρους, αυτό λέγεται ρευστότητα. Και η ρευστότητα είναι πάντα πιο επικίνδυνη για το σύστημα από την καθαρή σύγκρουση.

Εδώ έγκειται η πρώτη μεγάλη αντίφαση: Ενώ η κυβέρνηση δείχνει να διατηρεί μια «τεχνοκρατική ανθεκτικότητα», περνώντας αβρόχοις ποσί από τις αγροτικές κινητοποιήσεις, παρά το γεγονός ότι το 82,9% θεωρεί δίκαια τα αιτήματά τους, η αντιπολίτευση κατακερματίζεται από μια δύναμη που δεν ελέγχει. Απονομιμοποιείται σιωπηρά. Όχι γιατί καταρρέουν τα ποσοστά της, αλλά γιατί δεν θεωρείται φορέας λύσης, ούτε καν φορέας διαμαρτυρίας. Δεν τραβά πάνω της τον θυμό, δεν μετατρέπει την αγανάκτηση σε πολιτική πρόταση. Παραμένει παρούσα, αλλά όχι αναγκαία. Και αυτό είναι χειρότερο από την πτώση.

Ο «τυφώνας» που περιγράφει το δημοσίευμα πλήττει τον Αλέξη Τσίπρα και τον Νίκο Ανδρουλάκη, όχι επειδή η κ. Καρυστιανού διαθέτει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα διακυβέρνησης, αλλά επειδή λειτουργεί ως ο καθρέφτης της δικής τους αδυναμίας να εκφράσουν το «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Όταν το 22,8% των πολιτών δηλώνει έτοιμο να εμπιστευτεί μια προσωπικότητα που συμβολίζει το πένθος και τη διεκδίκηση, αυτό συνιστά μια βαθιά κριτική στην ίδια τη δομή της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας. Η πολιτική επιστρέφει στην προ-πολιτική της κατάσταση: στην αναζήτηση της αλήθειας έναντι της αποτελεσματικότητας.

Ωστόσο, υπάρχει μια παγίδα ορθολογισμού που πρέπει να επισημανθεί. Η εφημερίδα, ενώ αναδεικνύει την πίεση προς την Αριστερά και το Κέντρο, μοιάζει να υποβαθμίζει το δομικό πρόβλημα της κυβερνητικής παράταξης. Αν το 58,5% των πολιτών αποδίδει την ευθύνη για τα αδιέξοδα στην κυβέρνηση, η στατιστική «νηνεμία» των ποσοστών της ΝΔ είναι απατηλή. Είναι η ηρεμία πριν την αποσύνθεση των κοινωνικών συμμαχιών που την κρατούν στην εξουσία.

Το «κρύψιμο» των αποτελεσμάτων που ίσως διακρίνει κάποιος ανάμεσα στις γραμμές, αφορά κυρίως τη σχέση αιτίας και αποτελέσματος. Η άνοδος της Ζωής Κωνσταντοπούλου στο 11,1% και η δυναμική της Καρυστιανού δεν είναι τυχαία γεγονότα. Είναι η απάντηση μιας κοινωνίας που νιώθει ότι οι θεσμοί, δικαιοσύνη, κοινοβούλιο, ΜΜΕ, έχουν καταστεί στεγανοί στις πραγματικές ανάγκες.

Ο πολιτικός χρόνος πυκνώνει. Η κυβέρνηση μπορεί να αισθάνεται ασφαλής όσο η αντιπολίτευση «ματώνει» δημοσκοπικά, αλλά η ιστορία διδάσκει πως όταν το θυμικό αντικαθιστά την πολιτική πρόταση, το αποτέλεσμα είναι απρόβλεπτο. Η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι απλώς ένας εκλογικός κίνδυνος για τον Τσίπρα ή τον Ανδρουλάκη, είναι το σύμπτωμα μιας κοινωνίας που παραιτείται από τη λογική των κομμάτων για να βρει καταφύγιο στη λογική του δράματος. Και αυτό, σε μια χώρα με το δικό μας παρελθόν, είναι μια προειδοποίηση που κανένα γκάλοπ δεν μπορεί να μετρήσει στις πλήρεις του διαστάσεις.

Όποιος σήμερα πανηγυρίζει, διαβάζει λάθος.
Όποιος σήμερα κινδυνολογεί, επίσης.

Η χώρα δεν αλλάζει σελίδα.
Απλώς έχει αφήσει το βιβλίο ανοιχτό.

Τι λέει η εφημερίδα (αφήγημα)

Παίρνουμε τη δημοσκόπηση των ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΩΝ (GPO, 12–15/1/2026) και τη διαβάζουμε κόντρα στο πρωτοσέλιδο και στο framing της εφημερίδας, γιατί εκεί ακριβώς είναι το ζουμί και όσα ξεγλιστρούν ή σκόπιμα υποβαθμίζονται.

Το βασικό αφήγημα είναι καθαρό:

«Τυφώνας Καρυστιανού σε Τσίπρα, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ, η κυβέρνηση μένει αλώβητη».

Η εικόνα που πουλάει:

• Η Καρυστιανού “ματώνει” την αντιπολίτευση
• Η ΝΔ πρώτη χωρίς απώλειες
• Οι αγρότες “δικαιώνονται μεν, κουράζουν δε”
• Το σύστημα αντέχει

Αυτό είναι το πολιτικό story που θέλουν να μείνει.

---

Τι δεν λένε καθαρά (και εδώ είναι η ουσία)

1. Η ΝΔ δεν κερδίζει, απλώς δεν χάνει

Η ΝΔ στην εκτίμηση ψήφου:

• 28,9% (ουσιαστικά στάσιμη)
• Με αναποφάσιστους στο 17,2% (!)

Αυτό δεν είναι «κυριαρχία», είναι παγωμένη ηγεμονία.
Η εφημερίδα το βαφτίζει «αβρόχοις ποσί», αλλά στην πραγματικότητα:

η ΝΔ περνά επειδή δεν υπάρχει ακόμα εναλλακτική, όχι επειδή πείθει.

Αυτό υποβαθμίζεται συνειδητά

2. Η “πτώση” Καρυστιανού είναι πολιτική, όχι κοινωνική

Ναι, οι αρνητικές γνώμες (49,9%) ξεπερνούν τις θετικές (43,3%).
ΑΛΛΑ:

• 22,8% δηλώνει «πολύ ή αρκετά πιθανό» να ψηφίσει κόμμα Καρυστιανού
  (↑ από 20,8% τον Δεκέμβριο)

Η εφημερίδα επιμένει στο «φθίνει», αλλά η δυνητική ψήφος ανεβαίνει.
Αυτό είναι αντίφαση που δεν αναλύεται, γιατί χαλάει το αφήγημα.

Με απλά λόγια:

Η κοινωνία διστάζει, αλλά δεν αποσύρεται.

3. Η αντιπολίτευση δεν “ματώνει” απλώς, απονομιμοποιείται

Η πραγματική ζημιά σε ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ – ΚΚΕ δεν είναι τα ποσοστά.
Είναι ότι:

• ΣΥΡΙΖΑ: 17,5% πιθανότητα νέου κόμματος Τσίπρα (πτώση)
• ΠΑΣΟΚ: μονοψήφια δυναμική σε όλα τα σενάρια
• ΚΚΕ: σχεδόν μηδενική απορρόφηση διαμαρτυρίας

Αυτό σημαίνει:

τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν θεωρούνται φορείς λύσης ούτε αγανάκτησης.

Η εφημερίδα το λέει «απώλειες».
Στην πραγματικότητα είναι κρίση εκπροσώπησης

4. Αγροτικό: η κυβέρνηση χάνει στο πολιτικό υποσυνείδητο

Ναι:

• 82,9% λέει ότι τα αιτήματα είναι δίκαια
• 67,2% λέει ότι η κυβέρνηση δεν ανταποκρίνεται
• 58,5% ρίχνει ευθύνη στην κυβέρνηση

Κι όμως, το συμπέρασμα που περνά είναι «κόπωση – αντοχή κυβέρνησης».

Αυτό είναι επικοινωνιακό spin.
Τα στοιχεία δείχνουν:

κοινωνική κατανόηση + πολιτική δυσπιστία.

Αυτό είναι επικίνδυνος συνδυασμός, όχι ουδέτερος.

Το πραγματικό συμπέρασμα (που κρύβεται)

Η δημοσκόπηση δεν δείχνει σταθερό σύστημα.
Δείχνει μεταβατικό κενό:

• Η κυβέρνηση στέκεται, αλλά δεν επεκτείνεται
• Η αντιπολίτευση υπάρχει, αλλά δεν πείθει
• Η Καρυστιανού δεν “σώνει”, αλλά ανακατεύει την τράπουλα
• Η κοινωνία αναζητά φορέα, όχι πρόσωπο

Αυτό δεν είναι «τυφώνας».
Είναι χαμηλής έντασης σεισμός, με καθυστέρηση.

Brutal take (χωρίς ωραιοποιήσεις)

Αν διαβάσεις προσεκτικά τα νούμερα:

Το πολιτικό σύστημα δεν απειλείται σήμερα, αλλά δεν αναπαράγεται αύριο.

Και αυτό, όσο κι αν το καμουφλάρουν τα πρωτοσέλιδα,
είναι το πραγματικό μήνυμα της δημοσκόπησης.