Το “μυστικό δείπνο” Κίμπερλι – Μητσοτάκη – Πιερρακάκη που αλλάζει τα πάντα – Online παραπολιτικές στήλες

(Συνδυαστική θεώρηση online στηλών Dark Room, Βηματοδότης, Big Mouth, Θεωρείο, NonPaper16/01) 

Η πολιτική μας σκηνή θυμίζει πλέον μια κακοστημένη παράσταση σε κλειστό δωμάτιο, όπου ο καπνός από τα πούρα των ισχυρών συγχέεται με την ομίχλη των επίσημων non-papers. Εκεί που η μεταρρυθμιστική φαντασίωση συναντά τον κυνισμό της εξουσίας, η δημόσια ζωή μετατρέπεται σε ένα ατέρμονο φλερτ ανάμεσα στην επικοινωνιακή διαχείριση και την ουσιαστική ακινησία. Αυτές τις ημέρες, το κράτος δεν κυβερνά απλώς, μοντάρει. Και το παραπολιτικό σύστημα λειτουργεί σαν κονσόλα ήχου: ανεβάζει ένταση εδώ, κόβει μπάσα εκεί, ισορροπεί θόρυβο και σιωπή ώστε το τελικό κομμάτι να ακούγεται «λογικό».

Δεν πρόκειται απλώς για μια κρίση προσώπων, αλλά για μια βαθιά πνευματική νωθρότητα: έχουμε βαφτίσει τον εκσυγχρονισμό «ψηφιακή βιτρίνα» και την υποχώρηση μπροστά στα συντεχνιακά συμφέροντα «κοινωνική ευαισθησία». Όσο εμείς εξαντλούμαστε στο να αναλύουμε το ύφος με το οποίο ένας υπουργός αποφεύγει την ευθύνη, η πραγματικότητα μας προσπερνά με την ταχύτητα των αλγορίθμων, αφήνοντάς μας να μηρυκάζουμε τις ίδιες, χρεοκοπημένες βεβαιότητες μιας Ελλάδας που αρνείται πεισματικά να κοιταχτεί στον καθρέφτη.

Στο προσκήνιο, οι αγρότες. Στο παρασκήνιο, ο χρόνος. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συναντήσεις μετακινούνται ημερολογιακά, ότι τα μπλόκα μεταφράζονται σε «διαχειρίσιμη ενόχληση», ότι η οργή επιχειρείται να φορεθεί σαν γιλέκο ασφαλείας. Η εξουσία δεν τρέμει την κοινωνική πίεση, τρέμει τη μετάδοσή της. Όχι τα αιτήματα, αλλά το αφήγημα. Αν το αφήγημα γίνει «μας στρίμωξαν», υπάρχει πρόβλημα. Αν γίνει «το συζητάμε με τάξη», υπάρχει διαχείριση. Έτσι δουλεύει η μηχανή.

Παράλληλα, το κράτος θυμάται να δείξει τους μυς του. Όχι με πολεμική διάθεση, αλλά με συμβολική αυτοπεποίθηση. Ένα πλοίο γίνεται τοτέμ. Όχι γιατί αλλάζει τις ισορροπίες μόνο του, αλλά γιατί υπόσχεται συνέχεια, πειθαρχία, σοβαρότητα. Σε μια κοινωνία κουρασμένη από λόγια, το μέταλλο έχει άλλη πειθώ. Η εικόνα μετράει περισσότερο από το τεχνικό φυλλάδιο. Και η εικόνα λέει: «Είμαστε εδώ, λειτουργούμε, δεν διαλυθήκαμε».

Το παραπολιτικό σύστημα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: διανέμει ρόλους. Κάποιοι υπουργοί «κρύβονται», άρα προετοιμάζεται το κοινό για αντικατάσταση. Κάποιοι αντίπαλοι «βιάζονται», άρα εμφανίζονται ως ανυπόμονοι, άπειροι, πρόωροι. Κάποια κόμματα θυμώνουν με τις μετρήσεις, άρα τους φορτώνεται η ενοχή της πραγματικότητας. Δεν είναι τυχαία αποσπάσματα, είναι μικρά σήματα προς συγκεκριμένα ακροατήρια. Στους μέσα: «ξέρουμε, βλέπουμε, ελέγχουμε». Στους έξω: «μην επενδύετε λάθος».

Το πρόβλημα της ελληνικής πολιτικής σκηνής παραμένει η αδυναμία σύνθεσης του «εθνικού» με το «κοινωνικό». Η αντιπολίτευση, εγκλωβισμένη σε μια ρητορική αποδόμησης χωρίς εναλλακτικό όραμα, αποτυγχάνει να λειτουργήσει ως ορθολογικός ελεγκτής, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο σε έναν άγονο πολισμό. Όταν η κριτική εξαντλείται σε καταγγελίες για «ιμπεριαλιστική εμπλοκή» ή σε αφορισμούς για την επιχειρηματική δράση, χάνεται η ουσία: η ανάγκη για έναν εκσυγχρονισμό που δεν θα είναι μόνο τεχνολογικός, αλλά πρωτίστως ηθικός και θεσμικός.

Και το κοινό; Το κοινό δεν είναι αθώο. Θέλει και αυτό τη σκηνοθεσία του. Θέλει να πιστέψει ότι κάποιος κρατάει το τιμόνι, ότι η αναστάτωση έχει όρια, ότι οι συγκρούσεις δεν θα γίνουν χάος. Γι’ αυτό και ανέχεται τις αντιφάσεις. Γι’ αυτό και ξεχνά γρήγορα τα «είπα-ξείπα», αρκεί το τελικό αποτέλεσμα να μοιάζει με τάξη. Η κοινωνία δεν ζητά αλήθεια σε ωμή μορφή, ζητά λειτουργικό νόημα.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν η σκηνοθεσία υποκαθιστά πλήρως την πολιτική. Όταν το μοντάζ γίνεται πολιτική γραμμή. Τότε οι αποφάσεις παίρνονται με γνώμονα το πλάνο και όχι την επίπτωση. Τότε οι ομάδες πίεσης δεν αντιμετωπίζονται ως κοινωνικοί εταίροι αλλά ως θόρυβος προς απορρόφηση. Και τότε, αργά αλλά σταθερά, το κοινό παύει να χειροκροτεί και αρχίζει να αποχωρεί.

Η ημέρα δεν έβγαλε νικητές. Έβγαλε όμως καθαρό μήνυμα: η εξουσία προσπαθεί να ξανακλειδώσει το κάδρο. Να βάλει όρια στο συναίσθημα, να κατεβάσει τους νέους παίκτες στο γήπεδο της φθοράς, να δείξει ότι το κράτος «δουλεύει». Το αν αυτό αρκεί, δεν θα το κρίνουν οι στήλες. Θα το κρίνει η στιγμή που το κοινό θα σταματήσει να βλέπει παράσταση και θα ζητήσει έργο. Εκεί, καμία σκηνοθεσία δεν σώζει το σενάριο.

Αν συνεχίσουμε να πορευόμαστε με τον ναρκισσισμό της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», θα βρεθούμε σύντομα στο περιθώριο της ιστορίας, αναρωτώμενοι γιατί το τρένο ξεκίνησε χωρίς εμάς. Η ευθύνη δεν ανήκει μόνο σε αυτούς που κυβερνούν, αλλά και σε μια κοινωνία που έμαθε να ζει με δανεικές βεβαιότητες και επιδοτούμενες ελπίδες.

Στήλη – Στήλη ανάλυση παραπολιτικών

Πέντε στήλες στον «πίνακα ελέγχου», Dark Room, Βηματοδότης, Big Mouth, Θεωρείο, NonPaper, για το τι θέλει να περάσει σήμερα το παραπολιτικό σύμπαν: ποιος ανεβαίνει/πέφτει, ποιος “παίζει” επικοινωνία, ποιος τρώει ξύλο, ποιος «πουλάει πατριωτισμό», ποιος ετοιμάζει επόμενη πίστα.

1) Τι λέει κάθε στήλη (με τη σειρά) και γιατί το λέει έτσι

A. Newmoney / Dark Room: «Δημοσκοπικά δεύτερη θέση + αγρότες + “Κίμων”»

Θέματα που σηκώνει

• Δημοσκοπική μάχη για τη 2η θέση: ΠΑΣΟΚ – Τσίπρας – «πρόεδρος Μαρία» (Καρυστιανού) και η ιδέα ότι το νέο κόμμα «μετράει» ήδη σαν δεύτερο.
• Αγρότες: “λάου-λάου”, ραντεβού Δευτέρα για να μη φανεί ότι «καίγεται» το Μαξίμου και για να κρατηθούν οι δρόμοι ανοιχτοί.
• “Κίμων”: τεχνολογία/ισχύς/αίσθηση «κέντρου επιχειρήσεων» ως εικόνα κρατικής επάρκειας.

Πηγές ενημέρωσης που υπονοεί

• “Δημοσκοπική πηγή” + «τρεις σοβαρές δημοσκοπικές πηγές» (ανώνυμα, κλασική τεχνική κύρους χωρίς ονοματολογία).

Ατζέντα πίσω από το κείμενο

• Να «νομιμοποιήσει» την Καρυστιανού ως παίκτη μόνο στο δημοσκοπικό κάδρο (ώστε να την αντιμετωπίζεις σαν πολιτικό προϊόν) και να διατηρεί το framing ότι ο Μητσοτάκης ρυθμίζει τον χρόνο των κινητοποιήσεων.
• Να περάσει ότι «το σύστημα βλέπει, μετράει και προεξοφλεί», άρα μην τρελαίνεστε, όλα είναι διαχειρίσιμα.

B. Το Βήμα / Βηματοδότης: «Τα είπα-ξείπα με τους αγρότες»

Θέματα που σηκώνει

• Κατηγορεί την κυβέρνηση για επικοινωνιακή κωλοτούμπα: από το “αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία = λαθρεμπόριο” στο “εξαγγέλλω αφορολόγητο πετρέλαιο στην αντλία”.
• Περιγράφει ότι στην αρχή πήγε να παιχτεί “κοινωνικός αυτοματισμός” απέναντι στους αγρότες.
• Bonus: δένει και διπλωματική επικαιρότητα (ραντεβού Μητσοτάκη-Ερντογάν πριν το Ραμαζάνι) δείχνοντας «η Αθήνα χαμηλώνει τόνους».

Πηγές ενημέρωσης που υπονοεί

• Χρησιμοποιεί παλιές δημόσιες φράσεις/γραμμές του Μαξίμου και “θερμών υπερασπιστών” για να τους γυρίσει μπούμερανγκ.

Ατζέντα

• Να τρυπήσει το “εμείς είμαστε σοβαροί/τεχνοκρατικοί” με το επιχείρημα: «όλα είναι επικοινωνία».
• Στόχος: το κεντρώο/αστικό κοινό που σιχαίνεται τα μπλόκα, αλλά σιχαίνεται και το “spin”.

C. Powergame / Big Mouth: «γεύμα, Τραμπ, φρουρά Ανδρουλάκη, Καράογλου, Καρυστιανού»

Θέματα που σηκώνει

• Γεύμα Μητσοτάκη με την πρέσβειρα των ΗΠΑ Κίμπερλι Γκίλφοϊλ και τον Πιερρακάκη στο House of NYNN: εικόνα πρόσβασης/δικτύωσης/“είμαι άνετος στο κέντρο ισχύος”.
• “Έρικ Τραμπ ενδιαφέρεται να επενδύσει στο Ελληνικό”: αφήγημα μεγάλου διεθνούς χρήματος που «κοιτάει Ελλάδα».
• ΠΑΣΟΚ: “θυμωμένοι της φρουράς Ανδρουλάκη” που την πέφτουν σε δημοσκόπους (δηλαδή: η ήττα τους φταίει που δεν τους χειροκροτά η πραγματικότητα).
• Καράογλου: “βιάζεται” να αυτοανακηρυχθεί για Περιφέρεια, χωρίς χρίσμα, στήσιμο επεισοδίων εντός ΝΔ/δελφίνων.
• Καρυστιανού: μετατόπιση από «χαροκαμένη μάνα» σε «θα την κρίνουμε ως πολιτικό».

Πηγές

• “φίλος μέλος”, “πηγή που σπάνια με ρίχνει στα βράχια”, ανώνυμοι πληροφοριοδότες: κλασικός παραπολιτικός μηχανισμός “άκουσα/έμαθα”.

Ατζέντα

• ίνει στο Μαξίμου: (α) διεθνές κύρος (ΗΠΑ/επενδύσεις), (β) “πατριωτικό” ακροατήριο με εικόνες ισχύος (Κίμων), (γ) αποδόμηση αντιπάλων (ΠΑΣΟΚ γελοιοποίηση, Καρυστιανού κανονικοποίηση ως αντίπαλος).

---

D. iefimerida / Non-paper: «ποιοι υπουργοί κρύβονται + Κασιμάτη στη φρεγάτα + φράση για Καρυστιανού»

Θέματα

• Άδωνις “δείχνει” υπουργούς που δεν βγαίνουν στα δύσκολα, με υπονοούμενο ανασχηματισμού.
• ΣΥΡΙΖΑ: καταγγέλλει “φιέστα” για τον «Κίμων», αλλά βουλευτής (Ν. Κασιμάτη) πάνω στη φρεγάτα, άρα υποκρισία/διπλό μήνυμα.
• Φράση ημέρας”: το frame «η συμπάθεια δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα» (με παρομοίωση τύπου Mister Bean).

Ατζέντα

• Εσωτερική πειθαρχία ΝΔ + προετοιμασία κοινού για αλλαγές (ανασχηματισμός) + χτύπημα ΣΥΡΙΖΑ ως “δήθεν”.

---

E. Καθημερινή / Θεωρείο: «Ανεστίδης εκτός Μαξίμου + φρεγάτα, σύμβολα»

Θέματα

• Αγροτοσυνδικαλιστής Κώστας Ανεστίδης με χυδαίες εκφράσεις κατά Μητσοτάκη, “σε χρόνο dt” στο Μαξίμου, “δεν περνάει την πόρτα”.
• Δένει τον «Κίμων» με συμβολισμό (Άγιος Νικόλαος/Αβέρωφ): πατριωτικό δέος + συνέχεια κράτους.

Ατζέντα

• Να απομονωθεί ο “τοξικός εκπρόσωπος” από τη νομιμοποίηση του ραντεβού, χωρίς να χαθεί η εικόνα ότι «η κυβέρνηση μιλά με αγρότες».

2) Κοινά μοτίβα και «γραμμή ημέρας»

Μοτίβο #1: Οι αγρότες ως πεδίο “framing”

• Dark Room: το Μαξίμου ρυθμίζει χρόνο/νεύρο (“δεν καίγεται”).
• Βηματοδότης: το Μαξίμου κάνει επικοινωνιακές κωλοτούμπες (“τα πάντα είναι επικοινωνία”).
• Θεωρείο: κόβουμε τον «άτακτο» (Ανεστίδη) για να μη μολύνει τη συνάντηση.

Τι προκύπτει: δεν τους νοιάζει μόνο η ουσία του αγροτικού—τους νοιάζει ποιος θα γράψει το σενάριο: «μπλόκα=ταλαιπωρία» ή «μπλόκα=πίεση που δούλεψε».

Μοτίβο #2: Η “Καρυστιανού” μετατρέπεται από συναίσθημα σε πολιτική μεταβλητή

• Big Mouth και Non-paper την «τεμαχίζουν» σε πολιτικό προϊόν: “θα την κρίνουμε ως πολιτικό” / “συμπάθεια δεν αρκεί”.
• Dark Room τη βάζει στο κέντρο της δημοσκοπικής μηχανικής (2η θέση / 25% μοιρασιά).

Τι προκύπτει: η ελίτ ενημέρωση λέει στο κοινό: μην τη βλέπεις σαν τραύμα, δες την σαν κόμμα. Αυτό είναι “απο-ιεροποίηση” για να πέσει στο πεδίο της κανονικής φθοράς.

Μοτίβο #3: «Κίμων» = τοτέμ ισχύος για πολλαπλά κοινά

• Κυβέρνηση/φιλικές στήλες: “χειροπιαστή ισχύς” για πατριωτικό ακροατήριο.
• Αντι-ΣΥΡΙΖΑ αφήγημα: “καταγγέλλεις φιέστα αλλά ποζάρεις”.
• Καθημερινή: συμβολισμός συνέχειας κράτους (Αβέρωφ/Άγιος Νικόλαος).

Τι προκύπτει: η φρεγάτα δεν είναι είδηση άμυνας μόνο, είναι “σκηνικό” για να ξαναδεθεί το κράτος με κύρος.

3) Ποιον θέλουν να επηρεάσουν (και γιατί)

1. Κεντρώους/νοικοκυραίους που σιχαίνονται τα μπλόκα αλλά φοβούνται αστάθεια
   Στόχος: να αποδεχτούν πακέτα/υποχωρήσεις ως «λογική διαχείριση» και όχι ως ήττα. (Dark Room + Θεωρείο).
2. “Πατριωτικό” ακροατήριο που έχει γίνει αλλεργικό στα λόγια
   Στόχος: να τους κρατήσουν πολιτικά στο μαντρί με εικόνες ισχύος/συνέχειας (Κίμων ως απόδειξη).
3. Ψηφοφόρους διαμαρτυρίας που φλερτάρουν με «νέους σωτήρες»
   Στόχος: να τους απομυθοποιήσουν προληπτικά: «η συμπάθεια δεν είναι πρόγραμμα», «θα κριθεί σαν πολιτικός».
4. Εσωτερικά ακροατήρια ισχύος (ΝΔ/ΠΑΣΟΚ/επιχειρηματικό)

• ΝΔ: προ-ανασχηματιστικό μασάζ (“ποιοι κρύβονται”).
• ΠΑΣΟΚ: γελοιοποίηση “φρουράς” για να κλείσει η κουβέντα περί δυναμικής.
• Business κοινό: “Έρικ Τραμπ + Ελληνικό” ως σήμα ότι «η Ελλάδα τραβάει μεγάλα πορτοφόλια».

4) Το συμπέρασμα της ημέρας (η «μία πρόταση»)

Σήμερα οι στήλες δουλεύουν σαν πρέσα: (α) να κάνουν τους αγρότες “διαχειρίσιμο συμβάν”, (β) να κατεβάσουν την Καρυστιανού από το βάθρο του πένθους στο πεζοδρόμιο της πολιτικής φθοράς, και (γ) να πουλήσουν “Κίμων” ως απόδειξη ότι το κράτος ακόμα γράφει το σενάριο.

Αυτή η παραπολιτική πανδαισία είναι το τέλειο εργαλείο μιας μετα-δημοκρατίας. Δεν χρειάζεται να πείσεις με επιχειρήματα, αρκεί να σπείρεις την αμφιβολία, να χαϊδέψεις τα αυτιά των ισχυρών και να υπενθυμίσεις σε όλους ότι, πίσω από την κουρτίνα, το παιχνίδι είναι πάντα στημένο, αλλά τουλάχιστον έχει καλό σέρβις.