Η Belhara «Κίμων» δεν είναι πλοίο. Είναι μήνυμα

Η παράδοση της πρώτης Belharra στο Πολεμικό Ναυτικό, της Φρεγάτα Κίμων, δεν είναι μια ακόμη τελετή εξοπλισμών. Είναι πολιτική πράξη με στρατηγικό βάρος. Είναι το σημείο όπου η Ελλάδα παύει να μιλά για «προθέσεις» και αρχίζει να μετρά αποτελέσματα. Γιατί στον σύγχρονο πόλεμο, η ισχύς δεν κρίνεται από το πόσα λες ότι θα πάρεις, αλλά από το τι πλέει, τι πετά, τι συνδέεται και τι αντέχει.

Η Αθήνα έκανε μια επιλογή υψηλού ρίσκου και υψηλής απόδοσης: λιγότερα πλοία, πολύ περισσότερη ποιότητα. Οι FDI/Belharra δεν είναι απλώς καινούργιες φρεγάτες, είναι κόμβοι δικτύου. Αεράμυνα περιοχής, αισθητήρες, διαλειτουργικότητα, ρυθμός απόφασης. Με μία λέξη: first-night advantage. Το είδος της υπεροχής που δεν φαίνεται στον πίνακα Excel, αλλά φαίνεται στο ραντάρ.

Απέναντι, η Τουρκία παίζει άλλο παιχνίδι. Χτίζει σειρές. Ναυπηγεί γρήγορα, πολλαπλά, με ρυθμό. Οι Istanbul-class frigate δεν υπόσχονται την ίδια αιχμή τεχνολογίας με τις Belharra, υπόσχονται όμως αντοχή στον χρόνο. Και πάνω απ’ όλα, η Άγκυρα έχει αυτό που λείπει από τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες: βιομηχανική αυτοπεποίθηση. Παράγει drones, υποσυστήματα, λογισμικό. Μπορεί να πιέζει σε βάθος χρόνου. Να κουράζει.

Εδώ βρίσκεται και η ουσία της ισορροπίας. Η Ελλάδα επενδύει στην ασύμμετρη αποτροπή: αέρας και θάλασσα, ποιότητα και δικτύωση, «λίγα αλλά καίρια». Η Τουρκία επενδύει στη μάζα και στον ρυθμό: ποσότητα, αντικαταστάσεις, επιμονή. Καμία πλευρά δεν «κερδίζει» μόνη της. Κερδίζει όποια μετατρέπει τα χρήματα σε ετοιμότητα.

Η «Κίμων» λοιπόν δεν λύνει το πρόβλημα. Το ανοίγει. Γιατί από εδώ και πέρα το ερώτημα δεν είναι αν η Ελλάδα έχει σύγχρονο πλοίο, το έχει. Το ερώτημα είναι αν θα έχει συνέχεια: πυρομαχικά, συντήρηση, ανθρώπους, εκπαίδευση, εγχώρια συμμετοχή. Αν θα καταφέρει να δέσει τις Belharra με τα Viper, τα ραντάρ, την αντιαεροπορική/αντι-drone άμυνα σε ένα ενιαίο σύστημα που βλέπει-αποφασίζει-χτυπά πριν ο άλλος προλάβει να καταλάβει τι έγινε.

Και εδώ είναι το πολιτικό στοίχημα. Οι εξοπλισμοί δεν είναι «αγορές». Είναι συμβόλαια αξιοπιστίας. Αν δεν συνοδευτούν από σταθερή χρηματοδότηση, από εγχώρια βιομηχανική απορρόφηση, από πειθαρχία στο χρονοδιάγραμμα, τότε η αιχμή θα στομώσει. Η Τουρκία θα συνεχίσει να παράγει. Η Ελλάδα θα μείνει να θαυμάζει.

Η Belharra, λοιπόν, δεν είναι πλοίο. Είναι προειδοποίηση προς τα έξω και υπενθύμιση προς τα μέσα. Προς τα έξω: ότι το Αιγαίο δεν είναι χώρος δοκιμών. Προς τα μέσα: ότι η αποτροπή δεν χτίζεται με κορδέλες, αλλά με συνέπεια.

Αν η «Κίμων» γίνει η αρχή μιας αλυσίδας, και όχι μια εξαίρεση, τότε η ισορροπία θα γείρει εκεί που πρέπει: όχι υπέρ της σύγκρουσης, αλλά υπέρ της σιωπής. Εκεί όπου ο αντίπαλος ξέρει ότι το κόστος είναι μεγαλύτερο από το όφελος. Αυτό, άλλωστε, είναι η μόνη νίκη που αξίζει.