Δημοσκόπηση Protagon: Η κοινωνία δεν ζητά επανάσταση, ζητά αντικατάσταση 14/10

Η νέα δημοσκόπηση που παρουσίασε το Protagon δεν είναι μια ακόμη μέτρηση πρόθεσης ψήφου. Είναι ένας καθρέφτης πολιτικής κόπωσης, ανασφάλειας και ταυτόχρονα συντηρητικής αυτοσυγκράτησης. Και αυτό ακριβώς την κάνει ενδιαφέρουσα, όχι τα ποσοστά της, αλλά το τι αποκαλύπτουν σε σύγκριση με άλλες πρόσφατες μετρήσεις, όπως της Metron Analysis και της Opinion Poll.

Ας ξεκινήσουμε από το προφανές: η Νέα Δημοκρατία εμφανίζεται ενισχυμένη σε σχέση με προηγούμενες μετρήσεις. Όχι εκρηκτικά. Όχι θριαμβευτικά. Αλλά σταθερά. Αυτό που βλέπουμε δεν είναι ρεύμα ενθουσιασμού, είναι επανεπιβεβαίωση καταλληλότητας. Η κυβέρνηση δεν «κερδίζει καρδιές», κερδίζει χρόνο. Και αυτό, σε μια περίοδο γενικευμένης δυσπιστίας, είναι πολιτικό κεφάλαιο.

Αν συγκρίνει κανείς τα ευρήματα του Protagon με τη Metron Analysis, θα διαπιστώσει κάτι κρίσιμο: οι βασικοί δείκτες είναι συγγενείς. Η ΝΔ κινείται κοντά στο 28–30% στην εκτίμηση ψήφου, με παρόμοια εικόνα σταθερότητας και με σαφή υπεροχή έναντι του δεύτερου. Η Metron, με τον πιο «κοινωνιολογικό» φακό της, επιβεβαιώνει ότι η κυβέρνηση διατηρεί πλεονέκτημα όχι γιατί πείθει, αλλά γιατί δεν υπάρχει πειστική εναλλακτική.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα του συστήματος.

Η αντιπολίτευση δεν ηττάται απλώς. Αποσυντίθεται σε πραγματικό χρόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ στις περισσότερες μετρήσεις, Protagon, Metron, Opinion Poll, κινείται σε ιστορικά χαμηλά. Όχι επειδή οι ψηφοφόροι του μετακινούνται μαζικά προς τη ΝΔ, αλλά επειδή φεύγουν από την πολιτική πρόταση συνολικά. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζεται σταθερό αλλά «ρηχό»: δεν καταρρέει, αλλά δεν διευρύνεται. Είναι παρόν, χωρίς να είναι απειλή.

Η Opinion Poll προσθέτει ένα ακόμη κρίσιμο στοιχείο που συνομιλεί άμεσα με το Protagon: την ισχυρή επιθυμία για «κάτι νέο». Σε όλες τις μετρήσεις, περίπου 4 στους 10 πολίτες δηλώνουν ότι θα ήθελαν την εμφάνιση ενός νέου πολιτικού φορέα. Όχι απαραίτητα αντισυστημικού. Απλώς μη φθαρμένου. Αυτό είναι ίσως το πιο επικίνδυνο μήνυμα για το πολιτικό σύστημα: η κοινωνία δεν ζητά επανάσταση, ζητά αντικατάσταση.

Και εδώ μπαίνει στο κάδρο το λεγόμενο «φαινόμενο Καρυστιανού». Όχι ως ώριμη πολιτική πρόταση, αλλά ως σύμπτωμα. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι ένα μέρος της κοινωνίας δηλώνει πρόθυμο να ακούσει, να δοκιμάσει, να μετακινηθεί. Όχι γιατί έχει πειστεί, αλλά γιατί δεν αντέχει άλλο τα γνωστά. Σε αυτό το σημείο, το Protagon συμφωνεί απολύτως με την Opinion Poll: το ενδιαφέρον για νέους φορείς δεν έχει ακόμη μεταφραστεί σε συμπαγές ρεύμα, αλλά λειτουργεί ως πίεση προς όλους.

Η ΝΔ το καταλαβαίνει. Και γι’ αυτό η άνοδός της είναι «χαμηλών τόνων». Δεν προκαλεί, δεν ρισκάρει, δεν ανοίγει μέτωπα. Διαχειρίζεται. Σε αντίθεση με το 2019 ή το 2023, δεν υπόσχεται άλματα. Υπόσχεται να μη χαθεί ο έλεγχος. Και αυτό, σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις, εξακολουθεί να λειτουργεί σε ένα κρίσιμο κομμάτι του εκλογικού σώματος.

Αν βάλουμε δίπλα-δίπλα τις δημοσκοπήσεις Protagon, Metron και Opinion Poll, προκύπτει ένα καθαρό πολιτικό συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν βρίσκεται σε φάση ανατροπής, αλλά σε φάση αναμονής. Οι πολίτες δεν εμπιστεύονται την αντιπολίτευση, δεν ενθουσιάζονται με την κυβέρνηση, αλλά φοβούνται το κενό. Και όσο αυτό το κενό δεν καλύπτεται από μια σοβαρή, αξιόπιστη εναλλακτική, η σταθερότητα, ακόμη και κουρασμένη, θα υπερισχύει.

Το ερώτημα δεν είναι αν η ΝΔ προηγείται. Αυτό είναι δεδομένο. Το ερώτημα είναι για πόσο ακόμη μπορεί να προηγείται χωρίς να αλλάζει το αφήγημα, και ποιος, αν υπάρξει, θα τολμήσει να καλύψει το πολιτικό κενό πριν αυτό μετατραπεί σε κρίση αντιπροσώπευσης.

Αυτές οι δημοσκοπήσεις δεν δείχνουν τον νικητή των επόμενων εκλογών. Δείχνουν κάτι πιο ανησυχητικό: μια κοινωνία που ψηφίζει από συνήθεια, όχι από προσδοκία. Και αυτό, ιστορικά, είναι πάντα το προοίμιο αλλαγών, απλώς όχι πάντα προβλέψιμων.