Ο “κανένας” χορηγός αυτοδυναμίας της ΝΔ – Δημοσκόπηση Interview

Στον απόηχο της δημοσκόπησης της Interview στην Political (13 Ιανουαρίου 2026), η ελληνική πολιτική σκηνή μοιάζει με μια παγωμένη εικόνα που, ενώ δείχνει ακίνητη στην κορυφή, βράζει στα θεμέλιά της. Η κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας με 32,4% δεν είναι πλέον απλώς μια εκλογική υπεροχή, αλλά το αποτέλεσμα μιας αντιπολίτευσης που έχει μετατραπεί σε «πολιτικό κενό»

Η Νέα Δημοκρατία στο 32,4%, επτά χρόνια μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης, δεν είναι ένα απλό στατιστικό εύρημα. Είναι μια πολιτική συνθήκη. Σε ένα περιβάλλον φυσικής φθοράς, διεθνών αναταράξεων και εσωτερικής κόπωσης, η αντοχή των ποσοστών της κυβέρνησης δείχνει ότι η κοινωνία δεν την απορρίπτει. Όχι επειδή ενθουσιάζεται, αλλά επειδή αναγνωρίζει τη σταθερότητα ως αξία. Μια κοινωνία που έχει καεί στο παρελθόν από μεγάλες υποσχέσεις, προτιμά σήμερα το προβλέψιμο από το ριψοκίνδυνο. Και αυτό είναι πολιτική επιλογή, όχι αδράνεια.

Όμως το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο της έρευνας δεν είναι η πρωτιά της ΝΔ. Είναι το συλλογικό παράδοξο που τη συνοδεύει: οι πολίτες δηλώνουν βαθιά απαισιόδοξοι για τη χώρα, λιγότερο απαισιόδοξοι για τον εαυτό τους. Η Ελλάδα, λένε, δεν πάει καλά, εγώ, όμως, κάπως τα βγάζω πέρα. Αυτό δεν είναι αισιοδοξία. Είναι ατομικός πραγματισμός. Είναι η απόσυρση της ελπίδας από το συλλογικό και η επένδυσή της στο ιδιωτικό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πολιτική δεν λειτουργεί ως πεδίο ονείρων, αλλά ως μηχανισμός αποφυγής κινδύνου. Η ψήφος δεν είναι κραυγή αλλαγής, είναι επιλογή μη επιδείνωσης. Γι’ αυτό και η οικονομία αναδεικνύεται ως ο καθοριστικός παράγοντας για τη στάση των πολιτών. Όχι επειδή υπόσχεται ευημερία, αλλά επειδή φοβίζει με την απώλεια όσων, έστω οριακά, έχουν διασωθεί.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να διαβαστεί και το φαινομενικά οξύμωρο εύρημα της καταλληλότητας για την πρωθυπουργία, όπου o «Κανέναw» προηγείται και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ακολουθεί. Το μήνυμα αυτό δεν είναι καμπάνα για το Μαξίμου. Είναι καμπάνα για την αντιπολίτευση. Ο «Κανένας» δεν είναι ψήφος απόρριψης του κυβερνητικού έργου. Είναι η εκκωφαντική διαπίστωση ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική. Όταν ο πολίτης προτιμά το τίποτα από τα πρόσωπα και τις προτάσεις της αντιπολίτευσης, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην κυβερνώσα εξουσία, αλλά στην έλλειψη πειστικής πρότασης εξουσίας απο την αντιπολίτευση.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται το δράμα της σημερινής αντιπολίτευσης. Επιμένει να λειτουργεί μέσα σε μια «δημοκρατία των ιδεοληψιών». Να αναπαράγει συγκρούσεις χωρίς σχέδιο, να επενδύει στην οργή αντί στη σύνθεση, να υπόσχεται ηθική ανωτερότητα αντί για διαχειριστική επάρκεια. Το αποτέλεσμα θυμίζει επικίνδυνα γνωστές σελίδες του παρελθόντος, όπου η ιδεολογική τύφλωση και ο αυταρχισμός της επιβολής βαφτίστηκαν πολιτική ρήξη.

Σε αυτό το έδαφος ανθίζουν και οι συζητήσεις για νέα σχήματα, νέα πρόσωπα, νέες «λύσεις». Η μεταδοτικότητα της οργής, είτε μέσω παλαιών πρωταγωνιστών είτε μέσω νέων συμβόλων, μπορεί να παράγει φωτογραφίες της στιγμής, αλλά δεν παράγει πολιτικό κεφάλαιο. Η πολιτική δεν ασκείται με συμβολισμούς χωρίς στελεχιακό βάθος και προγραμματική σοβαρότητα. Ο πολίτης δεν αναζητά πια ιεραπόστολους της αγανάκτησης. Αναζητά ανθρώπους που να ξέρουν να διαχειρίζονται την καθημερινότητα χωρίς να τη διαλύουν στο όνομα μιας αφηρημένης «αλλαγής».

Γι’ αυτό και τα περισσότερα νέα κόμματα μοιάζουν καταδικασμένα να αναπαράγουν παλιές παθογένειες. Χτίζονται χωρίς υλικά, με ανακύκλωση φθαρμένων προσώπων ή με πρόσωπα χωρίς πολιτική δοκιμασία. Υπόσχονται ρήξη, αλλά δεν πείθουν για αποτελεσματικότητα. Και σε μια κοινωνία κουρασμένη, η ελαφρότητα δεν εμπνέει, τρομάζει.

Στο τέλος της ημέρας, ο μεγαλύτερος σύμμαχος της κυβέρνησης δεν είναι οι επιτυχίες της. Είναι η αδυναμία των αντιπάλων της. Όσο η αντιπολίτευση αρνείται να εγκαταλείψει τα παρωχημένα μοντέλα σύγκρουσης και να μιλήσει τη γλώσσα της πραγματικής δημοκρατίας, δηλαδή της ευθύνης, του ρεαλισμού και της πρότασης, τόσο θα ενισχύει την κυριαρχία της Νέας Δημοκρατίας. Η «ελαφρότητα» της νέας αντιπολίτευσης είναι εκείνη που θα σπρώξει τη ΝΔ πιο κοντά στην αυτοδυναμία, καθώς ο φόβος του κενού είναι πάντα ισχυρότερος από την ανάγκη για πειραματισμό. Η αυτοδυναμία, σε αυτό το περιβάλλον, δεν είναι αποτέλεσμα λατρείας. Είναι νομοτέλεια.

Και κάπως έτσι, ζούμε μια πολιτική σταθερότητα χωρίς κέφι. Ένα σύστημα όρθιο, αλλά όχι ζωντανό. Με ρωγμές που δεν φαίνονται ακόμη στα ποσοστά, αλλά διακρίνονται καθαρά στη διάθεση. Το ερώτημα δεν είναι ποιος προηγείται σήμερα. Είναι ποιος θα τολμήσει, αύριο, να μιλήσει σε μια κοινωνία που δεν πιστεύει πια στη χώρα της.

Βήμα-Βήμα ανάλυση της δημοσκόπηση της Interview στην Political

1. Η ΝΔ «πρώτη με διαφορά» – αλλά όχι σε κοινωνικό κλίμα

Το εύρημα «ΝΔ 32,4%» (εκτίμηση) είναι πράγματι ισχυρό σχετικά με το κατακερματισμένο τοπίο. Όμως:

• Το 26,4% στην πρόθεση ψήφου με 18,5% αναποφάσιστους δείχνει ότι η ηγεμονία είναι αρνητική ηγεμονία: κυριαρχία λόγω απουσίας αντιπάλου, όχι λόγω κοινωνικού ρεύματος.
• Η άνοδος (+2,8% από Δεκέμβριο) συνδέεται περισσότερο με σύγκριση αδυναμίας αντιπολίτευσης παρά με θετική δυναμική πολιτικής.

Κρίσιμη λεπτομέρεια από το layout: η παρουσίαση της ΝΔ «με το δεξί στο 2026» τοποθετείται δίπλα (οπτικά) σε ενότητες για απαισιοδοξία και οικονομία. Αυτό ακυρώνει, έστω υποσυνείδητα, το success αφήγημα.

Συμπέρασμα: Κυβερνητική πρωτιά χωρίς κοινωνικό κέφι. Σταθερότητα χωρίς προσδοκία.

2. Παράδοξο χώρας, ατόμου: το πιο πολιτικό εύρημα

Εδώ είναι το κλειδί όλης της δημοσκόπησης, αλλά περνά «χαμηλά»:

• 69% απαισιόδοξοι για τη χώρα
• 49% απαισιόδοξοι για τον εαυτό τους
• Δηλαδή: «Η Ελλάδα πάει λάθος, εγώ τη βγάζω»

Αυτό παράγει:

• Ατομικό πραγματισμό
• Συλλογική παραίτηση
• Ψήφο χωρίς ελπίδα, όχι ψήφο αλλαγής

Σε τέτοια κοινωνία:

• εν ευνοούνται ριζοσπαστικές λύσεις
• Δεν τιμωρείται εύκολα η κυβέρνηση
• Αλλά ωριμάζει υπόγεια η ανάγκη “άλλου τύπου” πολιτικής

3. Ο Μητσοτάκης χωρίς αντίπαλο ≠ με εντολή

Το 31,4% εμπιστοσύνης στον Μητσοτάκη για τη διακυβέρνηση είναι εντυπωσιακό μόνο συγκριτικά:

• Τα ποσοστά των υπολοίπων είναι τριπλάσια χαμηλότερα
• Όμως το 31,4% δεν είναι κοινωνική πλειοψηφία
• Είναι πλειοψηφία ελλείψει επιλογής

Ουσιαστικά, το γράφημα λέει:

«Ξέρουμε ποιος μπορεί. Δεν ξέρουμε αν θέλουμε.»

4. Καρυστιανού & Τσίπρας: όχι ρεύμα, αλλά ρωγμή

Το πιο παρεξηγημένο σημείο:

• 14,5% “πολύ πιθανό” να άλλαζε επιλογή προς κόμμα Καρυστιανού
• +9,6% “αρκετά πιθανό”
• Άρα ~24% δυνητική δεξαμενή

Όμως:

• Το 61,9% “καθόλου πιθανό” είναι τείχος
• Δεν έχουμε μαζικό ρεύμα
• Έχουμε πολιτική ρωγμή σε συγκεκριμένα κοινά

Και ποιους αφορά;

• Απογοητευμένους της Κεντροαριστεράς
• Πολίτες με ηθικό φορτίο (δικαιοσύνη, θεσμοί)
• Όχι ψηφοφόρους «εύκολης μετακίνησης»

Άρα: δεν απειλείται άμεσα η ΝΔ. Απειλείται η ήδη διαλυμένη αντιπολίτευση.

5. Η οικονομία ως ψήφος φόβου, όχι προσδοκίας

• 53,9% λέει “οικονομία” ως καθοριστικό παράγοντα
• Αλλά η οικονομία δεν λειτουργεί ελκυστικά
• Λειτουργεί αποτρεπτικά: «μην τα κάνουμε χειρότερα»

Αυτό εξηγεί:

• Στασιμότητα ΣΥΡΙΖΑ
• Αδυναμία ΠΑΣΟΚ να κεφαλαιοποιήσει
• Ανοχή στη ΝΔ χωρίς ενθουσιασμό

Τελική αποτίμηση

Αν αφαιρέσεις τίτλους και σχόλια, η δημοσκόπηση λέει:

• Η κυβέρνηση κυριαρχεί επειδή δεν υπάρχει άλλος
• Η κοινωνία δεν πιστεύει στη χώρα, αλλά επιβιώνει
• Η αντιπολίτευση δεν πείθει, δεν εμπνέει, δεν ενώνει
• Νέα πρόσωπα δεν είναι λύση από μόνα τους, αλλά σημάδι κόπωσης
• Το πολιτικό σύστημα είναι σταθερό αλλά εύθραυστο

Με μία φράση:
Δεν ζούμε πολιτική κρίση. Ζούμε πολιτική ακινησία με ρωγμές.