Μητσοτάκης: Τι είπε, τι δεν είπε και τι άφησε για «αύριο» στους αγρότες – Ανάλυση

Η συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με εκπροσώπους των αγροτών στο Μέγαρο Μαξίμου δεν ήταν μια ακόμη διαχειριστική επαφή. Ήταν μια προσεκτικά σκηνοθετημένη πολιτική στιγμή, με διπλό ακροατήριο: τους ίδιους τους αγρότες και κυρίως την κοινωνία που παρακολουθεί τις κινητοποιήσεις και θέλει να δει: αν υπάρχει σχέδιο ή απλώς «πυροσβεστική πολιτική».

Τι είπε και γιατί το είπε έτσι

Ο Πρωθυπουργός μίλησε για «κατανόηση της πίεσης», για «δομικά προβλήματα του πρωτογενούς τομέα», για την ανάγκη «ανθεκτικότητας απέναντι στην κλιματική κρίση». Έβαλε στο τραπέζι τα γνωστά: ευρωπαϊκό πλαίσιο, ΚΑΠ, περιορισμούς δημοσιονομικούς, αλλά και την πρόθεση για βελτιώσεις σε ενέργεια, κόστος παραγωγής, αποζημιώσεις. Το μήνυμα ήταν καθαρό: η κυβέρνηση ακούει, αλλά δεν υπόσχεται ανεξέλεγκτα.

Η επιλογή λέξεων δεν ήταν τυχαία. Ο Μητσοτάκης απέφυγε τον εύκολο λαϊκισμό των «άμεσων λύσεων» και μίλησε τη γλώσσα της σταθερότητας. Σε ένα κοινό που έχει μάθει να μετρά υποσχέσεις με το στρέμμα, αυτό δεν είναι πάντα δημοφιλές. Είναι όμως συνεπές με το προφίλ μιας κυβέρνησης που επενδύει στην εικόνα της «υπεύθυνης διαχείρισης» και όχι της στιγμιαίας εκτόνωσης.

Τι δεν είπε και αυτό έχει σημασία

Δεν υπήρξε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Δεν ειπώθηκαν νούμερα που να «κλειδώνουν» προσδοκίες. Δεν ακούσαμε καθαρές δεσμεύσεις για το αγροτικό πετρέλαιο, ούτε για γενναίες παρεμβάσεις στο κόστος ενέργειας με οριζόντιο τρόπο. Και κυρίως: δεν ειπώθηκε τίποτα που να θυμίζει πακέτο “δώρων” για να λήξουν τα μπλόκα.

Αυτή η σιωπή δεν είναι αδυναμία. Είναι επιλογή. Ο Πρωθυπουργός γνωρίζει ότι κάθε ρητή υπόσχεση προς τους αγρότες γίνεται αυτομάτως προηγούμενο για όλους τους κλάδους. Και γνωρίζει επίσης ότι η κοινωνία, κουρασμένη από κρίσεις, είναι πιο δεκτική σε ένα αφήγημα μέτρου παρά σε νέους κύκλους παροχολογίας.

Τι άφησε για την «επόμενη ημέρα»

Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πολιτικό παιχνίδι. Ο Μητσοτάκης άφησε ανοιχτή την πόρτα για στοχευμένες παρεμβάσεις, όχι γενικευμένες. Για διάλογο σε βάθος χρόνου, όχι για συμφωνίες «κάτω από την πίεση των τρακτέρ». Με άλλα λόγια, μετέφερε τη σύγκρουση από το πεζοδρόμιο στο τραπέζι της θεσμικής διαπραγμάτευσης.

Το στοίχημα είναι απλό αλλά σκληρό: να μετατρέψει την αγροτική δυσαρέσκεια από εκρηκτικό γεγονός σε διαχειρίσιμη διαδικασία. Αν τα καταφέρει, θα έχει κερδίσει όχι μόνο τις εντυπώσεις, αλλά και πόντους αξιοπιστίας. Αν όχι, το κόστος δεν θα είναι μόνο πολιτικό, θα είναι κοινωνικό και περιφερειακό.

Η μεγάλη εικόνα

Ο Πρωθυπουργός δεν πήγε να «κερδίσει» τους αγρότες με χειροκροτήματα. Πήγε να μην τους χάσει και ταυτόχρονα να μη χάσει το ευρύτερο ακροατήριο της μεσαίας τάξης που φοβάται την επιστροφή σε εποχές δημοσιονομικής χαλαρότητας χωρίς σχέδιο. Αυτός ο διπλός στόχος εξηγεί και τη μετρημένη γλώσσα και τις προσεκτικές σιωπές.

Σε μια χώρα όπου οι αγροτικές κινητοποιήσεις έχουν συχνά λειτουργήσει ως πολιτικός καταλύτης, ο Μητσοτάκης επέλεξε τον δύσκολο δρόμο: ούτε σύγκρουση, ούτε υποχώρηση. Μένει να φανεί αν η κοινωνία και κυρίως οι αγρότες, θα δώσουν χρόνο σε αυτή τη στρατηγική ή αν θα απαιτήσουν άμεσα αποτελέσματα.

Η εντύπωση, πάντως, κερδήθηκε όχι με όσα ειπώθηκαν, αλλά με όσα σκόπιμα δεν ειπώθηκαν. Και αυτό, στην πολιτική, είναι συχνά το πιο ηχηρό μήνυμα.