Σταθερότητα ή χάος – Επισκόπηση Τύπου 12/11

Η 12η Ιανουαρίου 2026 θα μπορούσε να μείνει στην ιστορία ως η ημέρα της «δημιουργικής αναδίπλωσης». Ενώ το πολιτικό σκηνικό δείχνει να βράζει σε πολλαπλά μέτωπα, μια προσεκτική ανάγνωση των πρωτοσέλιδων αποκαλύπτει μια κυβέρνηση που επιχειρεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί, μια αντιπολίτευση σε φάση «μεταβολισμού» προσώπων και μια κοινωνία που βρίσκεται υπό τον στενό έλεγχο του αλγορίθμου.

Αν κάτι ξεχώριζει από τα αποκόμματα της ημέρας, δεν είναι μια είδηση. Είναι ο συγχρονισμός. Η κυβέρνηση μιλάει ήδη σαν να βρίσκεται στο κατώφλι του 2027, ενώ η κοινωνία μοιάζει να μην έχει καν μπει κανονικά στο 2026. Αυτή η χρονική ασυμμετρία, άλλος ζει στο “μετά”, άλλος παλεύει στο “τώρα”, είναι το πραγματικό πολιτικό γεγονός.

Η δεκαετία Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ

Στην κορυφή της σκηνής, το επετειακό αφήγημα των «10 χρόνων» δεν είναι απλή αναδρομή. Είναι πρόωρη προεκλογική άμυνα. Το μήνυμα είναι καθαρό: σταθερότητα, συνέχεια, ευθύνη, απέναντι σε έναν κόσμο που «τρελάθηκε» και σε μια κοινωνία που «κινδυνεύει να παρασυρθεί». Πρόκειται για ένα αφήγημα λογικό, συνεκτικό και τεχνικά άρτιο. Το πρόβλημα δεν είναι τι λέει, είναι σε ποιον μιλάει.

Γιατί την ίδια ώρα, έξω από τα γραφεία και τις επετειακές αναρτήσεις, υπάρχει μια κοινωνία που μετράει κόστος, όχι δεκαετίες. Οι αγρότες δεν απειλούν, προειδοποιούν. Λένε «ναι» στον διάλογο, αλλά κρατούν τα μπλόκα. Όχι από ιδεολογική εμμονή, αλλά γιατί ξέρουν κάτι βασικό: χωρίς πίεση, ο διάλογος γίνεται φωτογραφία. Και χωρίς απτό αποτέλεσμα, η “σταθερότητα” μεταφράζεται σε ακινησία.

Η πολιτική της «αποστειρωμένης» αντιπαράθεσης

Εδώ εμφανίζεται η πρώτη ρωγμή. Το κυβερνητικό σύστημα έχει μάθει να διαχειρίζεται κρίσεις επικοινωνιακά. Όμως το 2026 δεν μυρίζει επικοινωνιακή κρίση. Μυρίζει συσσωρευμένη κοινωνική κόπωση. Κι αυτή δεν λύνεται με συνεντεύξεις και λίστες μεταρρυθμίσεων, αλλά με χειροπιαστό αποτέλεσμα. Η αποδοχή των δύο ξεχωριστών συναντήσεων με τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους την Τρίτη είναι ένας κλασικός τακτικός ελιγμός: διαίρει και βασίλευε (ή τουλάχιστον, «διαίρει και συζήτα»). Ωστόσο, το «μικρό καλάθι» των αγροτών στη Νεμέα και η σκιά των δικογραφιών για τα μπλόκα δείχνουν ότι η κοινωνική ειρήνη είναι εύθραυστη. Αν η συνάντηση με τους αγρότες δεν βγάλει κάτι που να “γράφει” στο χωράφι και στο τιμολόγιο, το μήνυμα θα είναι απλό: η κυβέρνηση μιλάει για το αύριο, ενώ κάποιοι δεν βγάζουν το σήμερα.

Καρυστιανού: επιβάτιδα στο άρμα του λαϊκισμού

Την ίδια στιγμή, το «σύστημα» επιτίθεται με σφοδρότητα σε όποιον απειλεί το αφήγημα της σταθερότητας. Η στοχοποίηση της Μαρίας Καρυστιανού από φιλοκυβερνητικά φύλλα ως «επιβάτιδας στο άρμα του λαϊκισμού» (Μανιφέστο) αποκαλύπτει τον φόβο για τη διατήρηση της ηθικής υπεροχής. Η υπόθεση Καρυστιανού είναι αποκαλυπτική. Ένα ισχυρό κοινωνικό και ηθικό κεφάλαιο, χτισμένο πάνω στο πένθος και την απαίτηση για λογοδοσία, δοκιμάζει να μετατραπεί σε πολιτικό υποκείμενο. Εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί η οργή ενώνει, αλλά η πολιτική διαχωρίζει. Και όταν ακόμη και οι ίδιοι οι συγγενείς των θυμάτων διχάζονται, το μήνυμα γίνεται θολό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το αίτημα δικαιοσύνης εξασθενεί. Σημαίνει ότι κινδυνεύει να χαθεί μέσα στη μετάβαση από το “όλοι μαζί” στο “εμείς και οι άλλοι”. Αν αυτό συμβεί, η μεγαλύτερη κερδισμένη δεν θα είναι η κοινωνία. Θα είναι το ίδιο το σύστημα, που θα δείξει προς τα ρήγματα και θα πει: «να γιατί χρειάζεται σταθερότητα».

Ο Γεωπολιτικός «Αστερίσκος»

Η είδηση που κυριαρχεί στα «σοβαρά» έντυπα (Εστία, One Voice) αφορά την ανασκευή της στάσης της Αθήνας έναντι του Μαδούρο. Η ξαφνική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου από το Μαξίμου δεν είναι απλώς μια διπλωματική λεπτομέρεια, είναι η παραδοχή ότι η πραγματικότητα της εποχής Τραμπ επιβάλλει νέες, συχνά άβολες, ευελιξίες. Η ανησυχία της ελληνικής ναυτιλίας για τα «ρεσάλτα» της νέας αμερικανικής διοίκησης (όπως εύστοχα σημειώνει η Εστία) αποτελεί το πραγματικό παρασκήνιο μιας εξωτερικής πολιτικής που ψάχνει πυξίδα σε έναν κόσμο που αλλάζει βίαια.

Ο ψηφιακός Λεβιάθαν

Ενώ οι τίτλοι μιλούν για την «ισχυρή απόδοση» των ελληνικών τραπεζών και τα ρεκόρ των αμοιβαίων κεφαλαίων (Ναυτεμπορική), η πραγματικότητα για τον μέσο πολίτη κρύβεται στα «έξι ψηφιακά όπλα» της ΑΑΔΕ. Ο ηλεκτρονικός Big Brother που τίθεται σε λειτουργία για 4 εκατομμύρια οφειλέτες είναι το εργαλείο που θα χρηματοδοτήσει την περιβόητη «δημοσιονομική σταθερότητα» του 2026.

Και σαν να μην έφταναν αυτά, έρχονται οι διεθνείς εξελίξεις και οι ψηφιακές απάτες να συμπληρώσουν το παζλ της ανασφάλειας. Απάτες με τεχνητή νοημοσύνη, κλωνοποίηση φωνής, πολίτες που δεν ξέρουν αν μιλάνε με τράπεζα ή με απατεώνα. Ναυτιλία σε καθεστώς γεωπολιτικής αβεβαιότητας, θαλάσσιες ζώνες που θυμίζουν περισσότερο πεδίο ισχύος παρά κανόνες δικαίου. Όλα αυτά δεν είναι “διεθνείς ειδήσεις”. Είναι κομμάτια ενός καθημερινού φόβου που δεν έχει ακόμα πολιτικό όνομα, αλλά ψάχνει εκπρόσωπο.

Κανείς δεν ελέγχει πραγματικά την κατάσταση.

Εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο που πολλοί προσπερνούν. Η ακρίβεια, η θεσμική δυσπιστία, η ψηφιακή ανασφάλεια και η γεωπολιτική αβεβαιότητα δεν είναι τέσσερα διαφορετικά θέματα. Είναι ένα ενιαίο συναίσθημα: ότι κανείς δεν ελέγχει πραγματικά την κατάσταση. Και όταν αυτή η αίσθηση παγιώνεται, οι ισορροπίες αλλάζουν απότομα, όχι στα πάνελ, αλλά στις κάλπες.

Το 2026, λοιπόν, δεν ξεκίνησε ήσυχα. Ξεκίνησε με μια κυβέρνηση που στήνει από τώρα το δίλημμα του 2027 και μια κοινωνία που δεν έχει πειστεί ότι αντέχει μέχρι τότε. Αν κάτι προμηνύεται, είναι μια χρονιά χωρίς πολυτέλεια χρόνου. Όποιος μιλήσει μόνο για το μακρινό αύριο, θα βρει απέναντί του ανθρώπους που παλεύουν να περάσουν τον μήνα. Και όποιος επενδύσει μόνο στην οργή, κινδυνεύει να την κάψει πριν γίνει πολιτική δύναμη.

Με απλά λόγια: το παιχνίδι δεν θα κριθεί στο ποιος έχει το καλύτερο αφήγημα για το μέλλον, αλλά στο ποιος αποδείξει ότι καταλαβαίνει και αντέχει το παρόν. Αν αυτό δεν συμβεί, το “σταθερότητα ή χάος” μπορεί να αποδειχθεί πιο εύθραυστο δίλημμα απ’ όσο φαίνεται σήμερα.

Το στίγμα και το outlook

Το στίγμα της 12ης Ιανουαρίου είναι η προληπτική άμυνα. Η κυβέρνηση αμύνεται απέναντι στην ακρίβεια με ψηφιακούς ελέγχους, απέναντι στους αγρότες με υποσχέσεις και απέναντι στην κριτική με στοχοποίηση προσώπων.

Τι προμηνύεται; 1. Θερμή Τρίτη: Η έκβαση των συναντήσεων με τους αγρότες θα κρίνει αν η κυβέρνηση θα έχει «λευκό διάδρομο» μέχρι το Πάσχα. 2. Δικαστικές Εξελίξεις: Η πίεση για τα Τέμπη δεν θα κοπάσει, παρά την επικοινωνιακή αντεπίθεση. 3. Γεωπολιτική Αστάθεια: Η ναυτιλία θα είναι ο «λαγός» που θα δείξει πόσο επώδυνες θα είναι οι απαιτήσεις της Ουάσιγκτον από την Αθήνα.

Το 2026 ξεκινά με μια επίπλαστη ηρεμία, αλλά οι τεκτονικές πλάκες της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας βρίσκονται σε διαρκή κίνηση. Το ερώτημα δεν είναι αν θα γίνει η έκρηξη, αλλά ποιο από τα ανοιχτά μέτωπα θα αποτελέσει τον πυροκροτητή.

Βήμα-βήμα ανάγνωση των θεμάτων (πολιτικά + παραπολιτικά)

1) Κυβέρνηση/ΝΔ: «10 χρόνια Μητσοτάκη» = πρόωρο ζέσταμα για το 2027

Στα “δεξιά” και φιλοκυβερνητικά αποκόμματα, η επέτειος στήνεται ως πολιτικό ορόσημο και ως πλαίσιο τρίτης θητείας. Η POLITICAL το λέει σχεδόν ωμά: «μανιφέστο» για τρίτη κυβερνητική τετραετία, με τρίπτυχο και “κοινωνική συμμαχία” υπεύθυνου πατριωτισμού/οικονομικής-κοινωνικής προόδου.
Ο Ελεύθερος Τύπος πατάει στο ίδιο καρφί: στόχος τρίτης αυτοδύναμης, αφήγημα “η Ελλάδα πήγε μπροστά”, πριν τις διεθνείς υποχρεώσεις του Π/Θ.
Και μετά έρχεται το παραπολιτικό “δέσιμο”: ένας επικοινωνιακός «βομβαρδισμός» με κείμενα/παρεμβάσεις στελεχών (Χαρακόπουλος, Θεοδωρικάκος, Μυλωνάκης, Σκέρτσος) που χτίζει το “ανάχωμα στον λαϊκισμό” ως βασική ταυτότητα.
Μετάφραση: η κυβέρνηση σηκώνει από τώρα την ταμπέλα σταθερότητα vs. χάος και “κλειδώνει” το κέντρο πριν ανοίξουν τα δύσκολα.

2) Αγρότες: «ναι» στον διάλογο, «όχι» στη χαλάρωση των μπλόκων

Το αγροτικό είναι το πρώτο crash-test του 2026. Στα θέματα των εφημερίδων καταγράφεται ξεκάθαρα: συμμετοχή στον διάλογο, αλλά οι κινητοποιήσεις δεν αναστέλλονται και τα μπλόκα συνεχίζουν πίεση.
Ο Ελεύθερος Τύπος μιλά για δύο επιτροπές που πάνε στο Μαξίμου και για ατζέντα κόστους παραγωγής/ρεύματος/πετρελαίου, με τους αγρότες να κρατάνε “αναμμένες μηχανές”.
Η Ελεύθερη Ώρα το πάει στο υπαρξιακό: στο Μαξίμου «θα διεκδικήσουν την επιβίωσή τους», με συγκεκριμένη σύνθεση αντιπροσωπειών.
Μετάφραση: η κυβέρνηση χρειάζεται “χειροπιαστό” αποτέλεσμα, αλλιώς πάμε σε κλιμάκωση με κοινωνική νομιμοποίηση.

3) Καρυστιανού/Τέμπη: από “ηθικό κεφάλαιο” σε πολιτικό ρίσκο (και εσωτερική τριβή)

Το Μανιφέστο σηκώνει μεγάλο θέμα: συγγενείς θυμάτων «αδειάζουν» την Καρυστιανού και ζητούν να παραιτηθεί, με φόβο ότι ίδρυση κόμματος θα αποπροσανατολίσει την υπόθεση.
Μετάφραση: το αντισυστημικό κεφάλαιο πένθους/οργής υπάρχει, αλλά σπάει όταν περνάει από “θεσμική πίεση” σε “κομματική ιδιοκτησία”. Εκεί κρύβεται και ο κίνδυνος να γίνει δώρο στο αφήγημα “σταθερότητας”.

4) Κύπρος: σκάνδαλο “μίζες” + μάχη πλαισίου “υβριδικός πόλεμος”

Στα αποκόμματα εμφανίζεται ως μείζων πολιτική κρίση: σενάρια αποχώρησης κυβερνητικών εταίρων, βίντεο που “ανέβηκε” σε τουρκικό λογαριασμό, αφήγημα υβριδικού πολέμου.
Το Kontra News το κόβει μαχαίρι: «οι μίζες ρίχνουν την κυβέρνηση», και τα περί υβριδικής απειλής “δεν πείθουν”.
Μετάφραση: το θέμα δεν είναι μόνο τι ισχύει· είναι ποιο frame θα επικρατήσει. Και για την Ελλάδα, η αστάθεια στη Λευκωσία σε τέτοιο timing είναι γεωπολιτικός πονοκέφαλος.

5) Ακρίβεια: το “υπόγειο ρεύμα” που ακυρώνει κάθε πανηγυρικό

Η Δημοκρατία καδράρει την έρευνα ΙΕΛΚΑ ως αποδόμηση κυβερνητικού αφηγήματος: «οι ανατιμήσεις τροφίμων ακυρώνουν τις αυξήσεις σε μισθούς–συντάξεις».
Μετάφραση: εδώ είναι το real πολιτικό μέτωπο. Αν η τσέπη δεν νιώσει αλλαγή, όλα τα “2030” ακούγονται σαν powerpoint.

6) Ψηφιακή ανασφάλεια: απάτες με ΤΝ = νέο πολιτικό καύσιμο φόβου

Τα Νέα δείχνουν το επόμενο κύμα: ΤΝ, voice cloning, caller ID spoofing, και εκτίμηση ότι η κυβερνοασφάλεια στην Ελλάδα κινείται 3–5 χρόνια πίσω.
Μετάφραση: αυτό γίνεται εύκολα αφήγημα “κανείς δεν σας προστατεύει”, υλικό για αντισυστημική ρητορική.

7) Διεθνές/ναυτιλία: “ρεσάλτα” και σκληρή ισχύς στις θάλασσες

Η Εστία μιλά για ανησυχία στην ελληνική ναυτιλία, συλλήψεις/καταλήψεις πετρελαιοφόρων, «σκιώδη στόλο» και ελευθερία των θαλασσών.
Μετάφραση: διεθνές ρίσκο που περνάει σε κόστος/ασφάλιστρα/εμπόριο και άρα στην οικονομία.

Συγκριτική Αποτίμηση Εφημερίδων (Κίνητρα & Προθέσεις)

1. Φιλοκυβερνητικό Μπλοκ (Political, Το Μανιφέστο, Απογευματινή):
   • Πρόθεση: Προβολή της «γαλάζιας κυριαρχίας» και της προοπτικής μιας 3ης τετραετίας.
   • Κίνητρο: Υπεράσπιση των κυβερνητικών επιλογών, αποδόμηση των επικριτών (π.χ. Καρυστιανού, Τζάκρη) και ανάδειξη των «ψηφιακών μεταρρυθμίσεων».
2. Αντιπολιτευτικό Μπλοκ (Εφημερίδα των Συντακτών, Kontra News, One Voice):
   • Πρόθεση: Ανάδειξη της ακρίβειας, του «εμπαιγμού» των αγροτών και των γεωπολιτικών παλινδρομήσεων.
   • Κίνητρο: Σφυροκόπημα της εικόνας του Πρωθυπουργού (χαρακτηρισμοί όπως «Πινόκιο του Μαξίμου») και ανάδειξη σκανδάλων.
3. Συντηρητικό/Δεξιό Μπλοκ (Εστία, Δημοκρατία):
   • Πρόθεση: Εστίαση στα εθνικά θέματα και την τήρηση των αρχών του Διεθνούς Δικαίου.
   • Κίνητρο: Άσκηση κριτικής «εκ δεξιών» για τις υποχωρήσεις στην εξωτερική πολιτική και την πίεση στους αγρότες.

Αξιολόγηση ανά εφημερίδα

• POLITICAL / Ελεύθερος Τύπος: “στήνουν” το δίλημμα σταθερότητας και κλειδώνουν τον στόχο 2027 με επετειακή νομιμοποίηση.
• Μανιφέστο: κάνει damage control για το σύστημα, χτυπώντας το αντισυστημικό από μέσα (ρήγματα/αντιστάσεις των συγγενών).
• Kontra: επιλέγει πόλωση/σκληρή ανάγνωση (Κύπρος “πέφτει”), άρα τροφοδοτεί θυμό/απόρριψη των “δικαιολογιών”.
• Δημοκρατία: σπρώχνει την ατζέντα στην τσέπη, γιατί εκεί σπάει το κυβερνητικό αφήγημα.
• Τα Νέα: ανοίγουν “μοντέρνο” κοινωνικό φόβο (ΤΝ-απάτες) που είναι πολιτικά υποτιμημένος αλλά εκρηκτικός.
• Παραπολιτικό υπόστρωμα: ο “βομβαρδισμός” στελεχών γύρω από τα 10 χρόνια δείχνει κεντρικό συντονισμό και προληπτική άμυνα απέναντι στον λαϊκισμό.

Στίγμα της ημέρας

Τα μπλόκα είναι το πρώτο τεστ αξιοπιστίας. Το στίγμα της ημέρας είναι η πολιτική αμηχανία και ο τακτικισμός. Η κυβέρνηση επιχειρεί να κλείσει μέτωπα (αγρότες, Βενεζουέλα) ενώ δέχεται πυρά από όλο το πολιτικό φάσμα. Η πόλωση μετατοπίζεται από τα οικονομικά μεγέθη στην ηθική διαχείριση μεγάλων κρίσεων (Τέμπη) και τη γεωπολιτική αξιοπιστία. Κυβέρνηση σε mode «επέτειος–σταθερότητα–2030», κοινωνία σε mode «κόστος–ασφάλεια–λογοδοσία».

Τι μας διαφεύγει

Ότι οι ανασφάλειες κουμπώνουν μεταξύ τους: ακρίβεια (τσέπη), Τέμπη/θεσμοί (δικαιοσύνη), ΤΝ-απάτες (ασφάλεια), διεθνές/ναυτιλία (οικονομικό ρίσκο). Αν αυτά συγχρονιστούν, φτιάχνουν “κύμα” πολύ πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζει το πολιτικό σύστημα. Διαφεύγει της μεγάλης προσοχής η ραγδαία αύξηση της χρήσης AI σε τραπεζικές απάτες, η οποία αναφέρεται στα ψιλά γράμματα αλλά αποτελεί σοβαρή απειλή για την κοινωνική ασφάλεια. Επίσης, η σιδηροδρομική απομόνωση της χώρας παραμένει ένα δομικό πρόβλημα που καλύπτεται από την τρέχουσα πολιτική αντιπαράθεση.

Τι προμηνύεται

1. Κλιμάκωση ή Εκτόνωση: Η συνάντηση της 13ης Ιανουαρίου με τους αγρότες θα καθορίσει αν η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά παρατεταμένων κινητοποιήσεων ή αν οι κυβερνητικές υποσχέσεις για «φθηνό ρεύμα» θα φανούν αρκετές.
2. Θεσμική πόλωση γύρω από Τέμπη: το αντισυστημικό ψάχνει σχήμα, αλλά κινδυνεύει από εσωτερικές ρήξεις.
3. Σκληρή ατζέντα “σταθερότητας” από την κυβέρνηση: δεν είναι “επέτειος”, είναι προληπτικό οχυρό για το 2026–27.
4. Πολιτικές Ανακατατάξεις: Η κινητικότητα στελεχών (Τζάκρη, Ραγκούσης) και η αναζήτηση «καταφυγίων» δείχνουν ότι βρισκόμαστε σε μια άτυπη προεκλογική περίοδο ή περίοδο ανασύνταξης του κομματικού χάρτη.Κλιμάκωση ή Εκτόνωση: Η συνάντηση της 13ης Ιανουαρίου με τους αγρότες θα καθορίσει αν η χώρα θα εισέλθει σε τροχιά παρατεταμένων κινητοποιήσεων ή αν οι κυβερνητικές υποσχέσεις για «φθηνό ρεύμα» θα φανούν αρκετές.
5. Οικονομική Πίεση: Η ενεργοποίηση των νέων ψηφιακών εργαλείων ελέγχου προμηνύει μια περίοδο αυξημένης πίεσης στους οφειλέτες εντός του 2026