Μητσοτάκης: Ο αρχιτέκτονας της «ασύμμετρης» κανονικότητας

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέβαινε στο βήμα της οδού Πειραιώς τον Ιανουάριο του 2016, λίγοι στοιχημάτιζαν ότι μια δεκαετία μετά θα αποτελούσε τον μακροβιότερο και πιο αδιαμφισβήτητο παίκτη της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Σήμερα, το 2026, το ερώτημα δεν είναι πια αν κυριαρχεί, αλλά πώς κατάφερε να μετατρέψει την πολιτική επιβίωση σε επιστήμη.

Η πρώτη μεγάλη νίκη δεν ήρθε απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά απέναντι στην ίδια του την παράταξη. Ο Μητσοτάκης δεν «έσπασε» τη Νέα Δημοκρατία, την επανεφηύρε. Εφάρμοσε μια ιδιότυπη πολιτική «τριγωνοποίησης», δανειζόμενος στοιχεία από τον φιλελεύθερο εκσυγχρονισμό και την πατριωτική δεξιά. Ενώ οι αντίπαλοί του τον περίμεναν στη γωνία ως έναν «μεταβατικό» αρχηγό, εκείνος απορρόφησε τους κραδασμούς, ενσωμάτωσε τα στελέχη του Κέντρου και άφησε τους «βαρόνους» του κόμματος να παρακολουθούν από την κερκίδα τη μετατροπή της ΝΔ σε έναν επαγγελματικό μηχανισμό εξουσίας.

Στις κάλπες, η επικράτησή του βασίστηκε σε μια απλή αλλά αποτελεσματική αντίθεση: Χρησιμότητα vs. Ρητορική. Απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα, τον Νίκο Ανδρουλάκη και τους διαδοχικούς αρχηγούς της αντιπολίτευσης, ο Μητσοτάκης πρόταξε το μοντέλο του «Manager-Πρωθυπουργού».

Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές, από τις υποκλοπές μέχρι την κρίση της ακρίβειας, η αντιπολίτευση φαινόταν να μιλά μια γλώσσα του χθες, την ώρα που το «επιτελικό κράτος», με όλα τα ελαττώματά του, παρουσίαζε στους πολίτες ένα ψηφιακό gov.gr και μια εικόνα θεσμικής σοβαρότητας που το εκλογικό σώμα είχε στερηθεί για χρόνια.

Στις Βρυξέλλες, ο Μητσοτάκης δεν υπήρξε απλώς ένας παίκτης, αλλά ένας διαμορφωτής. Εκμεταλλεύτηκε το κενό ηγεσίας στην Ευρώπη για να τοποθετήσει την Ελλάδα στον σκληρό πυρήνα των αποφάσεων. Από το Ταμείο Ανάκαμψης μέχρι τη στρατηγική αυτονομία της Ε.Ε., η Αθήνα έπαψε να είναι το «κακό παιδί» και έγινε ο «αξιόπιστος εταίρος». Αυτό το διεθνές κύρος λειτούργησε ως εσωτερικό αντίβαρο: κάθε φορά που η εγχώρια κριτική φούντωνε, μια φωτογραφία στον Λευκό Οίκο ή μια πρωτοβουλία στην Κομισιόν υπενθύμιζε στους ψηφοφόρους ότι η χώρα «ανήκει στη μεγάλη κατηγορία».

Η δεκαετής κυριαρχία του δεν οφείλεται μόνο στις δικές του ικανότητες, αλλά και στη στρατηγική ερήμωση του τοπίου γύρω του. Ο Μητσοτάκης κατάφερε να καταλάβει τον ζωτικό χώρο του «Κέντρου», αφήνοντας την αριστερά και την κεντροαριστερά να ερίζουν για τα ερείπια του παλιού διπολισμού.

Το συμπέρασμα είναι σαφές: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν νίκησε τους αντιπάλους του μόνο στις κάλπες, τους νίκησε στο πεδίο της αντίληψης. Κατάφερε να πείσει μια κρίσιμη μάζα πολιτών ότι, παρά τα λάθη, η εναλλακτική λύση είναι το χάος ή η επιστροφή στο παρελθόν.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, η Ελλάδα του 2026 φέρει τη σφραγίδα του. Είτε τον επικροτεί κανείς είτε τον επικρίνει, οφείλει να παραδεχτεί ότι ο Μητσοτάκης υπήρξε ο πιο μεθοδικός «χτίστης» πολιτικού κεφαλαίου που είδε η χώρα εδώ και δεκαετίες.