ΠΑΣΟΚ: Η σοβαρότητα, από μόνη της, δεν κερδίζει εκλογές 11/01

Το ΠΑΣΟΚ μπαίνει στη χρονιά που οδηγεί στις κάλπες με ένα πλεονέκτημα και ένα πρόβλημα. Το πλεονέκτημα είναι η σοβαρότητα. Το πρόβλημα είναι ότι η σοβαρότητα, από μόνη της, δεν κερδίζει εκλογές. Και αυτό είναι το κεντρικό δίλημμα της στρατηγικής Ανδρουλάκη.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει χτίσει μεθοδικά ένα προφίλ πολιτικού χαμηλών τόνων, θεσμικής πειθαρχίας και προγραμματικής επιμονής. Δεν φωνάζει, δεν υπόσχεται εύκολα, δεν παίζει στο γήπεδο της στιγμιαίας αγανάκτησης. Σε μια χώρα που κάηκε από τον λαϊκισμό και κουράστηκε από τα πολιτικά πυροτεχνήματα, αυτό δεν είναι αμελητέο. Είναι όμως αρκετό;

Το εσωτερικό: έλεγχος χωρίς πάθος

Στο εσωτερικό του κόμματος, η εικόνα είναι καθαρή: ο Ανδρουλάκης έχει τον έλεγχο. Δεν υπάρχουν πια ανοιχτά μέτωπα αμφισβήτησης, ούτε βαρονίες που να απειλούν την ηγεσία του. Οι παλιοί «παίκτες» επανεντάσσονται ως σύμβουλοι, όχι ως αντίπαλα κέντρα. Οι νέοι ανεβαίνουν, αλλά χωρίς να αμφισβητούν την κορυφή. Το κόμμα λειτουργεί πειθαρχημένα, σχεδόν ευρωπαϊκά.

Όμως εδώ κρύβεται και η παγίδα: το ΠΑΣΟΚ σήμερα θυμίζει περισσότερο καλοκουρδισμένο οργανισμό παρά ζωντανό πολιτικό κίνημα. Υπάρχει τάξη, αλλά όχι ένταση. Υπάρχει πρόγραμμα, αλλά όχι ακόμη συλλογικό πάθος. Η βάση δεν βράζει, περιμένει. Και στην πολιτική, όποιος περιμένει πολύ, χάνει πρωτοβουλία.

Η αντιπολίτευση: σωστή στόχευση, περιορισμένη διείσδυση

Απέναντι στη Νέα Δημοκρατία, η στρατηγική είναι σαφής και λογική: θεσμική, τεκμηριωμένη, με αιχμές για διαφθορά, κράτος-λάφυρο, ανισότητες και κλειστά κυκλώματα εξουσίας. Το ΠΑΣΟΚ δεν φωνάζει «φύγετε», λέει «αποτύχατε». Δεν επενδύει στο θυμικό, επενδύει στη φθορά.

Το πρόβλημα είναι ότι αυτή η φθορά δεν μεταφράζεται αυτόματα σε εκλογική μετακίνηση. Ο θυμός κατά της κυβέρνησης συχνά διοχετεύεται αλλού: στην αποχή, στη γενική απαξίωση ή σε προσωποπαγή σχήματα διαμαρτυρίας. Το ΠΑΣΟΚ καταγράφεται ως «σωστό», αλλά όχι πάντα ως «αναγκαίο».

Απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και τα θραύσματά του, ο Ανδρουλάκης επιλέγει αποστασιοποίηση. Δεν συνομιλεί, δεν συγχέεται, δεν διαπραγματεύεται ρόλους. Στέκεται μόνος, ποντάροντας στη φθορά των άλλων. Είναι στρατηγική υπομονής, όχι επίθεσης. Ρίσκο; Μεγάλο. Γιατί αν δεν καταρρεύσει πλήρως ο αντίπαλος χώρος, το ΠΑΣΟΚ κινδυνεύει να μείνει «δεύτερο χωρίς ορμή».

Η δυναμική: σταθερή αλλά ρηχή

Δημοσκοπικά, το ΠΑΣΟΚ δείχνει ανθεκτικότητα αλλά όχι απογείωση. Δεν πέφτει, δεν ανεβαίνει. Κρατά έναν πυρήνα ψηφοφόρων που το εμπιστεύονται, αλλά δυσκολεύεται να ανοίξει πραγματικά το ακροατήριό του. Αυτό λέει κάτι κρίσιμο: ο κόσμος δεν φοβάται το ΠΑΣΟΚ, αλλά ούτε το ποθεί.

Και εδώ είναι το κεντρικό ερώτημα του 2026: μπορεί ο Ανδρουλάκης να μετατρέψει την αξιοπιστία σε επιθυμία εξουσίας; Μπορεί να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι απλώς «καλύτερο από τους άλλους», αλλά αναγκαίο για να αλλάξει η χώρα κατεύθυνση;

Τι του διαφεύγει: και τι μπορεί ακόμη να κερδίσει

Αυτό που μέχρι στιγμής διαφεύγει από τη στρατηγική Ανδρουλάκη είναι το μεγάλο πολιτικό αφήγημα. Όχι το πρόγραμμα, αυτό υπάρχει. Αλλά η ιστορία που να ενώνει τα κομμάτια: γιατί τώρα, γιατί με εμάς, γιατί αλλιώς. Η κοινωνία δεν ζητά μόνο σοβαρότητα, ζητά νόημα.

Αν το ΠΑΣΟΚ μείνει στο «είμαστε θεσμικοί, έντιμοι και προγραμματικοί», θα τερματίσει αξιοπρεπώς αλλά όχι νικηφόρα. Αν όμως καταφέρει να δώσει πολιτική ψυχή σε αυτή τη σοβαρότητα, να μιλήσει για αξιοπρέπεια, ασφάλεια, προοπτική με τρόπο κατανοητό και συγκρουσιακό εκεί που χρειάζεται, τότε το παιχνίδι αλλάζει.

Το 2026 δεν θα κριθεί μόνο από το ποιος έκανε λιγότερα λάθη. Θα κριθεί από το ποιος έπεισε ότι μπορεί να οδηγήσει τη χώρα στην επόμενη φάση. Ο Ανδρουλάκης έχει χτίσει τη βάση. Τώρα πρέπει να αποφασίσει αν θα μείνει διαχειριστής της σταθερότητας ή αν θα διεκδικήσει, με ρίσκο, τον ρόλο του πρωταγωνιστή.

Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Είναι πολιτικό θάρρος.