Δεν είναι ώρα για πειράματα, λαϊκισμούς ή “δοκιμές” – Μητσοτάκης Facebook 11/01

Η κυριακάτικη ανάρτηση του Πρωθυπουργού για την πρώτη εβδομάδα του 2026 αποτελεί ένα κλασικό δείγμα της επικοινωνιακής στρατηγικής του «επιτελικού ρεαλισμού», ένα σταθερό πολιτικό τελετουργικό. Είναι ένα κείμενο που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο του διεθνούς statesman και του εγχώριου διαχειριστή της καθημερινότητας, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα που βαφτίζει τις ανατιμήσεις «θωράκιση» και την αστυνόμευση «εκσυγχρονισμό». Λειτουργεί ταυτόχρονα ως απολογισμός, ως άσκηση πλαισίωσης της πραγματικότητας και κυρίως ως υπενθύμιση ποιος κρατά το τιμόνι σε έναν κόσμο που, όπως ο ίδιος επαναλαμβάνει, «αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα».

Η κεντρική ιδέα είναι σαφής και επαναλαμβανόμενη: αβεβαιότητα έξω, σταθερότητα μέσα. Ένας κόσμος που διαλύεται, και μια Ελλάδα που, σύμφωνα με το αφήγημα, στέκεται όρθια, προβλέψιμη, θεσμική, ενταγμένη στους «σωστούς» κανόνες. Πρόκειται για μια συνειδητή αντιπαραβολή: όσο πιο χαοτικό το διεθνές περιβάλλον, τόσο πιο αναγκαία εμφανίζεται η επιλογή της συνέχειας στο εσωτερικό.

Το Διεθνές Γίγνεσθαι: Από τη Βενεζουέλα στη Γροιλανδία

Στο διεθνές σκέλος, ο πρωθυπουργός παίζει σε γνώριμο γήπεδο. Διεθνές Δίκαιο, ΟΗΕ, απαραβίαστα σύνορα, δημοκρατική μετάβαση στη Βενεζουέλα, στήριξη της Ουκρανίας χωρίς αποστολή στρατευμάτων, αναφορά μέχρι και στη Γροιλανδία. Είναι μια ρητορική «αρχών», που απευθύνεται λιγότερο στο εσωτερικό ακροατήριο και περισσότερο στο βλέμμα των συμμάχων. Η Ελλάδα παρουσιάζεται ως σοβαρός, προβλέψιμος παίκτης, χωρίς τυχοδιωκτισμούς αλλά και χωρίς αφέλεια. Η έμφαση στην αποτροπή και στο «Κίμων» που καταπλέει στη Σαλαμίνα λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι ο ρεαλισμός δεν αναιρεί τον εξοπλισμό, τον συμπληρώνει.

Εδώ, όμως, αρχίζει και η σκωπτική ανάγνωση: η προσήλωση στις αρχές είναι αδιαπραγμάτευτη, εκτός αν συναντήσει τα όρια του εφικτού. Η Ελλάδα δηλώνει παρούσα «με άλλους τρόπους», πάντα εκτός πεδίου μάχης. Πρόκειται για μια διπλωματική ισορροπία, θεμιτή μεν, αλλά προσεκτικά υπολογισμένη ώστε να μη μετατραπεί σε εσωτερικό πολιτικό κόστο ς. Ο διεθνής ρόλος περιγράφεται με ευρύ πινέλο· οι λεπτομέρειες αφήνονται εκτός κάδρου.

Η «ίδια συνταγή» συνεχίζεται στο εσωτερικό

Στο εσωτερικό, το μήνυμα είναι πιο καθαρό: η «ίδια συνταγή» συνεχίζεται. Μεταρρυθμίσεις, επενδύσεις, δημοσιονομική πειθαρχία, φορολογικές μειώσεις. Οι αριθμοί παρατίθενται γενναιόδωρα, 2 δισ. στήριξη, 4 εκατ. φορολογούμενοι, 83 μειώσεις φόρων. Η πολιτική στόχευση είναι προφανής: η μεσαία τάξη παραμένει ο βασικός αποδέκτης του μηνύματος, μαζί με οικογένειες, νέους, ένστολους και περιφέρεια. Όλοι χωρούν στο κάδρο, χωρίς όμως να μπαίνουν σε αυτό οι ανισότητες που εξακολουθούν να πιέζουν την καθημερινότητα.

Η Παιδεία και οι «αιώνιοι φοιτητές» είναι ίσως το πιο καθαρό ιδεολογικό στίγμα της ανάρτησης. Τάξη, κανόνες, ευελιξία αλλά όχι ασυδοσία. Το μήνυμα δεν απευθύνεται στους φοιτητές, απευθύνεται στους φορολογούμενους και στο κοινό που ζητά «κανονικά» πανεπιστήμια. Το ίδιο ισχύει και για την αναφορά στην κατάληψη στη Φοιτητική Εστία: το κράτος επανέρχεται, οι «άσχετοι» απομακρύνονται, οι χώροι επιστρέφουν στους δικαιούχους. Είναι μια αφήγηση αποκατάστασης της τάξης, χωρίς πολλές κοινωνιολογικές αποχρώσεις.

Στην Υγεία, η εικόνα είναι προσεκτικά αισιόδοξη. Ο «Άγιος Σάββας» αναβαθμίζεται, οι χειρουργικές αίθουσες αυξάνονται, οι εργαζόμενοι επαινούνται. Το νέο ΕΣΥ οικοδομείται, βήμα-βήμα. Δεν υπάρχει θριαμβολογία, αλλά υπάρχει σαφής προσπάθεια να πειστεί το κοινό ότι κάτι κινείται, έστω και αν οι αναμονές, οι ελλείψεις και η κόπωση του προσωπικού παραμένουν στη σκιά του κειμένου.

Το πρόγραμμα πρώιμης παιδικής παρέμβασης και το θέμα του νερού δείχνουν μια κυβέρνηση που θέλει να εμφανίζεται προνοητική: παρεμβαίνει νωρίς, σχεδιάζει δεκαετίες μπροστά. Η αναφορά στη λειψυδρία, όμως, φέρνει και μια πιο άβολη αλήθεια: οι αυξήσεις τιμολογίων βαφτίζονται αναγκαίες, με αντάλλαγμα τη «φθηνότερη Ευρώπη». Η ευθύνη μοιράζεται ισόποσα στο κράτος και στους πολίτες, μια κλασική συνταγή πολιτικής ισορροπίας.

Δικαιοσύνη, ΚΟΚ, τροχαία, λαϊκές αγορές, διαβατήρια, πρωταθλητές: μια καταιγίδα «μικρών αλλά ουσιαστικών» αλλαγών. Το μήνυμα είναι σαφές: το κράτος δουλεύει, επιταχύνει, ψηφιοποιεί, βάζει κανόνες, μειώνει θανάτους, κλείνει εκκρεμότητες δεκαετιών. Είναι η Ελλάδα της διοικητικής κανονικότητας, χωρίς μεγάλες υποσχέσεις, αλλά με συνεχή διαχείριση.

Τελικά, αυτή η ανάρτηση δεν επιδιώκει να ενθουσιάσει. Επιδιώκει να καθησυχάσει. Να πει ότι, μέσα στον «άγριο κόσμο», υπάρχει μια κυβέρνηση που ξέρει τι κάνει, δεν αιφνιδιάζεται και δεν παίζει ζάρια. Το σκωπτικό στοιχείο βρίσκεται ακριβώς εδώ: σε έναν κόσμο που πράγματι αλλάζει απρόβλεπτα, η μεγαλύτερη πολιτική φιλοδοξία είναι να μην αλλάξει τίποτα δραματικά στο εσωτερικό. Και αυτό, για ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, παραμένει, τουλάχιστον προς το παρόν, αρκετό.

Συγκριτική ανάλυση της ανάρτησης με τις προηγούμενες

Τι δεν αλλάζει (για να ξέρουμε τι συγκρίνουμε)

• Η δομή παραμένει ίδια:
  κόσμος → Ευρώπη → Ελλάδα → καθημερινότητα → “ραντεβού την Κυριακή”
• Το βασικό δίπολο επίσης ίδιο:
  αβεβαιότητα έξω / σταθερότητα μέσα
• Το ύφος: θεσμικό, ελεγχόμενο, χωρίς συναισθηματικές αιχμές ή προσωπική εξομολόγηση.
• Η εμμονή στην κανονικότητα, στη συνέχεια, στη “σοβαρή διακυβέρνηση”.

Άρα όχι, δεν έχουμε στροφή γραμμής.

Τι όμως είναι όντως διαφορετικό αυτή τη φορά

Η ανάρτηση δεν είναι εβδομαδιαία – είναι εναρκτήρια

Παρότι βαφτίζεται «ανασκόπηση», λειτουργεί σαν πολιτικό προοίμιο του 2026.

Δεν λέει απλώς «τι κάναμε», λέει:

σε τι κόσμο μπαίνουμε και ποιος θα μας πάει εκεί

Οι προηγούμενες αναρτήσεις κοιτούσαν πίσω.
Αυτή κοιτά μπροστά και ψηλά.

Πρώτη φορά τόσο έντονη πρωθυπουργοποίηση του διεθνούς ρόλου

Σε άλλες Κυριακές:

• Ο διεθνής παράγοντας ήταν σκηνικό.

Εδώ:

• Είναι κεντρικός άξονας ταυτότητας.

Βενεζουέλα, ΟΗΕ, Ουκρανία, Γροιλανδία, θαλάσσια επιτήρηση, αποτροπή, εξοπλισμοί.
Δεν είναι απλή ενημέρωση. Είναι δήλωση:

η Ελλάδα δεν είναι παρατηρητής – είναι μέρος της αρχιτεκτονικής σταθερότητας

Αυτό δεν το έκανε τόσο καθαρά σε προηγούμενες ανασκοπήσεις.

Πιο ωμή παραδοχή: «ο κόσμος δεν έχει πια βεβαιότητες»

Εδώ υπάρχει κάτι καινούργιο σε επίπεδο πολιτικής ψυχολογίας.

Δεν μιλά απλώς για «προκλήσεις».
Μιλά για κατάρρευση μεταπολεμικής τάξης.

Αυτό είναι πιο σκοτεινό framing από το σύνηθες.
Λιγότερο αισιόδοξο, πιο «ενήλικα κυνικό».

Η φράση–κλειδί δεν είναι η ανάπτυξη, αλλά η αποτροπή

Για πρώτη φορά τόσο καθαρά:

• Η ασφάλεια δεν παρουσιάζεται ως παράγωγο συμμαχιών
• αλλά ως αυτόνομη εθνική ικανότητα

Ο «Κίμων» δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια.
Είναι σύμβολο πολιτικής βούλησης.

Λιγότερη απολογία – περισσότερη βεβαιότητα

Σε προηγούμενες αναρτήσεις υπήρχε:

• αμυντικός τόνος
• ανάγκη να εξηγηθεί «γιατί κάναμε αυτό»

Εδώ όχι.
Εδώ λέει:

αυτό κάνουμε, έτσι πάμε, αυτός είναι ο δρόμος

Είναι ανάρτηση κυβέρνησης που δεν φοβάται εκλογικά αυτή τη στιγμή.

Το πραγματικό μήνυμα (που δεν γράφεται)

Αν το συμπυκνώσουμε κυνικά, η ανάρτηση λέει:

«Μπαίνουμε σε πιο επικίνδυνη εποχή.
Δεν είναι ώρα για πειράματα, λαϊκισμούς ή “δοκιμές”.
Το σύστημα μπορεί να είναι κουραστικό, αλλά είναι αυτό που δουλεύει.»

Αυτό είναι έμμεση προειδοποίηση προς δύο κατευθύνσεις:

• προς την κοινωνία
• προς όποιον σκέφτεται να σηκώσει “εύκολες” σημαίες