Η αυτοβιογραφία της σταθερότητας και τα κενά της – Άρθρο Μητσοτάκη 10/01

Το άρθρο του πρωθυπουργού στα Παραπολιτικά δεν είναι απλώς μια επετειακή αναδρομή. Είναι ένα πολιτικό κείμενο αυτο-νομιμοποίησης. Μια προσεκτικά δομημένη αφήγηση που δεν απαντά τόσο στο «τι έγινε», όσο στο «ποιος δικαιούται να συνεχίσει». Διαβάζοντάς το πίσω από τις λέξεις, δεν βλέπεις μόνο απολογισμό δεκαετίας, βλέπεις το προσχέδιο της επόμενης.

Η πρώτη επιλογή είναι σαφής: ο χρόνος. Δέκα χρόνια δεν λειτουργούν εδώ ως ημερολόγιο γεγονότων, αλλά ως τεκμήριο ωριμότητας. Ο πρωθυπουργός δεν θυμίζει απλώς ότι εκλέχθηκε πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, υπενθυμίζει ότι από τότε μέχρι σήμερα υπάρχει μια αδιάσπαστη γραμμή. Ηγεσία, μετασχηματισμός, διακυβέρνηση, σταθερότητα. Το μήνυμα δεν είναι «πετύχαμε», αλλά «συνεχίσαμε χωρίς να εκτροχιαστούμε». Σε μια εποχή πολιτικής ρευστότητας, αυτό που πουλάει δεν είναι η έμπνευση, αλλά η αντοχή.

Η δεύτερη επιλογή είναι ο αντίπαλος. Ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται όχι ως πολιτικός αντίλογος, αλλά ως ιστορικό τραύμα. Δεν χρειάζεται ανάλυση, ούτε αντιπαράθεση. Λειτουργεί ως σκιά του παρελθόντος, ως το χάος από το οποίο «ξεφύγαμε». Αυτή η τεχνική δεν στοχεύει στους φανατικούς, αλλά στους κουρασμένους. Σε όσους δεν ζητούν όραμα, αλλά εγγυήσεις ότι «δεν θα ξαναζήσουμε τα ίδια».

Η τρίτη επιλογή είναι η αριθμητική. Ποσοστά ανεργίας, φόροι που μειώθηκαν, ρυθμοί ανάπτυξης, εξοπλιστικά προγράμματα. Όχι γιατί οι αριθμοί εξηγούν την καθημερινότητα, αλλά γιατί υποκαθιστούν τη συζήτηση γι’ αυτήν. Το κόστος ζωής αναφέρετα, αλλά προσεκτικά, σχεδόν τελετουργικά. Ως πρόβλημα υπαρκτό, αλλά όχι κυρίαρχο. Σαν να λέγεται: «ναι, πιέζεστε, αλλά δείτε τη μεγάλη εικόνα». Είναι η κλασική στρατηγική του μακροοικονομικού άλλοθι.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η λέξη που επανέρχεται υπόγεια: «σταθερότητα». Δεν παρουσιάζεται ως επιλογή, αλλά ως εθνικό κεκτημένο. Κάτι που αν χαθεί, όλα καταρρέουν. Στο σημερινό διεθνές περιβάλλον, πόλεμοι, ενεργειακή κρίση, γεωπολιτικές ανατροπές, η σταθερότητα γίνεται το απόλυτο πολιτικό νόμισμα. Όχι για να εμπνεύσει, αλλά για να αποτρέψει. Δεν σου λέει «πού πάμε», σου λέει «πού δεν αντέχουμε να επιστρέψουμε».

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το κενό του κειμένου. Γιατί ενώ η αφήγηση της επιβίωσης είναι συνεκτική, η αφήγηση της επόμενης μέρας παραμένει θολή. Το 2027 και το 2030 αναφέρονται ως χρονικοί ορίζοντες, όχι ως πολιτικά σχέδια. Δεν υπάρχει νέα κοινωνική συμφωνία, δεν υπάρχει σαφής απάντηση στο πώς μεταφράζεται η ανάπτυξη σε αίσθηση προόδου για τα μεσαία και χαμηλά στρώματα. Η καθημερινή εμπειρία, ενοίκια, ακρίβεια, δημόσιες υπηρεσίες, μένει στο περιθώριο της μεγάλης εικόνας.

Το άρθρο λειτουργεί, τελικά, σαν καθρέφτης της τρέχουσας πολιτικής στρατηγικής του Κυριάκου Μητσοτάκη: λιγότερο όραμα, περισσότερη διαχείριση, λιγότερη σύγκρουση, περισσότερη σύγκριση με το παρελθόν. Είναι ένα κείμενο που απευθύνεται σε μια κοινωνία που φοβάται την αστάθεια περισσότερο απ’ όσο διεκδικεί την αλλαγή.

Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν αυτή η στρατηγική ήταν αποτελεσματική μέχρι σήμερα. Ήταν. Το ερώτημα είναι αν αρκεί για το αύριο. Γιατί όσο η πολιτική περιορίζεται στη διαχείριση του κινδύνου, τόσο μεγαλώνει το κενό νοήματος. Και τα κενά, αργά ή γρήγορα, γεμίζουν, όχι πάντα από εκείνους που εγγυώνται τη σταθερότητα.

Το άρθρο στα Παραπολιτικά δεν είναι λάθος. Είναι προσεκτικό. Ίσως υπερβολικά. Και αυτό, στην πολιτική, είναι συχνά το πρώτο σημάδι ότι η επόμενη πρόκληση δεν θα έρθει απ’ έξω, αλλά από μέσα: από την απόσταση ανάμεσα στους δείκτες και τη ζωή.