Μπλόκα, άμυνα και δημοσκόπηση Καρυστιανού – Επισκόπηση Τύπου 09/01

Η 9η Ιανουαρίου 2026 βρίσκει την ελληνική πολιτική σκηνή σε μια ιδιότυπη κατάσταση «νευρικής ηρεμίας». Αν ξεφυλλίσει κανείς τον σημερινό Τύπο, από τη Ναυτεμπορική και την Απογευματινή μέχρι τον Ριζοσπάστη και την Εστία, θα διαπιστώσει ότι η χώρα επιχειρεί μια επικίνδυνη ισορροπία σε ένα τεντωμένο σκοινί που εκτείνεται από τους λασπωμένους κόμβους της Εθνικής Οδού μέχρι το Οβάλ Γραφείο του Ντόναλντ Τραμπ. Και κάπου στην μέση, δημοσκόπηση για το κόμμα Καρυστιανού.

Στην επιφάνεια, έχουμε αγρότες που «ανοίγουν δρόμους αλλά κρατούν τα τρακτέρ», μια κυβέρνηση που «θέλει διάλογο με όρους», μια αντιπολίτευση που φωνάζει για τη Βενεζουέλα, έναν ΣΥΡΙΖΑ που χάνει στελέχη, ένα νομοσχέδιο για τις Ένοπλες Δυνάμεις που περνά με διορθώσεις και μια Κύπρο που κλονίζεται από ένα βίντεο αμφίβολης γνησιότητας. Αν τα δεις αποσπασματικά, μοιάζουν ασύνδετα. Αν τα δεις συνδυαστικά, σχηματίζουν ένα καθαρό μοτίβο: αναδιάταξη ισχύος με χαμηλό θόρυβο και υψηλό έλεγχο.

Δημοσκόπηση ΤΩΝ ΝΕΩΝ για το κόμμα Καρυστιανού

Η δημοσκόπηση των ΤΩΝ ΝΕΩΝ, κίνηση πολιτικού ανακατέματος, δεν αποτυπώνει την ισχύ ενός ώριμου πολιτικού φορέα, αλλά τη δυναμική ενός κοινωνικού αιτήματος που αναζητά πολιτική έκφραση. Το ενδεχόμενο κόμμα της Μαρία Καρυστιανού καταγράφεται κυρίως ως ηθικό και συναισθηματικό σημείο αναφοράς, όχι ως συγκροτημένη κυβερνητική πρόταση. Η απήχησή του διαπερνά κομματικά σύνορα και αντλεί δύναμη από πολίτες αποστασιοποιημένους από το πολιτικό σύστημα, χωρίς όμως να συνοδεύεται από υψηλή εμπιστοσύνη στη δυνατότητα διακυβέρνησης.

Το εύρημα-κλειδί είναι ότι το κοινό δεν απορρίπτει ένα τέτοιο κόμμα, αλλά το αντιμετωπίζει με επιφύλαξη: αναγνωρίζει το ηθικό φορτίο, αμφισβητεί όμως τη θεσμική του επάρκεια. Η δυναμική αυτή δεν πλήττει άμεσα τη ΝΔ, αλλά δημιουργεί πίεση στον χώρο της αντιπολίτευσης, ιδίως εκεί όπου παραδοσιακά φιλοξενούνταν η «ηθική αγανάκτηση». Συνολικά, η δημοσκόπηση λειτουργεί περισσότερο ως καμπανάκι κρίσης εκπροσώπησης παρά ως προάγγελος άμεσης εκλογικής ανατροπής.

Το Μέτωπο των Τρακτέρ: Διάλογος ή Τελεσίγραφο;

Το κεντρικό πολιτικό διακύβευμα της ημέρας συνοψίζεται στη φράση: «ραντεβού την Τρίτη». Η κυβέρνηση, εγκλωβισμένη ανάμεσα στις δημοσιονομικές αντοχές και την κοινωνική πίεση, επιχειρεί να επιβάλει το δικό της πλαίσιο: «Ανοιχτοί δρόμοι για να ανοίξει η πόρτα του Μαξίμου». Είναι μια κλασική άσκηση πολιτικής πυρόσβεσης. Από τη μία, οι αγρότες, με την «αλληλεγγύη» που εξαίρει ο Ριζοσπάστης, παραμένουν «παρά πόδα», γνωρίζοντας ότι η ΚΑΠ και το κόστος παραγωγής δεν αντιμετωπίζονται με «ψίχουλα». Από την άλλη, το Μαξίμου επενδύει στο αφήγημα των «δέκα εμβληματικών μεταρρυθμίσεων» για να δείξει ότι η χώρα δεν σταματά στα μπλόκα.

Το αφήγημα «διάλογος χωρίς μπλόκα» είναι λιγότερο συμβιβασμός και περισσότερο τεστ. Η κυβέρνηση δεν επιδιώκει απλώς εκτόνωση, επιδιώκει να επαναφέρει τον κανόνα ότι η διαπραγμάτευση προηγείται της πίεσης και όχι το αντίστροφο. Από την άλλη, οι αγρότες δεν αποσύρονται. Κρατούν τα τρακτέρ στη θέση τους σαν πολιτικό ενέχυρο. Αυτό δεν είναι σύγκρουση. Είναι συμβολική ισορροπία τρόμου: όλοι μπαίνουν στο δωμάτιο, κανείς δεν αφήνει το όπλο έξω.

Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι εκεί. Είναι στο πώς το θέμα καλύπτεται. Άλλοι μιλούν για «καλή θέληση», άλλοι για «μπλόκα παντού», άλλοι για «όρους Μαξίμου». Το παραπολιτικό εδώ δεν είναι σχόλιο. Είναι εργαλείο πειθαρχίας του πλαισίου: τι θεωρείται λογικό αίτημα και τι θεωρείται εκβιασμός.

Η Γεωπολιτική «Μέγγενη» και το Φάντασμα του Προστατευτισμού

Ενώ εντός των τειχών συζητάμε για το αγροτικό πετρέλαιο, ο διεθνής ορίζοντας σκοτεινιάζει. Ο αμυντικός προϋπολογισμός-μαμούθ των 1,5 τρισ. δολαρίων του Τραμπ και οι βλέψεις για «οικονομική απόβαση» στη Γροιλανδία, όπως αποκαλύπτει η Political, δεν είναι μακρινά σενάρια. Είναι η νέα πραγματικότητα ενός ακραίου προστατευτισμού που απειλεί να μετατρέψει την Ευρώπη και κατ’ επέκταση την Ελλάδα, σε «μπανανία του Βορρά», αν δεν βρεθούν άμεσες άμυνες. Η αβεβαιότητα του δολαρίου, που επισημαίνει η Ναυτεμπορική, είναι το πρώτο καμπανάκι για την ελληνική οικονομία, η οποία παραμένει ευάλωτη στις διεθνείς ανισορροπίες.

Στην εξωτερική πολιτική, το επεισόδιο της Βενεζουέλας λειτουργεί σαν καθρέφτης. Δεν αφορά τη Λατινική Αμερική. Αφορά το εσωτερικό. Η κυβέρνηση επαναλαμβάνει, με σχεδόν εμμονικό τρόπο, τη φράση «Διεθνές Δίκαιο». Όχι γιατί φοβάται τη Βενεζουέλα, αλλά γιατί φοβάται την εσωτερική εργαλειοποίηση της εξωτερικής πολιτικής. Το μήνυμα είναι σαφές: όποιος παίζει με αυτά, παίζει εκτός γραμμής. Και εδώ το παραπολιτικό δοκιμάζει αντιδράσεις: ποιος σηκώνει τον τόνο, ποιος ζητά προ ημερησίας, ποιος μένει μόνος.

Νομοσχέδιο για τις Ένοπλες Δυνάμεις: καθολική απόρριψη από την αντιπολίτευση

Το νομοσχέδιο για τις Ένοπλες Δυνάμεις είναι το τρίτο κομμάτι του παζλ. Ελάχιστες ουσιαστικές αλλαγές, καθολική απόρριψη από την αντιπολίτευση, κινητοποιήσεις στρατιωτικών. Θεσμικά, πρόκειται για αναδιάρθρωση. Πολιτικά, είναι προειδοποίηση: η άμυνα δεν είναι πεδίο εύκολου λαϊκισμού. Γι’ αυτό και η αντιπαράθεση μεταφέρεται εκτός Βουλής, σε διαρροές, σε «πηγές», σε παραπολιτικά σχόλια για δυσαρέσκεια στο στράτευμα. Άλλο πράγμα η κριτική, άλλο η δημιουργία αίσθησης αποσταθεροποίησης.

Παραπολιτική: Το Προπέτασμα Καπνού

Και μετά έρχεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί, το παραπολιτικό παύει εντελώς να προσποιείται ότι είναι αθώο. Διαγραφές, υπαινιγμοί για νέο κόμμα, πρόσωπα που μετατρέπονται σε σύμβολα πριν γίνουν πολιτικά υποκείμενα. Δεν πρόκειται για ανάλυση, πρόκειται για προκατασκευή πραγματικότητας. Πριν υπάρξει κόμμα, υπάρχει αφήγημα. Πριν υπάρξει πρόγραμμα, υπάρχει συναισθηματικό φορτίο. Και πριν υπάρξει στρατηγική, υπάρχει αποδόμηση του παλιού φορέα. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Είναι ο μόνος τρόπος να καλυφθεί το κενό πολιτικής πρότασης.

Εδώ έγκειται η ουσία της σημερινής ανάλυσης: Πού σταματά η είδηση και πού αρχίζει η «υπηρεσία» σκοπιμοτήτων; Τα παραπολιτικά σχόλια για το «κόμμα Καρυστιάνου» ή την «τελευταία πράξη» στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς κουτσομπολιά. Λειτουργούν ως ο τέλειος αντιπερισπασμός. Όσο η κοινή γνώμη ασχολείται με τις εσωκομματικές έριδες της Κεντροαριστεράς, το βλέμμα απομακρύνεται από τις σοβαρές ελλείψεις εργατικών χεριών στην αγορά ή από τις αδιαφανείς «συμφωνίες για έρευνες» στο Αιγαίο που ψιθυρίζονται σε γκρίζες ζώνες της επικαιρότητας.

Στο φόντο όλων αυτών, περνούν σχεδόν αθόρυβα οι «μικρές» ειδήσεις: φορολογικές ελαφρύνσεις, τεκμήρια που μειώνονται, ΕΝΦΙΑ σε δόσεις, αιτήσεις μη κρατικών πανεπιστημίων. Αυτά δεν είναι τυχαία. Είναι το αντίβαρο. Η κυβέρνηση δεν απαντά στον θόρυβο με θόρυβο. Απαντά με αριθμούς. Δεν κερδίζει ενθουσιασμό, αλλά αγοράζει χρόνο και κοινωνική ανοχή.

Κύπρος: Το πιο επικίνδυνο κομμάτι της ημέρας

Το πιο επικίνδυνο κομμάτι της ημέρας, όμως, έρχεται από αλλού: την Κύπρο. Ένα βίντεο αμφίβολης γνησιότητας αρκεί για να κλονίσει θεσμούς. Εκεί φαίνεται το μέλλον της πολιτικής σύγκρουσης: όχι αποκαλύψεις με έγγραφα, αλλά εικόνες με αμφισβητούμενη αλήθεια, όχι θεσμικές διαδικασίες, αλλά ψηφιακή καταιγίδα. Όποιος δεν το βλέπει, θα το βρει μπροστά του.

Τι μας διαφεύγει και τι προμηνύεται;

Αυτό που διαφεύγει της μεγάλης εικόνας είναι η σταδιακή αποξένωση της κοινωνικής βάσης από το πολιτικό σύστημα, η οποία εκφράζεται είτε μέσω των τρακτέρ είτε μέσω της επενδυτικής «ανορεξίας» που καταγράφει ο Μέτοχος. Η Εκκλησία, μέσω του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, επιστρατεύεται για άλλη μια φορά ως ο «πυλώνας συνοχής», εκεί που η πολιτική αδυνατεί να πείσει.

Το στίγμα της ημέρας είναι η αναμονή. Μια αναμονή που εγκυμονεί κινδύνους. Αν ο διάλογος της Τρίτης αποδειχθεί προσχηματικός, αν η Ευρώπη συνεχίσει να παρακολουθεί αμήχανη την «έκρηξη» Τραμπ και αν η εσωτερική παραπολιτική συνεχίσει να θολώνει τα νερά, τότε η «κανονικότητα» που επαγγέλλεται η κυβέρνηση θα αποδειχθεί μια εύθραυστη αυταπάτη.

Η πραγματική σύγκρουση δεν θα είναι κυβέρνηση – αντιπολίτευση, αλλά θεσμικός λόγος απέναντι στη συναισθηματική αποσταθεροποίηση. Το 2026, λοιπόν, δεν ξεκινά με υποσχέσεις, αλλά με προειδοποιήσεις. Και ο τελευταίος, ας μην ξεχάσει να κλείσει την πόρτα…

Α) Βήμα-βήμα χαρτογράφηση πολιτικών & παραπολιτικών (ανά εφημερίδα)

ΤΑ ΝΕΑ

Κεντρική γραμμή:
Σταθερότητα ισχύος με ελεγχόμενες ρωγμές. Η κυβέρνηση κυριαρχεί, αλλά όχι χωρίς κόστος.

Θεματικός άξονας:

• Άμυνα: κοινωνική τριβή εντός θεσμικής κανονικότητας
• Διεθνές Δίκαιο: αποδόμηση ηθικής υποκρισίας της Δύσης
• Οικονομία: κράτος που εισπράττει, αλλά κοινωνία που πιέζεται

Παραπολιτικό:
Ήπιο, λειτουργεί ως αισθητήρας ισορροπίας, όχι ως όπλο. Δεν “καίει”, μετρά.

Πολιτικό υποκείμενο:
Κεντρώος, θεσμικός αναγνώστης που θέλει ερμηνεία, όχι καταγγελία.

Τι πραγματικά λέει:
«Η κυβέρνηση αντέχει, αλλά η κοινωνική συναίνεση λεπταίνει. Όποιος παίζει με το Διεθνές Δίκαιο για εσωτερική κατανάλωση, θα το πληρώσει».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Κεντρική γραμμή:
Διαχείριση κρίσεων χωρίς απώλεια ελέγχου.

Θεματικός άξονας:

• Αγρότες: εκτόνωση με όρους
• Άμυνα: μεταρρύθμιση ως αναγκαιότητα
• Διεθνές: σοβαρότητα, όχι εντυπωσιασμός

Παραπολιτικό:
Σχεδόν ανύπαρκτο. Όταν υπάρχει, είναι πειθαρχικό (τι επιτρέπεται να συζητηθεί).

Πολιτικό υποκείμενο:
Διοικητική-επιχειρηματική ελίτ, θεσμικό κράτος.

Τι πραγματικά λέει:
«Η χώρα κυβερνάται. Τα υπόλοιπα είναι θόρυβος».

ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ

Κεντρική γραμμή:
Η πολιτική ως σύστημα ροών, χρόνου και κόστους.

Θεματικός άξονας:

• Αγρότες: κόστος αποκλεισμών – χρόνος εκτόνωσης
• Άμυνα: διαδικασία, ενστάσεις, ψηφοφορίες
• Οικονομία: επενδύσεις, ρίσκο, διεθνείς αγορές

Παραπολιτικό:
Ανύπαρκτο. Δεν το χρειάζεται. Η πληροφορία είναι το όπλο.

Πολιτικό υποκείμενο:
Αγορά, στελέχη, decision makers.

Τι πραγματικά λέει:
«Η πολιτική δεν είναι ιδεολογία, είναι διαχείριση ρίσκου».

POLITICAL

Κεντρική γραμμή:
Πολιτική μηχανική – ποιος μίλησε με ποιον και γιατί.

Θεματικός άξονας:

• Αγρότες: πώς “κλείδωσε” το ραντεβού
• Fake news / επικοινωνία: ποιος σπρώχνει τι
• Διεθνές: γεωπολιτική ως αφήγημα

Παραπολιτικό:
Δομικό στοιχείο. Δεν είναι κουτσομπολιό, είναι χαρτογράφηση ισχύος.

Πολιτικό υποκείμενο:
Πολιτικά γραφεία, επικοινωνιολόγοι, insiders.

Τι πραγματικά λέει:
«Τίποτα δεν είναι αυθόρμητο. Όλα είναι αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης».

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ

Κεντρική γραμμή:
Θεσμική νομιμοφροσύνη – κράτος, διεθνές δίκαιο, σοβαρότητα.

Θεματικός άξονας:

• Βενεζουέλα: όχι λαϊκισμό στα εθνικά
• Κυβέρνηση: υπεύθυνη στάση
• Αντιπολίτευση: ανώριμη

Παραπολιτικό:
Υπάρχει μόνο για να απονομιμοποιήσει τον αντίπαλο.

Πολιτικό υποκείμενο:
Συντηρητικό, θεσμικό ακροατήριο.

Τι πραγματικά λέει:
«Στα εθνικά δεν παίζουμε – όποιος παίζει, αποκαλύπτεται».

ΕΣΤΙΑ

Κεντρική γραμμή:
Ηθική παρακμή της εξουσίας.

Θεματικός άξονας:

• Κύπρος: σκάνδαλα, διαπλοκή
• Διεθνές: εθνική αξιοπρέπεια
• Εσωτερικό: αποσύνθεση

Παραπολιτικό:
Μετατρέπεται σε ηθικό κατηγορώ.

Πολιτικό υποκείμενο:
Συντηρητικός, εθνικά ευαίσθητος αναγνώστης.

Τι πραγματικά λέει:
«Το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό, είναι ηθικό».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

Κεντρική γραμμή:
Κανονικότητα + ιστορική αυτοπεποίθηση.

Θεματικός άξονας:

• Κυβέρνηση: σταθερό τιμόνι
• Διεθνές: γεωπολιτική αυτοπεποίθηση
• Οικονομία: οδηγοί, πρακτικά οφέλη

Παραπολιτικό:
Ελεγχόμενο, υπηρετεί το αφήγημα σταθερότητας.

Πολιτικό υποκείμενο:
Μικρομεσαία τάξη, κεντροδεξιός ψηφοφόρος.

Τι πραγματικά λέει:
«Η χώρα πάει μπροστά, παρά τον θόρυβο».

Η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

Κεντρική γραμμή:
Δημόσιο συμφέρον απέναντι στη διαχείριση.

Θεματικός άξονας:

• Υποδομές, λιμάνια
• Κοινωνικές ανισότητες
• Κράτος vs αγορά

Παραπολιτικό:
Ελάχιστο. Η κριτική γίνεται θεσμικά.

Πολιτικό υποκείμενο:
Προοδευτικός, κοινωνικά ευαίσθητος αναγνώστης.

Τι πραγματικά λέει:
«Η ανάπτυξη χωρίς κοινωνικό έλεγχο είναι πρόβλημα».

ΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Κεντρική γραμμή:
Όλα είναι ταξική σύγκρουση.

Θεματικός άξονας:

• Άμυνα: ΝΑΤΟ – ιμπεριαλισμός
• Κινητοποιήσεις στρατιωτικών
• Αντι-ΕΕ / αντι-ΗΠΑ

Παραπολιτικό:
Ανύπαρκτο. Δεν το χρειάζεται.

Πολιτικό υποκείμενο:
Συλλογικό, κομματικό.

Τι πραγματικά λέει:
«Ό,τι ζούμε είναι αποτέλεσμα του συστήματος».

ONE VOICE

Κεντρική γραμμή:
Το σύστημα είναι εχθρός.

Θεματικός άξονας:

• Δικαιοσύνη
• ΟΠΕΚΕΠΕ / ΑΑΔΕ
• Καταστολή κοινωνικών αγώνων

Παραπολιτικό:
Καύσιμο οργής. Χτίζει δυσπιστία.

Πολιτικό υποκείμενο:
Απογοητευμένος, αντισυστημικός πολίτης.

Τι πραγματικά λέει:
«Δεν υπάρχει διέξοδος εντός του συστήματος».

KONTRA NEWS

Κεντρική γραμμή:
Όλα είναι σκάνδαλο ή συνωμοσία.

Θεματικός άξονας:

• Κύπρος
• Άμυνα
• Διεθνές χάος

Παραπολιτικό:
Υποκαθιστά την είδηση.

Πολιτικό υποκείμενο:
Θυμικό, καχύποπτο.

Τι πραγματικά λέει:
«Μην εμπιστεύεσαι τίποτα».

ΜΑΚΕΛΕΙΟ

Κεντρική γραμμή:
Κατάρρευση παντού.

Θεματικός άξονας:

• Τέμπη
• Στρατιωτικοί
• “Προδοσίες”

Παραπολιτικό:
Όχι εργαλείο – όπλο μαζικής συναισθηματικής διέγερσης.

Πολιτικό υποκείμενο:
Οργισμένος πολίτης χωρίς εκπροσώπηση.

Τι πραγματικά λέει:
«Όλα τελείωσαν».

Β) Συνδυαστική ανάλυση θεματικών: τι παίζεται πραγματικά

1) Αγρότες: «διάλογος» ως τεστ πειθαρχίας του δρόμου

POLITICAL/Καθημερινή/Ναυτεμπορική συμφωνούν στη βασική εξίσωση: ναι στο Μαξίμου, δρόμοι ανοιχτοί, τρακτέρ παρόντα. Αυτό είναι ανακωχή με όρους, όχι λύση.

Τι μας διαφεύγει: ότι η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύεται μόνο μέτρα, διαπραγματεύεται το κεκτημένο δικαίωμα “κλείνω εθνικές άρα κερδίζω”. Αν το χάσει, θα το βρει μπροστά της σε κάθε κλάδο.

2) Άμυνα/Ε.Δ.: θεσμικό μαχαίρι από τη μία, κοινωνική τριβή από την άλλη

Καθημερινή/Ναυτεμπορική: θεσμικό, “μεταβολές”, “ενστάσεις”, “ονομαστική”.
Ριζοσπάστης: το μετατρέπει σε “ΝΑΤΟ/ΕΕ μηχανισμό” και δένει το θέμα με κινητοποιήσεις στρατιωτικών.
Τι προμηνύεται: η άμυνα γίνεται πεδίο κοινωνικής πολιτικής (μισθοί/σταδιοδρομία/δικαιώματα), άρα εύφλεκτη και το παραπολιτικό θα το “σπρώχνει” κάθε φορά που χρειάζεται ένταση.

3) Βενεζουέλα-Διεθνές Δίκαιο: το διεθνές ως εσωτερική παγίδα

Απογευματινή (και μέρος της δεξιάς αρθρογραφίας): κλειδώνει ότι η Ελλάδα “δεν παίζει” με Διεθνές Δίκαιο, άρα όποιος κουνάει το θέμα κάνει ζημιά στη στρατηγική αξιοπιστία.
Δημοκρατία/Κόντρα: το τραβάνε προς “καταγγελία” ή “αντι-Μητσοτακικό” framing.
Το παραπολιτικό εδώ υπηρετεί πολιτική είδηση όταν δοκιμάζει: ποιος είναι σοβαρός στα εθνικά και ποιος παίζει για χειροκρότημα.

4) Κύπρος: σκανδαλολογία που μετατρέπεται σε θεσμική απειλή

Εστία/Κόντρα/Δημοκρατία σηκώνουν “σάλο” και καταγγελίες.
Τι μας διαφεύγει: το μοτίβο “βίντεο/διαρροή → πολιτική αποσταθεροποίηση” είναι εισαγόμενο μοντέλο. Σήμερα Λευκωσία, αύριο Αθήνα με άλλο θέμα.

5) Αντισυστημικό/Δικαιοσύνη/ΟΠΕΚΕΠΕ: το παραπολιτικό ως μόνιμη μηχανή δυσπιστίας

One Voice δουλεύει με αφήγημα “το σύστημα τελειώνει όποιον αντιστέκεται” και “Δικαιοσύνη απέναντι σε κοινωνικούς αγώνες”. Αυτό δεν είναι απλή καταγγελία, είναι κατασκευή γενικευμένης δυσπιστίας.
Μακελειό/Ελεύθερη Ώρα το ανεβάζουν σε επίπεδο “πολιορκίας”.
Πού παίζει άλλο ρόλο το παραπολιτικό: εδώ δεν εξηγεί πολιτική—στρατολογεί συναίσθημα.

Γ) Συγκριτική αποτίμηση κινήτρων/προθέσεων (η ατζέντα πίσω από το μελάνι)

• Κεντροδεξιά “θεσμικά” (Καθημερινή/Ναυτεμπορική/Απογευματινή): στόχος να περάσει μήνυμα σταθερότητας, όρων και διαδικασιών. Θέλουν να επηρεάσουν μεσαία τάξη/παραγωγικούς/θεσμικό ακροατήριο.
• Αντισυστημικά/καταγγελτικά (One Voice/Κόντρα/Μακελειό/Ελεύθερη Ώρα): στόχος να χτιστεί αίσθηση “όλοι ίδιοι/σάπιο σύστημα”. Θέλουν να επηρεάσουν θυμικό, να μετατρέψουν ειδήσεις σε αγανάκτηση.
• Κομματικά/ταξικά (Ριζοσπάστης): στόχος να δέσει άμυνα-ΝΑΤΟ-δικαιώματα σε ένα ενιαίο πολιτικό αφήγημα. Θέλει να επηρεάσει με συνεκτικό ιδεολογικό πλαίσιο, όχι με “σκάνδαλο της ημέρας”. PRESS_PDF_20260109
• Ειδικευμένα πεδία (ΥΠΑΙΘΡΟΣ/Deal News): δείχνουν το “πραγματικό υπόστρωμα”: τι γίνεται στον πρωτογενή και πού πάει το χρήμα. Αυτά είναι τα στοιχεία που συχνά υποτιμώνται από την πολιτική επικοινωνία.

Δ) Τελικό αποτύπωμα πολιτικού κλίματος – τι προμηνύεται

Στίγμα ημέρας: Η κυβέρνηση κρατά τον έλεγχο θεσμικά, αλλά το παραπολιτικό οικοσύστημα δουλεύει συστηματικά για απονομιμοποίηση. Εκτόνωση με κανόνες (αγρότες) + θεσμική πειθαρχία (άμυνα/διεθνές δίκαιο) απέναντι σε μια παράλληλη οικονομία ενημέρωσης που δουλεύει με καχυποψία, οργή και “σάλο”.

Τι μας διαφεύγει: ότι το κρίσιμο δεν είναι “τι θα δώσει το Μαξίμου” αλλά αν θα κερδίσει το δικαίωμα να λέει: διάλογος πρώτα, δρόμος μετά, και αυτό αλλάζει τους κανόνες για όλη την κοινωνία.

Τι προμηνύεται:

1. Περισσότερες κοινωνικές συγκρούσεις με “κλειδωμένο” θεσμικό πλαίσιο (άμυνα, αγροτικά, εργασιακά).
2. Ενίσχυση του “σκανδαλο-μοντέλου” τύπου Κύπρου (διαρροή, πολιτική κρίση).
3. Παραπολιτικό που θα λειτουργεί όλο και πιο πολύ ως εργαλείο πολιτικής μηχανικής: άλλοτε για να στηρίξει γραμμή, άλλοτε για να κάψει πρόσωπα/θεσμούς.