Η αντιπολίτευση κόβει τις γέφυρες με τα Τέμπη – Επισκόπηση Τύπου 08/01

Το 2026 ανατέλλει όχι απλώς ως μια νέα χρονιά, αλλά ως η απαρχή μιας εποχής όπου η γεωπολιτική ισχύς απογυμνώνεται από τα προσχήματα του διεθνούς δικαίου και επιστρέφει στην ωμή, σχεδόν βιβλική, αρχέγονη μορφή της. Η σύλληψη Μαδούρο δεν είναι μια δικαστική εξέλιξη, είναι το σήμα μιας νέας αμερικανικής ηγεμονίας που δεν ζητά άδεια, αλλά επιβάλλει τετελεσμένα, μετατρέποντας την παγκόσμια σκηνή σε ένα πεδίο όπου η εθνική κυριαρχία μοιάζει πλέον με πολυτέλεια του παρελθόντος.

Στο εσωτερικό μας δράμα τώρα, υπάρχουν μέρες, που η πολιτική δεν κυβερνά, αντιδρά. Και υπάρχουν μέρες που δεν αποφασίζει, μαζεύει θραύσματα. Η σημερινή ειδησεογραφία είναι ακριβώς αυτό: μια χώρα σε λειτουργία “damage control”, με την παραπολιτική να παίζει τον ρόλο του χειρουργού που δεν σώζει τον ασθενή, αλλά αποφασίζει ποιο όργανο θα κοπεί πρώτο.

Η Ελλάδα παραμένει εγκλωβισμένη σε μια αντινομία: από τη μία, η ανάγκη για θεσμική σταθερότητα και εκσυγχρονισμό και, από την άλλη, η επίμονη επιστροφή του ανορθολογισμού και της κοινωνικής αναταραχής. Τα αγροτικά μπλόκα δεν είναι απλώς μια διεκδίκηση πόρων, είναι η κραυγή μιας παραγωγικής τάξης που νιώθει ότι το έδαφος χάνεται κάτω από τα πόδια της, την ίδια στιγμή που ο πληθωρισμός λειτουργεί ως ένας αόρατος αλλά αμείλικτος φοροεισπράκτορας, διαβρώνοντας την κοινωνική συνοχή.

Και έξω από τα σύνορα, η Γροιλανδία, τα ρωσικά πλοία, η επιστροφή της ωμής ισχύος. Όλα θυμίζουν ότι ο κόσμος γίνεται λιγότερο προβλέψιμος και η εσωτερική σταθερότητα πιο εύθραυστη. Σε τέτοιες συνθήκες, τα πολιτικά συστήματα δεν αντέχουν πειράματα. Γι’ αυτό σκληραίνουν. Γι’ αυτό φοβούνται το άγνωστο, είτε λέγεται κοινωνικό κίνημα είτε πρόσωπο εκτός γραμμής.

Η αντιπολίτευση κόβει τις γέφυρες με τα Τέμπη

Πίσω από τις ειδήσεις για τις διαγραφές και τις εσωκομματικές έριδες στην αξιωματική αντιπολίτευση, υποκρύπτεται μια βαθύτερη κρίση αντιπροσώπευσης. Η πολιτική, όταν χάνει το ηθικό της έρμα, διολισθαίνει στον παραπολιτισμό των προσωπικών στρατηγικών. Η περίπτωση του Νικόλα Φαραντούρη και η φημολογούμενη κίνηση της Μαρίας Καρυστιανού δείχνουν ότι το θυμικό της κοινωνίας αναζητά διέξοδο έξω από τις παραδοσιακές δομές, συχνά με κίνδυνο να εγκλωβιστεί σε έναν νέο, άκριτο μεσσιανισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαγράφει απλώς έναν ευρωβουλευτή, επιχειρεί να κόψει κάθε γέφυρα ανάμεσα στο κομματικό σώμα και στο πολιτικό τραύμα των Τεμπών. Όχι γιατί διαφωνεί ηθικά, αλλά γιατί φοβάται πολιτικά. Όταν ένα κόμμα νιώθει ότι το τραύμα μπορεί να αποκτήσει δική του πολιτική φωνή, η πρώτη του αντίδραση δεν είναι ο διάλογος, είναι η πειθαρχία. Κι αν χρειαστεί, η αποστείρωση. Εδώ η παραπολιτική δεν κάνει κουτσομπολιό. Κάνει δουλειά βαριά. Μετατρέπει τη σύγκρουση σε ηθικό δίλημμα: «έδρα ή αξιοπρέπεια», «κόμμα ή πολίτες», «εκπροσώπηση ή ιδιοποίηση». Δεν εξηγεί, καδράρει. Και το κάδρο είναι σαφές: όποιος ακουμπά τα Τέμπη χωρίς άδεια, γίνεται ύποπτος. Όχι για λάθος, αλλά για φιλοδοξία.

Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στους ίδιους τους συγγενείς των θυμάτων. Η διάσπαση προβάλλεται με επιμέλεια. Όχι για να φωτιστεί η πολυπλοκότητα του πένθους, αλλά για να χαθεί η πολιτική του δύναμη. Όταν το τραύμα παύει να είναι ενιαίο, παύει να είναι και επικίνδυνο. Η παραπολιτική εδώ δεν ενημερώνει, αφοπλίζει.

Η στράτευση απέναντι στον αυταρχισμό στους αγρότες

Στο αγροτικό, το κράτος αλλάζει ρόλο. Από συνομιλητής γίνεται ρυθμιστής τάξης. Εισαγγελικές παρεμβάσεις, αυτόφωρα, προειδοποιήσεις. Το μήνυμα είναι καθαρό: τα αιτήματα συζητούνται, οι δρόμοι όχι. Και πάλι, δεν έχουμε στρατηγική, έχουμε διαχείριση ρίσκου. Η κυβέρνηση δεν προσπαθεί να κερδίσει τους αγρότες, προσπαθεί να μην χάσει τον έλεγχο. Το “πακέτο σε τέσσερις άξονες” λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικό ηρεμιστικό παρά ως λύση. Δεν απαντά στο “γιατί δεν βγαίνει”, απαντά στο “μέχρι πού θα αντέξει”.

Κάπου εδώ μπαίνει η παραπολιτική δεύτερου επιπέδου: αυτή που δεν περιγράφει, αλλά φορτίζει. Ο Άρειος Πάγος βαφτίζεται πολιτικό εργαλείο, το μπλόκο γίνεται σύμβολο καταστολής, η καθημερινότητα μετατρέπεται σε απόδειξη αυταρχισμού. Δεν είναι ανάλυση, είναι στράτευση. Και έχει κοινό.

Στο βάθος, η βία ανηλίκων ανεβαίνει ως θεματική. Όχι τυχαία. Είναι το τέλειο πολιτικό καταφύγιο: προκαλεί φόβο, ζητά τάξη, μετακινεί τη συζήτηση από την ευθύνη στη συμμόρφωση. Όταν τα πράγματα ζορίζουν αλλού, η ασφάλεια γίνεται ασφαλής επιλογή. Δεν λύνει προβλήματα, αλλά αλλάζει ατζέντα.

Η συσσωρευμένη αποτυχία στο FIR

Την ίδια ώρα, τα επεισόδια στο FIR και στα αεροδρόμια μοιάζουν τεχνικά, αλλά δεν είναι. Είναι πολιτικά, γιατί τρυπούν το πιο ευαίσθητο σημείο μιας κυβέρνησης που επένδυσε στην εικόνα της επάρκειας. Δεν χρειάζεται σκάνδαλο για να πληγεί η αξιοπιστία, αρκεί η αίσθηση ότι «δεν το έχουν». Εκεί η παραπολιτική λειτουργεί υπόγεια: συνδέει τα ασύνδετα, φτιάχνει αφήγημα συσσώρευσης αποτυχίας. Και αυτό το αφήγημα είναι πιο επικίνδυνο από οποιαδήποτε μεμονωμένη κρίση.

Το ψηφιδωτό της αστάθειας

Το “στίγμα” της ημέρας είναι η επιτάχυνση. Όλα συμβαίνουν ταυτόχρονα και με μια ένταση που ξεπερνά τις αντοχές των θεσμών. Η εμπλοκή στην Ουκρανία, η “αγορά” της Γροιλανδίας, τα “μπλακ άουτ” στους αιθέρες, όλα αυτά συνθέτουν ένα ψηφιδωτό αστάθειας. Αυτό που μας διαφεύγει είναι η ουσία της μετάβασης: περνάμε από μια εποχή κανόνων σε μια εποχή καθαρής ισχύος, όπου η Ελλάδα καλείται να ισορροπήσει χωρίς να διαθέτει πάντα τα απαραίτητα ερείσματα.

Τι προμηνύεται; Μια περίοδος όπου η παραπολιτική θα “καταπίνει” την πολιτική, όπου οι προσωπικές ιστορίες, από την καθημερινότητα της εγγονής του Τραμπ μέχρι τις εσωτερικές διαφωνίες των συλλόγων θυμάτων, θα χρησιμοποιούνται ως εργαλεία αποπροσανατολισμού από τις μεγάλες στρατηγικές αποφάσεις. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε ένα σταυροδρόμι: ή θα βρει τη δύναμη για μια ειλικρινή θεσμική ανασυγκρότηση, ή θα συνεχίσει να παρακολουθεί τις εξελίξεις ως θεατής σε ένα έργο που γράφεται σε ξένα κέντρα αποφάσεων, με φόντο έναν ουρανό που, αντί για ευχές, σύντομα μπορεί να γεμίσει με τα σύννεφα μιας γενικευμένης κρίσης.

Η κυβέρνηση φοβάται την απώλεια ελέγχου, η αντιπολίτευση φοβάται την πολιτική της ανυπαρξία, τα ΜΜΕ φοβούνται να μείνουν εκτός παιχνιδιού επιρροής. Και όταν όλοι φοβούνται, κανείς δεν ρισκάρει να πει την αλήθεια ολόκληρη.

Αυτό που μας διαφεύγει είναι ότι η πολιτική δεν φθείρεται μόνο από τα μεγάλα λάθη, αλλά από τη συσσώρευση μικρών αμυνών. Κάθε “κόψιμο”, κάθε “αποστείρωση”, κάθε “τάξη και νόμος” αφήνει ένα ίχνος. Και αυτά τα ίχνη, κάποια στιγμή, γίνονται διαδρομή.

Αυτό που προμηνύεται δεν είναι απαραίτητα ανατροπή. Είναι κάτι πιο ύπουλο: μετατόπιση. Μετατόπιση του θυμού, της εμπιστοσύνης, της εκπροσώπησης. Και όταν αυτά μετακινούνται χωρίς πολιτικό σχέδιο, τότε η πολιτική παύει να οδηγεί. Απλώς τρέχει πίσω από τις ειδήσεις και ελπίζει να μη σκοντάψει.

Βήμα-βήμα ανάγνωση της ημέρας

Διεθνής Σκηνή: Η “Επιστροφή” του Παγκόσμιου Σερίφη

• ΗΠΑ – Βενεζουέλα: Η είδηση της σύλληψης και μεταφοράς του Νικολάς Μαδούρο στη Νέα Υόρκη από τις αμερικανικές αρχές κυριαρχεί ως πράξη “πειρατείας” για κάποιους και “απονομής δικαιοσύνης” για άλλους. Η κίνηση αυτή προκαλεί “μπλακ άουτ” και επταήμερο πένθος στη Βενεζουέλα.
• Ουκρανία: Καταγράφεται διπλωματικός πυρετός στην Ευρώπη για την αποστολή ειρηνευτικής δύναμης (έως 30.000 στρατιώτες), με τη Βρετανία και τη Γαλλία να πρωτοστατούν, ενώ η Ελλάδα εμφανίζεται αρνητική σε αποστολή στρατευμάτων. Η Σουηδία δηλώνει έτοιμη για παροχή μαχητικών αεροσκαφών μετά από μια ειρηνευτική συμφωνία.
• Γροιλανδία: Ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει το ενδιαφέρον για την αγορά ή τον έλεγχο της νήσου, προκαλώντας αντιδράσεις για “ωμή παρέμβαση”.

ΣΥΡΙΖΑ, Φαραντούρης, Καρυστιανού: όταν η παραπολιτική γίνεται κομματικό χειρουργείο

Τι έγινε: Ο Νίκος Φαραντούρης διαγράφεται από την ευρωομάδα του ΣΥΡΙΖΑ με απόφαση Φάμελλου, μετά τις δημόσιες αναφορές του ότι «ενώνει τη φωνή του» με τη Μαρία Καρυστιανού και το θολό μήνυμα για πιθανή συμπόρευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ ζητά να παραδώσει την έδρα, εκείνος αρνείται και δηλώνει ότι λογοδοτεί στους ψηφοφόρους.

Τι σημαίνει πολιτικά: Δεν είναι “ένα επεισόδιο”. Είναι κρίση ταυτότητας + έλεγχος ζημιάς: η ηγεσία κόβει προληπτικά κάθε σκιά “κρυφής ατζέντας” για να μην καεί άλλο σε εσωστρέφεια.

Πού μπαίνουν τα παραπολιτικά:

• Ελεύθερος Τύπος το στήνει ως “απολογία/καθαρότητα” (η αλυσίδα με Πολάκη–εξηγήσεις–μη ικανοποιητική απάντηση).
• Kontra News κρατά “κινηματικό” λεξιλόγιο: αιχμές ότι ο ΣΥΡΙΖΑ απομακρύνθηκε από τα μαζικά κινήματα.
• Απογευματινή το μετατρέπει σε σίριαλ προσωποποίησης (“άτυπος εκπρόσωπος”, “έκλεψε έδρα”, “βράζει η Κουμουνδούρου”).
  Άρα εδώ το παραπολιτικό υπηρετεί την πολιτική είδηση: δεν διασκεδάζει, οριοθετεί στρατόπεδα και καδράρει ποιος “νομιμοποιείται” να μιλά εξ ονόματος του τραύματος.

2) Τέμπη: ρήγματα μέσα στο ίδιο το τραύμα

Στα πιο “σκληρά” έντυπα παίζει γραμμή απονομιμοποίησης μέσω διάσπασης: “εμφύλιος” στον Σύλλογο Θυμάτων, με Ασλανίδη κατά Καρυστιανού· και αλλού “ο σύλλογος κατά του κόμματος Καρυστιανού”.

Τι κάνουν εδώ τα παραπολιτικά: δεν προσθέτουν πληροφορία, σπάνε την ενότητα ενός συμβολικού κεφαλαίου (“δεν είναι εφαλτήριο για κόμματα”), ώστε να μειωθεί η πιθανότητα να μετατραπεί ο θυμός σε πολιτική εκπροσώπηση.

3) Αγρότες, μπλόκα, Άρειος Πάγος, λαϊκές: το κράτος παίζει “νόμος και τάξη” για να μη γίνει πολιτική ήττα

Τι έγινε: Εισαγγελική κινητοποίηση/επιφυλακή για τα μπλόκα με ποινικές διώξεις και αυτόφωρα.
Παράλληλα, “κλείσιμο μετώπου” στις λαϊκές αγορές: αναστολή κινητοποιήσεων και επαναλειτουργία.

Το κυβερνητικό αφήγημα: “πακέτο σε 4 άξονες” και στρατηγική εντός ορίων/ΚΑΠ, για να φανεί ότι υπάρχει σχέδιο και όχι πανικός.

Πού τα παραπολιτικά παίζουν άλλο ρόλο: σε κομμάτια έντονα στρατευμένα, το “Άρειος Πάγος” βαφτίζεται πολιτικό εργαλείο, δένει το αγροτικό με τα “Τέμπη παντού” και σπρώχνει καθαρά σε αγανακτιστική κινητοποίηση. Εκεί δεν υπηρετεί την είδηση, υπηρετεί στράτευση/ένταση.

4) Διαχειριστική επάρκεια: FIR/αεροδρόμια και το “διπλό μπλακ άουτ”

Το Ποντίκι το καρφώνει ως σύμπτωμα: “κυβέρνηση πίσω από τα γεγονότα”, λάθος αντανακλαστικά, και το κόστος σωρεύεται από αγροτικό + χάος στα αεροδρόμια.
Στο ίδιο πνεύμα, υπάρχει αναφορά σε εισαγγελική παρέμβαση/ΕΔΕ για το μπλακ άουτ στο FIR.

Εδώ το παραπολιτικό υπηρετεί την πολιτική είδηση γιατί μεταφράζει τεχνικό επεισόδιο σε “ικανότητα/ανικανότητα” και αυτό γράφει πιο βαριά από ανακοινώσεις.

5) Εξωτερικός ορίζοντας: Γροιλανδία, ρωσικά πλοία, επιστροφή ωμής ισχύος

Δύο εικόνες:

• Επιχείρηση κατά ρωσικού δεξαμενόπλοιου/σκιώδους στόλου, με ρωσική καταγγελία περί παραβίασης διεθνούς δικαίου.
• “Γιατί ο Τραμπ ποθεί τη Γροιλανδία”, με δανικές απαντήσεις ότι οι ισχυρισμοί περί ρωσικών/κινεζικών πλοίων είναι υπερβολικοί και ότι υπάρχουν επενδύσεις ασφάλειας.

Τι προμηνύει: περισσότερη γεωπολιτική τριβή, λιγότερη υπομονή σε “νομικές φόρμουλες”.

6) Κοινωνία-Ασφάλεια: βία ανηλίκων ως πολιτικό πεδίο

Η Political σηκώνει μεγάλο θέμα για ποσοτική αύξηση και ποιοτική σκλήρυνση της βίας ανηλίκων (ομάδες, πιο ωμή βία, διάχυση μέσω social, αύξηση εμπλοκής).
Εδώ μυρίζει ατζέντα “τάξη-ασφάλεια” για όποιον θέλει να αλλάξει θεματολογία όταν πιέζεται αλλού.

Συνδυαστική αποτίμηση ανά εφημερίδα (κίνητρα/προθέσεις)

• Ελεύθερος Τύπος / Απογευματινή: κεντρώνουν στο “σπάσιμο” της αντιπολίτευσης μέσω πειθαρχίας/προσωποποίησης (ΣΥΡΙΖΑ–Φαραντούρης–Καρυστιανού).
• Kontra News: αφήνει χώρο σε “αντι-κομματικό” framing για ΣΥΡΙΖΑ (απομάκρυνση από κινήματα).
• Δημοκρατία / Ελεύθερη Ώρα / Μακελειό: σπρώχνουν το αντισυστημικό ένστικτο: είτε “αν πολιτευτεί η Καρυστιανού” ως απειλή για τα κόμματα, είτε διάσπαση/εμφύλιος στους συγγενείς.
• Ελληνική Δημοκρατία: θέλει “policy mode” και κυβερνητική εικόνα σχεδίου για αγροτικό/ΚΑΠ.
• Το Ποντίκι: επένδυση στο αφήγημα “ανεπάρκεια σε επικίνδυνους καιρούς”. PRESS_PDF_20260108
• Political: βάζει κοινωνική αποσύνθεση/ασφάλεια στο κέντρο ως “μεγάλο θέμα” της ημέρας.

Στίγμα της ημέρας, τι διαφεύγει, τι προμηνύεται

Στίγμα: Νευρικότητα συστήματος + πειθαρχία κράτους. Το πολιτικό σύστημα φοβάται ότι τα “Τέμπη” γίνονται πλατφόρμα εξουσίας, ενώ το κράτος απαντά σε κοινωνικές εστίες με μείγμα “πακέτο” και “εισαγγελικό σήμα”.

Τι διαφεύγει: ότι η ζημιά δεν έρχεται μόνο από ένα “μεγάλο σκάνδαλο”, αλλά από τη συσσώρευση μικρών αστοχιών (αγροτικό μέτωπο + FIR/αεροδρόμια + νέες κοινωνικές εντάσεις) που χτίζουν αίσθηση “δεν υπάρχει σχέδιο”.

Τι προμηνύεται:

1. περισσότερη αναδιάταξη/διάσπαση στον χώρο της αντιπολίτευσης γύρω από την Καρυστιανού και το “ποιος εκπροσωπεί τον θυμό”,
2. κλιμάκωση του αγροτικού ως μάχη νομιμοποίησης (όχι μόνο τιμές/πετρέλαιο),
3. άνοδος ατζέντας “ασφάλεια” (ανήλικοι) ως πολιτικό καταφύγιο/αντιπερισπασμός.