Η πολιτική έγινε manual επιβίωσης - Daily Political Intelligence Report

Σημείωση χρήσης περιεχομένου:

© 2026 StrategyOnline.gr – Πνευματικά Δικαιώματα Απαγορεύεται ρητά η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή (ολική, μερική ή περιληπτική) ή μετάδοση του παρόντος περιεχομένου με οποιονδήποτε τρόπο (ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό ή άλλο), χωρίς την προηγούμενη έγγραφη άδεια του εκδότη.

Σημείωση για Μηχανές Αναζήτησης: Σε περίπτωση αυθαίρετης αναδημοσίευσης, είναι υποχρεωτική η χρήση Canonical Tag που να δείχνει στο πρωτότυπο άρθρο: με την ένδειξη Πηγή: StrategyOnline.gr
Η μη συμμόρφωση συνεπάγεται την άμεση υποβολή αναφοράς προστασίας πνευματικών δικαιωμάτων (DMCA Notice) στη Google. Διαβάστε
Πνευματικά Δικαιώματα – Όροι Χρήσης Περιεχομένου

(Συνδυαστική θεώρηση επισκόπησης έντυπων εfημερίδων και online ΒΗΜΑτοδότη, Big Mouth 31/12)

Δεν είναι μέρα ειδήσεων. Είναι μέρα ενδείξεων. Η πολιτική σκηνή δεν παράγει πια γεγονότα, παράγει θόρυβο γύρω από την απουσία τους. Ό,τι παρουσιάζεται ως «εξέλιξη» είναι στην πραγματικότητα επανάληψη, ό,τι βαφτίζεται «στρατηγική» είναι διαχείριση χρόνου, και ό,τι προβάλλεται ως «σταθερότητα» μοιάζει περισσότερο με ακινησία που έχει μάθει να μιλάει.

Οι εφημερίδες και οι παραπολιτικές στήλες, έντυπες και online, δεν διαφωνούν επί της ουσίας. Διαφωνούν στον τόνο. Η μία πλευρά προσπαθεί να πείσει ότι όλα ελέγχονται, η άλλη ότι όλα καταρρέουν. Και οι δύο, όμως, συνομολογούν σιωπηρά στο ίδιο: το πολιτικό σύστημα έχει κατεβάσει ταβάνι. Δεν υπόσχεται, δεν ρισκάρει, δεν εμπνέει. Επιβιώνει.

Η κυβερνητική αφήγηση είναι πειθαρχική, όχι πειστική. Μιλάει τη γλώσσα της τάξης, της συνέχειας, της «ωριμότητας», αλλά αποφεύγει τη γλώσσα της σύγκρουσης με τα πραγματικά προβλήματα. Η οικονομία εμφανίζεται ως πίνακας Excel, η κοινωνία ως μεταβλητή που «αντέχει», και η πολιτική ως τεχνική διαδικασία αποφυγής λάθους. Όταν η πολιτική δεν πείθει, επιστρατεύει κανόνες. Όταν δεν πείθει αρκετά, επιστρατεύει σιωπή.

Απέναντι, η αντιπολίτευση δεν κατορθώνει να μετατρέψει τη δυσαρέσκεια σε πρόταση. Καταγράφει, καταγγέλλει, ανακυκλώνει αγανάκτηση, αλλά δεν προσφέρει εναλλακτικό ορίζοντα. Οι παραπολιτικές στήλες το λένε καθαρά, έστω και με μισόλογα: υπάρχει θυμός χωρίς σχέδιο, ένταση χωρίς αρχιτεκτονική. Η κριτική γίνεται αυτοσκοπός, όχι εργαλείο αλλαγής. Κι έτσι, η κυβέρνηση μοιάζει μόνη όχι επειδή είναι ισχυρή, αλλά επειδή δεν υπάρχει απέναντί της κάτι εξίσου συγκροτημένο.

Το πραγματικό θέμα της ημέρας δεν είναι τα μπλόκα, οι διαρροές, οι μικροανασχηματισμοί ή οι δημοσκοπικές διακυμάνσεις. Είναι η μετατόπιση της πολιτικής από το πεδίο της πειθούς στο πεδίο της διαχείρισης συμπεριφοράς. Η εξουσία δεν προσπαθεί πια να κερδίσει συνειδήσεις, προσπαθεί να μειώσει αντιδράσεις. Να κρατήσει τη θερμοκρασία χαμηλά, όχι να αλλάξει το κλίμα.

Γι’ αυτό και το παραπολιτικό ρεπορτάζ έχει μεγαλύτερη αξία από το καθαρό πολιτικό. Εκεί φαίνεται το άγχος. Οι διαρροές, οι «πηγές», τα μισοειπωμένα, οι προειδοποιήσεις προς «πάσες κατευθύνσεις» αποκαλύπτουν ένα σύστημα που φοβάται την αστάθεια περισσότερο απ’ όσο επιθυμεί τη μεταρρύθμιση. Η λέξη «κόστος» προηγείται της λέξης «νόημα». Και αυτό είναι απολύτως ενδεικτικό.

Η κοινωνία, εν τω μεταξύ, δεν είναι ήρεμη. Είναι κουρασμένη. Και η κούραση δεν φωνάζει, αποσύρεται. Οι εφημερίδες το πιάνουν αυτό στις υποσημειώσεις τους, όχι στα πρωτοσέλιδα. Στις ιστορίες για μικρές αντοχές, για χαμηλές προσδοκίες, για ανθρώπους που δεν περιμένουν πια πολλά, αλλά απαιτούν να μην τους ενοχλούν. Αυτή είναι η πιο επικίνδυνη μορφή συναίνεσης: η συναίνεση της παραίτησης.

Το πολιτικό σύστημα δείχνει να το γνωρίζει. Γι’ αυτό και επενδύει στον έλεγχο της αφήγησης, όχι στη διεύρυνσή της. Στη στατιστική, όχι στη σύγκρουση ιδεών. Στη διαχείριση εικόνας, όχι στη διαμόρφωση προτάγματος. Το αποτέλεσμα είναι ένα καθεστώς επισκόπησης: όλοι παρακολουθούν όλους, όλοι μετρούν αντιδράσεις, κανείς δεν κάνει το βήμα που θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού.

Κι έτσι, το πολιτικό στίγμα της ημέρας δεν είναι μια μεγάλη κρίση, αλλά μια μεγάλη συρρίκνωση. Η πολιτική ως διαχειριστική ρουτίνα, η αντιπολίτευση ως ηχηρή ηχώ, τα μέσα ως καθρέφτης μιας συζήτησης που φοβάται να πάει παρακάτω. Όχι επειδή δεν ξέρει πώς, αλλά επειδή το ρίσκο θεωρείται πλέον πολιτικό αμάρτημα.

Αυτό το χαμηλό ταβάνι δεν θα πέσει μόνο του. Θα πέσει είτε από σύγκρουση είτε από κατάρρευση νοήματος. Και προς το παρόν, βλέπουμε το δεύτερο να προχωρά πιο αθόρυβα, αλλά πιο σταθερά. Η πολιτική μπορεί να συνεχίσει έτσι για λίγο ακόμα. Αλλά κάθε μέρα που περνά χωρίς πειθώ, η πειθαρχία γίνεται πιο εύθραυστη. Και τότε, όλος αυτός ο θόρυβος θα αποδειχθεί απλώς το προανάκρουσμα μιας αλλαγής που κανείς δεν τόλμησε να ονομάσει εγκαίρως.

Δαιβάστε Περισσότερα