Όταν η πολιτική γίνεται tutorial διαχείρισης θυμού – Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth 30/12

Στις καλές μέρες, τα παραπολιτικά είναι καθρέφτης. Στις κακές, είναι εγχειρίδιο ζημιών. Σήμερα ανήκουμε στη δεύτερη κατηγορία. Όχι γιατί «γράφονται πολλά», αλλά γιατί λένε το ίδιο πράγμα από τρεις γωνίες: ο θυμός κυκλοφορεί ελεύθερος, η κυβέρνηση μιλάει για προοπτική και στο ενδιάμεσο το μήνυμα μπάζει από παντού.

Το Newmoney (Dark Room) πιάνει το θερμόμετρο των μπλόκων και δείχνει πυρετό. Όχι έναν ρομαντικό, αγροτικό πυρετό διαμαρτυρίας, αλλά έναν θυμό που δεν ζητά λύση, ζητά εχθρό. Το πρόβλημα δεν είναι οι αγρότες. Είναι ότι το σύστημα άφησε τον θυμό να ωριμάσει χωρίς αφήγημα. Κι όταν δεν υπάρχει αφήγημα, γεννιούνται οχήματα: κόμματα-σφουγγάρια αγανάκτησης, «καθαρά χέρια», εύκολες τιμωρίες. Το παλιό κόλπο: θα σας πάρουμε την οργή και θα τη βαφτίσουμε πολιτική.

Το Powergame (Big Mouth) από την άλλη παίζει μπάλα με τον οδηγό χρήσης. Λιγότερο συναίσθημα, περισσότερη πολιτική μηχανική: δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι ο ψηφοφόρος δεν θέλει πια να τιμωρήσει, θέλει «προοπτική», άρα ώρα για ανάδειξη έργου, επικοινωνία στην περιφέρεια, χρήμα στα τοπικά ΜΜΕ. Το μήνυμα είναι κυνικά καθαρό: μην τσακώνεστε με τον θυμό, παρακάμψτε τον με περιεχόμενο. Μόνο που το περιεχόμενο, όταν σερβίρεται σαν καμπάνια, μυρίζει καμπάνια. Και η επαρχία δεν τρώει πια εύκολα διαφήμιση για πολιτική.

Κι εκεί μπαίνει ο Το ΒΗΜΑ (Βηματοδότης) για να χαλάσει το πάρτι. Γιατί δεν μιλά για επικοινωνία, μιλά για αξιοπιστία. Όταν υπουργοί αμφισβητούν διεθνείς συμβάσεις και διεθνή δικαστήρια, δεν κάνουν «πατριωτικό content». Κάνουν ζημιά στο μόνο σταθερό χαρτί της χώρας: την εικόνα ενός σοβαρού, ευρωπαϊκού κράτους. Κι εδώ δεν χωράει στρογγύλεμα. Δεν μπορείς να πουλάς επενδυτική ασφάλεια το πρωί και αντιθεσμική ρητορική το απόγευμα. Η αγορά έχει μνήμη. Οι εταίροι έχουν μνήμη. Το TikTok μπορεί να ξεχνά, οι θεσμοί όχι.

Το κοινό νήμα; Η πολιτική έχει μπερδέψει τον έλεγχο με το νόημα. Θέλει να ελέγξει τον θυμό χωρίς να τον ερμηνεύσει. Θέλει να τον παρακάμψει με «έργο», χωρίς να εξηγήσει γιατί το έργο δεν ακούγεται. Θέλει να καθησυχάσει τους έξω, ενώ χαϊδεύει τους μέσα. Και κάπου εκεί εμφανίζεται το χάσμα: ο πολίτης που δεν φωνάζει πια, αλλά αποσυνδέεται.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν κινδυνεύει από έναν αντίπαλο. Κινδυνεύει από την ασυνέχεια. Άλλα λένε οι στήλες, άλλα οι υπουργοί, άλλα οι καμπάνιες, άλλο καταλαβαίνει η κοινωνία. Όταν η πολιτική λειτουργεί σαν playlist, λίγο Ευρώπη, λίγο πατριωτισμός, λίγο έργο, λίγο θυμός, κάποια στιγμή ο ακροατής αλλάζει σταθμό.

Το πραγματικό ρίσκο δεν είναι τα μπλόκα, ούτε τα μικρά αντισυστημικά σχήματα. Είναι ότι η οργή βρίσκει αφήγημα πριν βρει λύση. Κι όταν αυτό συμβεί, καμία «ανάδειξη έργου» δεν φτάνει. Γιατί η πολιτική δεν είναι performance. Είναι σύμβαση εμπιστοσύνης. Και αυτή τη στιγμή, η σύμβαση δείχνει μικρά γράμματα, πολλές υποσημειώσεις και καθόλου καθαρό τίτλο.

Αν κάτι μας λένε τα παραπολιτικά σήμερα, δεν είναι «προσέξτε την επικοινωνία». Είναι κάτι πιο δυσάρεστο: χωρίς ενιαίο νόημα, η σταθερότητα γίνεται απλώς συνήθεια. Και οι συνήθειες, κάποια στιγμή, σπάνε.

Βήμα-Βήμα ανάλυση

Σήμερα οι τρεις στήλες δεν κάνουν απλώς «παραπολιτικά». Κάνουν διαχείριση κινδύνου: παίρνουν τρία διαφορετικά υλικά (μπλόκα/οργή, διεθνές δίκαιο/δυτικός προσανατολισμός, επικοινωνία/χρήμα στα ΜΜΕ) και τα ράβουν σε ένα ενιαίο πατρόν: «κρατάμε το τιμόνι, αλλά το αυτοκίνητο τρίζει».

1) Το κοινό νήμα: ο θυμός ως καύσιμο, η “προοπτική” ως αντιδότο

• Στο Dark Room το αφήγημα για τα αγροτικά μπλόκα είναι ωμό: η κυβέρνηση άφησε το πράγμα να πάει στραβά και τώρα παίζει άμυνα, με το Μαξίμου να μη θέλει «άκρα», αλλά να βλέπει ότι οι “σκληροί” στα μπλόκα δεν ψάχνουν λύση.
• Στο Big Mouth το ίδιο θέμα περνάει από το φίλτρο του επικοινωνιακού manual: οι υπουργοί συζητούν άκαιρα πράγματα, οι ενημερώσεις προς τον Πρωθυπουργό μοιάζουν “εκτός σύμπαντος” και άρα χρειάζεται «ανάδειξη πεπραγμένων» πιο έντονα, ειδικά στην περιφέρεια.

Και οι δύο, με διαφορετική αισθητική, χτίζουν την ίδια παραδοχή: ο θυμός υπάρχει, αλλά δεν πρέπει να γίνει πολιτική ράβδος.
Το Big Mouth μάλιστα το κάνει explicit, επικαλούμενο δημοσκοπικό εύρημα (Pulse/ΣΚΑΪ) ότι κριτήριο ψήφου δεν είναι πια “τιμωρία”, αλλά “προοπτική/ελπίδα” — δηλαδή η κυβέρνηση οφείλει να μετατρέψει το κλίμα από “ρίξτε τους” σε “ποιος κρατάει σταθερότητα”

Άρα κοινός στόχος: να μην κερδίσουν έδαφος οι πολιτικές επενδύσεις πάνω στην οργή.

2) Η “δεξαμενή” του αντισυστημικού: Καρυστιανού, μπλόκα, και το σχήμα «καθαρά χέρια»

Το Dark Room πετάει στο τραπέζι την πιο επικίνδυνη “παρενέργεια” του κλίματος: κόμμα Καρυστιανού, με δεξαμενή «από παντού πλην ΝΔ», και ειδικά από Τσίπρα/Κωνσταντοπούλου/Βελόπουλο. Και το δένει με το σύνθημα τύπου «δεσμεύσεις περιουσιών διεφθαρμένων», δηλαδή το all-time classic: τιμωρητικός αντισυστημισμός που κουμπώνει σε άκρα δεξιά κι άκρα αριστερά.

Εδώ είναι το πρώτο “κρυφό” κοινό σημείο με τις άλλες δύο στήλες:

• Αν το Big Mouth σου λέει «ο κόσμος ψάχνει προοπτική, όχι θυμό», τότε το Dark Room σου λέει «ναι, αλλά ο θυμός πολιτικοποιείται αν βρει όχημα».
• Και το Βηματοδότης έρχεται από άλλο παράθυρο και θυμίζει ότι ο “δυτικός προσανατολισμός” δεν είναι αυτονόητος, όταν υπουργοί παίζουν μπάλα με απαξίωση διεθνών θεσμών. Αυτό είναι βούτυρο στο ψωμί κάθε “αντισυστημικού” που πουλάει το παραμύθι «οι ξένοι/οι θεσμοί/τα δικαστήρια είναι εχθροί»

3) Το ΒΗΜΑτοδότης: το μήνυμα προς το Μαξίμου δεν είναι “ηθικό”, είναι γεωπολιτικό

Ο Βηματοδότης δεν κάνει κουτσομπολιό. Κάνει ευρωπαϊκό τεστ αξιοπιστίας: “πώς γίνεται να πουλάς Δύση/Ευρώπη και υπουργοί σου να βαράνε διεθνή δικαστήρια, διεθνές δίκαιο, μέχρι και να μπερδεύουν ποιο δικαστήριο είναι ποιο;”

Το υπονοούμενο είναι καθαρό: δεν είναι απλώς γραφικότητα υπουργού. Είναι ρωγμή στο brand “σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος” — άρα πρόβλημα για:

• επενδυτικό κλίμα,
• διεθνή διαπραγματευτική θέση,
• και την ίδια τη συνοχή του κυβερνητικού αφηγήματος.

Και εδώ κουμπώνει ξανά με Big Mouth: αν η εντολή είναι «αναδεικνύουμε πεπραγμένα σε τοπικές κοινωνίες» και ρίχνουμε βάρος στην επικοινωνία, ο Βηματοδότης πετάει την ερώτηση-καρφί: τι ακριβώς προωθείς όταν η μισή κυβέρνηση κάνει “πατριωτικό content” που δυναμιτίζει διεθνείς συμβάσεις;

4) Πηγές ενημέρωσης & “ατζέντα”: ποιος μιλάει σε ποιον

Εδώ έχει ζουμί, γιατί οι τρεις στήλες λειτουργούν σαν τρία διαφορετικά κανάλια προς τρεις διαφορετικές “πιάτσες” (και άρα τρεις διαφορετικές πιέσεις προς το Μαξίμου):

1. Dark Room (Newmoney) μιλάει στη ζώνη αγορά/επιχειρηματίες/παρασκήνιο και ανακατεύει πολιτικό με deals (Κωτσόβολος–Αμοιρίδης-Σαββίδης κ.λπ.) για να δείξει: «η πολιτική αναταραχή τρέχει παράλληλα με την οικονομία—και τα δύο θέλουν έλεγχο».
2. Big Mouth (Powergame) είναι πιο ωμά “Μαξίμου-σέντερ”: μιλάει σε όσους καταλαβαίνουν την πολιτική ως επικοινωνιακή επιχείρηση και πετάει το μεγάλο θέμα: χρήμα και έλεγχος στα media της επαρχίας + “ανάδειξη έργου” σε τοπικές κοινωνίες. Αυτό είναι καθαρό σήμα προς τους τοπικούς παίκτες (δήμαρχοι/περιφέρειες/εκδότες/καναλάρχες): «έρχεται καμπάνια, θα παιχτεί εκεί».
3. Βηματοδότης (Το ΒΗΜΑ) απευθύνεται στο “θεσμικό/αστικό/ευρωπαϊκό” ακροατήριο και στέλνει μήνυμα “μην καείτε διεθνώς για να χαϊδέψετε εγχώρια ακροατήρια”.

(Παρεμπιπτόντως, αυτές οι στήλες/κατηγορίες είναι και οι “σταθερές διευθύνσεις” του online παραπολιτικού οικοσυστήματος που δουλεύουμε, μαζί με τις αντίστοιχες κατηγορίες τους. parapolitika)

5) Σε ποιον θέλουν να επηρεάσουν και γιατί

Αν το κάνεις μια φράση, είναι αυτό: στοχεύουν τον “μεσαίο ψηφοφόρο που βαριέται τον θυμό αλλά φοβάται το χάος” — και παράλληλα τους τοπικούς μηχανισμούς που μπορούν να κάνουν τον θυμό κάλπη.

• Προς τον ψηφοφόρο-κέντρο: “άσε την οργή, ψήφισε προοπτική/σιγουριά” (Big Mouth).
• Προς το Μαξίμου: “μην αφήνεις τους υπουργούς να σε βγάζουν αντιδυτικό/αντιθεσμικό” (Βηματοδότης).
• Προς τους τοπικούς παίκτες/ΜΜΕ επαρχίας: “θα παίξει χρήμα/έλεγχος/επικοινωνία, πάρτε θέση” (Big Mouth)
• Προς το πολιτικό σύστημα συνολικά: “μην υποτιμήσετε το νέο όχημα οργής (Καρυστιανού-τύπου)” (Dark Room).

Το συμπέρασμα (δηλητηριώδες αλλά τίμιο):

Οι τρεις στήλες περιγράφουν την ίδια μέρα από τρεις πλευρές του ίδιου τέρατος:
η κυβέρνηση δεν κινδυνεύει από έναν αντίπαλο· κινδυνεύει από τη διαρροή “νοήματος”: άλλα λέει για Ευρώπη, άλλα παίζει στα πανηγύρια, άλλα σπρώχνει επικοινωνιακά στην επαρχία, και στο μεταξύ ο θυμός ψάχνει νέο logo.

Αν το Μαξίμου δεν κλείσει τις ρωγμές (μπλόκα, αντιθεσμικές κορώνες, “έλεγχος” επαρχιακών media που μυρίζει), τότε το 2026 δεν θα είναι χρονιά “προοπτικής”. Θα είναι χρονιά όπου η πολιτική θα θυμίσει TikTok: όποιος κάνει πιο viral την αγανάκτηση, παίρνει το feed.