Η συνέντευξη που δεν δόθηκε ποτέ – Μητσοτάκης σε Αθηναΐδα Νέγκα 29/12

Η συνέντευξη Μητσοτάκη στην Αθηνά Νέγκα δεν είναι ένας παραδοσιακός διάλογος που βγάζει ειδήσεις και απαντά σε ερωτήματα. Είναι ένα προσεκτικά ελεγχόμενο πολιτικό περιβάλλον, ένα θερμοκήπιο λόγου, όπου τίποτα δεν φυτρώνει αν δεν έχει εγκριθεί εκ των προτέρων. Και ακριβώς γι’ αυτό, η είδηση δεν βρίσκεται σε όσα λέγονται, αλλά σε όσα αποφεύγονται με επιμέλεια.

Το πρώτο μισό της συζήτησης λειτουργεί σαν οικογενειακό άλμπουμ. Μνήμες, αναφορές στον πατέρα, στο Μέγαρο Μαξίμου της δεκαετίας του ’90, στην «πρώτη εικόνα της πολιτικής». Ένα αφήγημα καταγωγής, όχι για τον άνθρωπο, αλλά για την εξουσία. Ο Πρωθυπουργός δεν θυμάται απλώς, νομιμοποιεί τον ρόλο του μέσα από τη συνέχεια. Δεν είναι απλά «εκλεγμένος». Είναι «κληρονόμος εμπειρίας».

Μέχρι εδώ, τίποτα περίεργο. Αλλά κάτι λείπει.

Η πραγματικότητα είναι εκτός κάδρου

Παρά τη βαθιά συναισθηματική φωτογραφία ενός πολιτικού που θυμάται τα πρώτα του βήματα ως νεαρός 22χρονος στο Μέγαρο Μαξίμου, η πιο σημαντική, και πιο σκοτεινή, πλευρά της συνέντευξης δεν έχει να κάνει με οικογενειακές αναμνήσεις, αλλά με την απάντηση στην κρίση των αγροτικών κινητοποιήσεων και το πώς η κυβέρνηση αντιμετωπίζει την κοινωνική έκρηξη λίγες μέρες πριν από το 2026.

Την ώρα που η χώρα βρίσκεται σε διάχυτη κοινωνική κόπωση, με αγρότες στα μπλόκα, ακρίβεια που έχει πάψει να είναι «εισαγόμενη» και δημόσιες υπηρεσίες σε μόνιμο καθεστώς διαχείρισης κρίσης, η συνέντευξη επιλέγει έναν άλλο δρόμο: αποστειρωμένη πολιτική αφήγηση.

Όταν φτάνουμε στο «δύσκολο» κομμάτι,κινητοποιήσεις, κοινωνική πίεση, δυσαρέσκεια, η απάντηση είναι μια λέξη ελβετικός σουγιάς: διάλογος. Διάλογος με ποιους, πότε, με ποια ισχύ, με ποια εγγύηση; Καμία απάντηση. Γιατί ο διάλογος εδώ δεν είναι εργαλείο λύσης. Είναι εργαλείο αναβολής.

Και εδώ βρίσκεται η πρώτη κρυφή είδηση: η κυβέρνηση δεν μιλά για το πρόβλημα, μιλά για τη διαχείρισή του στον χρόνο.

Η αγωνία δεν είναι κοινωνική, είναι χρονική

Η συνέντευξη εκπέμπει ένα σαφές, αν και άρρητο, μήνυμα: μην ανησυχείτε, το σύστημα κρατά. Δεν υπόσχεται λύσεις. Υπόσχεται σταθερότητα αφήγησης. Και αυτό είναι κρίσιμο.

Γιατί όταν μια κυβέρνηση βρίσκεται σε φάση πραγματικής αυτοπεποίθησης, μιλά με αριθμούς, χρονοδιαγράμματα, συγκρούσεις. Όταν βρίσκεται σε φάση άμυνας, μιλά με τόνους, προθέσεις και «κατανόηση». Η συγκεκριμένη συνέντευξη ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Η κρυφή είδηση, λοιπόν, δεν είναι τι θα κάνει η κυβέρνηση. Είναι ότι δεν σκοπεύει να ανοίξει μέτωπα. Ούτε με τους αγρότες, ούτε με την κοινωνία, ούτε με τις προσδοκίες που η ίδια δημιούργησε.

Από την πολιτική στην επικοινωνία

Η συνέντευξη αυτή δεν απευθύνεται σε πολίτες που αγωνιούν. Απευθύνεται σε κοινό που θέλει να καθησυχαστεί. Είναι σχεδιασμένη για να λειτουργήσει ως πολιτικό white noise: να ακούγεται κάτι, ώστε να μη φαίνεται η σιωπή.

Και αυτό είναι το δεύτερο, βαθύτερο μήνυμα: το Μαξίμου θεωρεί ότι το βασικό ρίσκο δεν είναι η κοινωνική ένταση, αλλά η απώλεια ελέγχου του αφηγήματος.

Γι’ αυτό και δεν υπάρχει καμία αναφορά σε δομικές αλλαγές. Καμία παραδοχή κόπωσης πολιτικών επιλογών. Καμία ένδειξη αυτοκριτικής. Όχι επειδή όλα πάνε τέλεια, αλλά επειδή η αυτοκριτική ανοίγει κύκλους. Και οι κύκλοι φέρνουν αβεβαιότητα.

Αυτό που δεν λέγεται, αλλά ακούγεται παντού, είναι ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να ελέγξει το πολιτικό αφήγημα πριν μπει το 2026.

Τι δεν μας λέει η συνέντευξη

Με απλά λόγια:

• Δεν δίνεται λύση πριν το πολιτικό κόστος καταλαγιάσει.
• Δεν υπάρχει ουσιαστική αναφορά σε χρονοδιάγραμμα αποπληρωμών, σε εγγυήσεις για αγροτικά προϊόντα ή σε δομικές παρεμβάσεις.
• Τα μπλόκα αντιμετωπίζονται ως «αποκλίσεις που πρέπει να λυθούν διά λόγου», όχι ως σημάδι συστημικής αποτυχίας.

Τι μας λέει στ’ αλήθεια αυτή η συνέντευξη

Αν τη διαβάσεις προσεκτικά, η συνέντευξη λέει ένα πράγμα καθαρά: Η κυβέρνηση μπαίνει σε φάση διαχείρισης χρόνου, όχι μεταρρυθμίσεων.

Δεν είναι συνέντευξη ηγεσίας. Είναι συνέντευξη συντήρησης. Δεν απαντά στο «πού πάμε», αλλά στο «μην ανησυχείτε ακόμη».

Και εδώ είναι το πολιτικό συμπέρασμα που αξίζει να κρατηθεί: Όταν μια κυβέρνηση αρχίζει να μιλά περισσότερο για τον εαυτό της στο παρελθόν παρά για τη χώρα στο παρόν, κάτι φοβάται στο μέλλον.

Το μουστάκι της εξουσίας που μοιράζει επιρροή – Big Mouth, Dark Room 29/12

Όταν η εξουσία φοβάται και φιμώνει το ριάλιτι χωρίς μοντάζ της εξεταστικής – Επισκόπηση Τύπου 29/12

Η ατζέντα ξεφεύγει και το Μαξίμου τρέχει από πίσω – Επισκόπιση Τύπου 28/12

Διχασμός (και) για τον Καποδίστρια: Μια ταινία, δύο Ελλάδες 28/12

Όταν το σύστημα τρίζει πριν σπάσει – Επισκόπηση Τύπου 27/12