Το μουστάκι της εξουσίας που μοιράζει επιρροή – Big Mouth, Dark Room 29/12

Δεν χρειάζεται πια να κλείνεις δρόμους για να ενοχλήσεις την κυβέρνηση. Αρκεί να της χαλάσεις το mood. Κι αυτό είναι ίσως το βασικό συμπέρασμα που βγαίνει από την παράλληλη ανάγνωση των παραπολιτικών στηλών Big Mouth και Dark Room: η πολιτική δεν παίζεται μόνο στο πεδίο των αποφάσεων, αλλά κυρίως, στο πεδίο της ψυχολογίας. Ποιος έχει δίκιο, ποιος έχει «καθαρά χέρια», ποιος μιλάει εκ μέρους της κοινωνίας και ποιος απλώς υπερασπίζεται τον λογαριασμό του. Αν το έλεγα σαν Gen Z: είναι PR με μουστάκι παραπολιτικού. Και το μουστάκι, φίλε, δεν είναι για στυλ, είναι για να κρύβει το χαμόγελο όταν μοιράζεται η επιρροή.

Το αγροτικό είναι το καλύτερο παράδειγμα. Όχι γιατί λύνεται ή δεν λύνεται, αλλά γιατί πρέπει να απονευρωθεί πριν αποκτήσει ηθικό βάρος. Τα μπλόκα παρουσιάζονται όχι ως κοινωνική αγωνία, αλλά ως θολό μείγμα συνδικαλισμού, παλιάς πελατείας και πιθανής παραβατικότητας. Ο υπαινιγμός για εισαγγελείς και ΟΠΕΚΕΠΕ δεν στοχεύει στη δικαιοσύνη, στοχεύει στη νομιμοποίηση της απόστασης. Αν ο διαμαρτυρόμενος δεν είναι «καθαρός», τότε δεν είναι και φορέας αλήθειας. Άρα, μπορείς να τον αγνοήσεις με καθαρή συνείδηση.

Παράλληλα, η κυβέρνηση εμφανίζεται να ζει σε δύο χρόνους. Στο κέντρο, μιλάει για τεχνητή νοημοσύνη, μεγάλα έργα και γεωπολιτική αυτοπεποίθηση. Στην περιφέρεια, σπεύδει να θυμίσει ότι «κάτι έγινε»: δρόμοι, επενδύσεις, προγράμματα, μικρές νίκες. Δεν είναι αντίφαση, είναι στρατηγική. Η επαρχία δεν χρειάζεται όραμα, χρειάζεται επιβεβαίωση ότι δεν ξεχάστηκε. Κι αυτό, επικοινωνιακά, αγοράζεται, κυριολεκτικά, με καμπάνιες, τοπικά media και στοχευμένη προβολή.

Εδώ μπαίνει το πραγματικό παιχνίδι ισχύος: όχι ποιος κυβερνά, αλλά ποιος αφηγείται. Η «διαφήμιση του κυβερνητικού έργου» δεν είναι απλώς ενημέρωση, είναι άσκηση ελέγχου της ατζέντας. Όταν το χρήμα ρέει στα περιφερειακά μέσα, δεν αγοράζεις σιωπή. Αγοράζεις προτεραιότητες. Και όταν οι προτεραιότητες αλλάζουν, αλλάζει και το πολιτικό θερμόμετρο. Η αγανάκτηση δεν εξαφανίζεται, απλώς μετατίθεται.

Ο ανασχηματισμός, στο μεταξύ, προετοιμάζεται σαν τεχνικό service. Όχι restart, όχι πολιτική αυτοκριτική. Μικρές κινήσεις, προσεκτικά μετρημένες, αφού πρώτα κλείσουν οι «φάκελοι». Το μήνυμα είναι σαφές: δεν υπάρχει κρίση, υπάρχουν αστοχίες. Και οι αστοχίες διορθώνονται χωρίς να αλλάζει ο οδηγός. Αυτό είναι αλαζονεία, δεν είναι επιλογή σταθερότητας. Στην ελληνική πολιτική κουλτούρα, η παραδοχή λάθους θεωρείται αδυναμία. Η σιωπηρή διόρθωση θεωρείται ωριμότητα.

Στο βάθος, όμως, υπάρχει και κάτι πιο κυνικό: η δοκιμή ορίων. Η συζήτηση για το εκλογικό κατώφλι, έστω και ως «θερμομέτρηση», δεν αφορά τον εκλογικό νόμο. Αφορά την πειθαρχία. Στέλνει μήνυμα σε μικρούς παίκτες και ανήσυχους βουλευτές ότι το σύστημα μπορεί να κλείσει πιο σφιχτά αν χρειαστεί. Δεν είναι απειλή, είναι υπενθύμιση ισχύος.

Όλα αυτά συνθέτουν μια πολιτική που δεν απαντά στην κρίση με πολιτικές, αλλά με αφήγημα. Που δεν αντιμετωπίζει τη δυσαρέσκεια, αλλά την αναπλαισιώνει. Που δεν συγκρούεται, αλλά αποσπά. Είναι αποτελεσματικό; Βραχυπρόθεσμα, ναι. Μακροπρόθεσμα, όμως, αφήνει ένα κενό: όταν όλα γίνονται θέμα επικοινωνίας, το πραγματικό πρόβλημα δεν εξαφανίζεται, απλώς περιμένει την επόμενη αφορμή για να επιστρέψει πιο θυμωμένο.

Και τότε, κανένα «λερωμένο μπλόκο» και καμία καμπάνια έργου δεν θα αρκούν. Γιατί η διάθεση, όσο κι αν τη διαχειρίζεσαι, κάποια στιγμή γίνεται πολιτική πράξη. Και εκεί, το μουστάκι του παραπολιτικού δεν κρύβει πια το χαμόγελο. Κρύβει την αμηχανία.

Όταν η εξουσία φοβάται και φιμώνει το ριάλιτι χωρίς μοντάζ της εξεταστικής – Επισκόπηση Τύπου 29/12

Η ατζέντα ξεφεύγει και το Μαξίμου τρέχει από πίσω – Επισκόπιση Τύπου 28/12

Διχασμός (και) για τον Καποδίστρια: Μια ταινία, δύο Ελλάδες 28/12

Όταν το σύστημα τρίζει πριν σπάσει – Επισκόπηση Τύπου 27/12

Όταν η πολιτική επιστροφή μοιάζει με άρνηση της ήττας 26/12

Κανονικότητα με κόστος την εμπιστοσύνη – Επισκόπηση Τύπου 24/12

Βήμα–βήμα: τι λένε

Δύο στήλες, δύο “σύμπαντα”, μία κοινή δουλειά: να κρατηθεί το πολιτικό θερμόμετρο εκεί που βολεύει το Μαξίμου, και να πειστεί η αγορά/η βάση/η επαρχία ότι «όλα ελέγχονται». Το Dark Room (Newmoney) το κάνει με τον κλασικό τρόπο του “μου λένε/άκουσα/πιάνει θερμοκρασία”, πετώντας πολιτική μέσα σε οικονομικά/αγορά. Το Big Mouth (Powergame) το κάνει πιο ωμά: “εντολή Μητσοτάκη”, “περιφερειακή πηγή”, «ρέει χρήμα», και ορίστε το story.

1) Το κοινό νήμα: αγρότες + ΟΠΕΚΕΠΕ = μπλόκα με «ηθικό μειονέκτημα»

Το Dark Room στήνει το κάδρο: μπλόκα, ταλαιπωρία, αλλά “τι κέρδισαν;”, και μετά το καρφί: αγροτοσυνδικαλιστές με «γραμικές φιγούρες» και υπονοούμενα για εισαγγελείς/πάγωμα λογαριασμών/ψεύτικες δηλώσεις σε ΟΠΕΚΕΠΕ. Σου λέει: μην τσιμπήσεις με το δράμα, υπάρχει «σκιώδης» διαφθορά, άρα το μπλόκο δεν είναι κοινωνικό κίνημα, είναι και άμυνα συμφερόντων.

Το Big Mouth κουμπώνει πάνω στο ίδιο θέμα, αλλά από άλλη πόρτα: υπονοεί ότι στο Υπουργικό «ο κόσμος καίγεται» και αυτοί μιλάνε για ΑΙ, ενώ το αγροτικό είναι αδιέξοδο και κάποιοι ενημερώνουν τον Πρωθυπουργό “σε άλλο σύμπαν”. Δηλαδή: ναι, υπάρχει πρόβλημα, αλλά φταίνε οι “μεσαίες ενημερώσεις”, όχι το κέντρο.

Ατζέντα πίσω από αυτό: να μειωθεί η ηθική ισχύς των μπλόκων (να μην γίνουν “Τέμπη της επαρχίας”), και να δοθεί άλλοθι σε μια “προσχηματική” συνάντηση διαλόγου που θα κλείσει το θέμα χωρίς πολιτική ζημιά.

2) Δεύτερο κοινό νήμα: “επικοινωνία έργου”, όχι Αθήνα, επαρχία

Εδώ το Big Mouth το λέει ξεκάθαρα: εντολή να αναδειχθούν τα πεπραγμένα “ειδικά στις τοπικές κοινωνίες” και ότι «ρέει χρήμα» σε εκδότες/site/καναλάρχες “σε βουνά και λαγκάδια”.

Το Dark Room το κάνει πιο “αστικό”: μιλάει για συνέντευξη Μητσοτάκη-απολογισμό, για “άσκηση εθνικής κυριαρχίας” με θαλάσσια πάρκα, για Εγνατία, για ΕΥΔΑΠ κ.λπ.—δηλαδή υλικό για αφήγημα “δουλεύουμε/προχωράμε”.

Ατζέντα: να αλλάξει το τερέν του 2026 από “κρίσεις/ακρίβεια/αγανάκτηση” σε “έργο/απολογισμός/τοπικές νίκες”. Και ναι: η επαρχία είναι ο καθρέφτης που ραγίζει πρώτος. Όποιος τη “κρατάει” επικοινωνιακά, κρατάει έδρες.

3) Τρίτο νήμα: ανασχηματισμός ως management σκανδάλου, όχι restart

Το Dark Room σερβίρει “Αλκυονίδες” ανασχηματισμού: θα περιμένει τον “φάκελο ΟΠΕΚΕΠΕ Νο2”, θα δει ποιος καίγεται, μετά αλλαγές. Και καθησυχάζει: “ένας βουλευτής και ένα κομματικό στέλεχος, όχι υπουργός (στα σοβαρά)”

Αυτό είναι κλασικό damage-control framing: “μην το κάνετε θεσμό-σκάνδαλο, είναι χειρουργική υπόθεση”. Την ίδια ώρα, Big Mouth ανεβάζει το meta-στόρι: το Μαξίμου “δίνει γραμμή”, αλλά υπάρχουν και “εξωθεσμικοί” που πάνε να ελέγξουν τα επαρχιακά media. Δηλαδή: μάχη μηχανισμών, όχι ιδεών.

4) Το 5% του Κακλαμάνη: “δοκιμή αντοχής” για τον εκλογικό νόμο

Το Dark Room πετάει το πιο πολιτικό καρότο: ο Νικήτας υπέρ 5% αντί 3%, ενώ “ο Μητσοτάκης το απορρίπτει”, αλλά “πιάνει θερμοκρασία” και ίσως έρθει “από τα κάτω”.

Μετάφραση: μήνυμα προς μικρά κόμματα/αντάρτες/δεξιά-αριστερά γκρίζα ζώνη: “μην θεωρείτε δεδομένη την είσοδο”. Είναι εργαλείο πειθάρχησης και προαναγγελία ότι το σύστημα θα κλειδώσει την πόρτα, αν νιώσει απειλή κατακερματισμού.

5) Πηγές ενημέρωσης: «μου λένε» vs «περιφερειακή πηγή»

Και οι δύο στήλες παίζουν το ίδιο παιχνίδι αξιοπιστίας: δεν δίνουν έγγραφα, δίνουν ατμόσφαιρα.

• Dark Room: “μου λένε”, “άκουσα”, “δεν μπορώ να το φανταστώ”, αλλά σε βάζει να πιστέψεις ότι μιλάει με κυβερνητικά/δικαστικά/αγορά
• Big Mouth: “περιφερειακή πηγή”, “καλές πηγές”, και το γαρνίρισμα (Καζαντζίδης-Νταλάρας) για να περάσει το μήνυμα: το έργο δεν αρκεί αν δεν μιλάει “στην ψυχή”.

6) Ποιον πάνε να επηρεάσουν και γιατί

1. Τη βάση της ΝΔ που γκρινιάζει (αγρότες/επαρχία/μικρομεσαίοι): “μην παρασύρεστε από μπλόκα—έχει παρασκήνιο και παραβατικότητα, αλλά εμείς θα δώσουμε λύση”.
2. Το μιντιακό οικοσύστημα της περιφέρειας: “έρχεται χρήμα/καμπάνιες/προβολή έργου—διαλέξτε στρατόπεδο”.
3. Τους ‘παίκτες’ της αγοράς και των deals: από μέρισμα/τράπεζες μέχρι Εγνατία/ναυπηγήσεις, το μήνυμα είναι “σταθερότητα + cashflow + project pipeline”.
4. Τους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς/αντισυστημικούς: “υπάρχει και 5%—μην το παίζετε άφοβοι”.

Και το συμπέρασμα (το «γιατί γράφονται έτσι»)

Αυτές οι στήλες δεν γράφονται για να “ενημερώσουν”· γράφονται για να ορίσουν το mood:

• να “λερωθεί” η κοινωνική διαμαρτυρία πριν γίνει πολιτική απειλή,
• να μεταφερθεί το κέντρο βάρους στην επαρχία (όπου κρίνονται έδρες),
• να εμφανιστεί ο ανασχηματισμός ως τεχνική διόρθωση, όχι παραδοχή ήττας,
• και να πουληθεί ένα 2026 με αφήγημα έργου, με αρκετή δόση κυνισμού ώστε να μοιάζει αληθινό.

Αν το έλεγα Gen Z: είναι PR με μουστάκι παραπολιτικού. Και το μουστάκι, φίλε, δεν είναι για στυλ, είναι για να κρύβει το χαμόγελο όταν μοιράζεται η επιρροή.