Όταν το μπλόκο δεν είναι μπλόκο, αλλά πρόβλημα εικόνας – Dark Room, Big Mouth 22/12

Δεν χρειάζεται να διαβάσεις τις παραπολιτικές στήλες για να μάθεις τι έγινε. Τα διαβάζεις για να καταλάβεις τι δεν πρέπει να γίνει. Και σήμερα το μήνυμα είναι καθαρό: το αγροτικό δεν πρέπει να γίνει πολιτική κρίση. Πρέπει να μείνει ένα επεισόδιο κακής οργάνωσης, λίγης υποψίας, και πολλής υπερβολής. Όχι γιατί δεν υπάρχει πρόβλημα. Αλλά γιατί το πρόβλημα δεν βολεύει να ονομαστεί πολιτικό.

Οι στήλες κάνουν καλά τη δουλειά τους. Δεν περιγράφουν τα μπλόκα. Τα μεταφράζουν. Από συλλογικό αίτημα σε άθροισμα ατομικών αδυναμιών. Από πίεση προς την εξουσία σε θόρυβο που χαλάει τη ροή. Η λέξη κλειδί δεν είναι «διεκδίκηση». Είναι «αποσυντονισμός». Και όταν λες αποσυντονισμός, δεν χρειάζεται να απαντήσεις. Αρκεί να περιμένεις να κουραστούν.

Το κυβερνητικό αφήγημα περνάει σαν υποσημείωση, αλλά είναι ο κεντρικός τίτλος: δώσαμε σχεδόν τα πάντα. Ποσοστά, αριθμοί, «70% εδώ, 90% εκεί». Όχι για να πειστούν οι αγρότες. Αυτοί δεν διαβάζουν παραπολιτικά. Για να πειστεί το κοινό που βλέπει τα μπλόκα από μακριά και σκέφτεται «πάλι τα ίδια». Η πολιτική δεν απαντά πια στο αίτημα. Απαντά στο βλέμμα του τρίτου.

Και εκεί έρχεται η μετατόπιση. Από το «τι ζητούν» στο «ποιοι είναι». Έλεγχοι, υπονοούμενα, πρόσωπα με ονόματα και ποσά. Πάντα με την τυπική προφύλαξη, τεκμήριο αθωότητας, λέει, αλλά το μήνυμα έχει ήδη περάσει. Αν υπάρχει σκιά, δεν χρειάζεται απόδειξη. Φτάνει η υποψία. Γιατί η υποψία δεν μπλοκάρει δρόμους, μπλοκάρει συμπάθειες.

Το Μαξίμου δεν εμφανίζεται ως αντίπαλος. Εμφανίζεται ως διαχειριστής τάξης. Σαν τον ενήλικα στο δωμάτιο που μαζεύει τα παιχνίδια όταν τα παιδιά κάνουν φασαρία. Υπουργικά συμβούλια με φακέλους, λίστες έργων, deadlines. Όχι πολιτική σύγκρουση. Project management. Όποιος διακόπτει, μοιάζει αντιπαραγωγικός. Σχεδόν αντικοινωνικός.

Και κάπου εκεί κουμπώνουν οι παράλληλες ιστορίες. Εκλογές που «λέγονται αλλά δεν φαίνονται». Διαρροές για συναντήσεις που δεν έγιναν ποτέ. Γκάφες υπουργών που δεν είναι ακριβώς γκάφες, αλλά αφορμές πειθαρχίας. Το μήνυμα προς τα μέσα είναι καθαρό: μη μιλάτε. Προς τα έξω: όλα ελέγχονται. Η πολιτική του προφανούς δεν είναι αφέλεια. Είναι στρατηγική. Λες μόνο ό,τι δεν σηκώνει αντίρρηση.

Το ενδιαφέρον δεν είναι τι λένε οι στήλες. Είναι τι αποφεύγουν. Δεν θα δεις σοβαρή κουβέντα για το γιατί το αγροτικό επιστρέφει πάντα ως κρίση. Για το κόστος παραγωγής, τη δομή των επιδοτήσεων, το αδιέξοδο της υπαίθρου. Αυτά είναι βαριά, σύνθετα, και δεν χωράνε σε «μπες-βγες Χριστουγέννων». Αν τα πεις, ανοίγεις πολιτικό λογαριασμό. Κι αυτή την περίοδο, κανείς δεν θέλει νέους λογαριασμούς.

Οι στήλες απευθύνονται αλλού. Στον ψηφοφόρο της κανονικότητας. Στον άνθρωπο που δεν θέλει να διαλέξει πλευρά, αλλά θέλει να ξέρει ποιος «φταίει» που χαλάει η ησυχία. Του δίνουν μια εύκολη απάντηση: φταίει η υπερβολή, η ασυνεννοησία, κάποιοι ύποπτοι πρωταγωνιστές. Όχι το σύστημα. Ποτέ το σύστημα.

Και κάπως έτσι, το μπλόκο παύει να είναι μπλόκο. Γίνεται επικοινωνιακό πρόβλημα προς διαχείριση. Όχι γιατί δεν πονάει. Αλλά γιατί, αν το πεις όπως είναι, πονάει πολιτικά. Οπότε το λειαίνεις. Το τεμαχίζεις. Το ηθικολογείς. Το κουράζεις.

Στο τέλος, δεν μένει σύγκρουση. Μένει κόπωση. Κι αυτό είναι πάντα νίκη για όποιον κυβερνά. Γιατί μια κοινωνία κουρασμένη από «θόρυβο» προτιμά τη σιωπή από την αλλαγή.

Η πολιτική, λένε, είναι η τέχνη του εφικτού. Σήμερα είναι η τέχνη του αφανούς. Να μη φαίνεται το πρόβλημα. Να φαίνεται μόνο όποιος το δημιουργεί. Και αυτό, όσο κι αν δουλεύει επικοινωνιακά, έχει ένα ρίσκο: κάποια στιγμή, ό,τι θάβεις ως θόρυβο επιστρέφει ως κραδασμός. Και τότε δεν θα φτάνουν ούτε ποσοστά, ούτε φάκελοι, ούτε παραπολιτικές στήλες για να τον απορροφήσουν.

Η ίδια μέρα, δύο στήλες, ένα κοινό έργο: “μην κουνιέται τίποτα”

Αν βάλεις δίπλα-δίπλα το Dark Room του Newmoney και το Big Mouth του Powergame, βλέπεις το ίδιο μοτίβο με άλλο ντύσιμο: το Μαξίμου δεν παίζει άμυνα με επιχειρήματα· παίζει άμυνα με πλαίσιο. Δηλαδή: δεν συζητάμε “τι ζητάνε”, συζητάμε “ποιοι είναι αυτοί που ζητάνε”.

Στο Newmoney το κεντρικό μήνυμα είναι «στασιμότητα, θολή εικόνα, ασυντόνιστοι αγρότες» και ένα “τεχνικό” συμπέρασμα που μυρίζει briefing: η κυβέρνηση “έδωσε” ήδη 70% στους αγρότες και 90% στους κτηνοτρόφους, όπως μεταφέρεται ρητά ως πληροφόρηση από “πηγή στο Μαξίμου”. Ειδήσεις για την Οικονομία | newmoney
Στο Powergame το ίδιο έργο ανεβαίνει ως “πολιτική του προφανούς”: αποκάλυψη ονομάτων/υποθέσεων, ρωγμές στο αφήγημα των μπλόκων, δημοσκοπική απονομιμοποίηση, κι ένα ξεκάθαρο hint ότι θα “συνεχιστεί/ενταθεί” η τακτική. PowerGame+1

Με άλλα λόγια: το ζητούμενο δεν είναι να λυθεί το αγροτικό· είναι να κερδηθεί το δικαίωμα να μη συζητιέται ως πολιτική κρίση.

Κοινά σημεία και “πηγές” που ακούγονται σαν ίδιες φωνές

1) “Μαξίμου inside” ως σφραγίδα αξιοπιστίας

Το Dark Room το κάνει κλασικά: «μου είπε η πηγή μου στο Μαξίμου» και κατευθείαν ποσοστά ικανοποίησης αιτημάτων.
Το Big Mouth το κάνει πιο επιθετικά, σαν operational update: «άρχισε να αποκαλύπτει ονόματα», «θα συνεχιστεί», «ο αρχηγός Κυριάκος» κ.λπ

Και τα δύο δεν απευθύνονται στον αγρότη του μπλόκου. Απευθύνονται στον τηλεθεατή-κριτή που θέλει μια απλή εξήγηση για να μην νιώσει άσχημα που δεν “συμπαθεί” την κινητοποίηση.

2) Μετατόπιση από πολιτική σύγκρουση σε ηθικό δίλημμα

Στο Powergame το “χτύπημα” είναι ευθύ: έλεγχος για παράνομες επιδοτήσεις 122.000 ευρώ σε πρωτεργάτη, τεκμήριο αθωότητας μεν, αλλά το μήνυμα είναι «ρωγμή στο αφήγημα» και «μην εκπλαγείτε αν φύγουν για γιορτές».
Στο Newmoney το αντίστοιχο είναι πιο “civil”: «δεν συμπεριφέρονται συντεταγμένα», «θα ανοίγουν δρόμους για τις γιορτές», «μετά ο καθένας στη δουλειά του».

Το κοινό αποτέλεσμα; Το μπλόκο γίνεται θέμα τάξης/ηθικής, όχι θέμα πολιτικής διαπραγμάτευσης. Αυτό είναι επικοινωνιακό χρυσάφι.

Οι “παράπλευρες” ιστορίες δεν είναι παράπλευρες: είναι ο αφηγηματικός θόρυβος που σε κρατάει στο κανάλι

Εκλογές: “τις λένε, δεν τις βλέπουμε”

Το Dark Room σηκώνει το δάχτυλο στους ψιθυριστές πρόωρων εκλογών (“άνοιξη να τελειώνουμε”) και κλείνει με «ο Κ.Μ δεν είναι τέτοιος τύπος» και «υπό κανονικές συνθήκες δεν βλέπω».
Αυτό δεν είναι πρόβλεψη. Είναι συντήρηση βεβαιότητας. Μιλάει σε κοινό που αγχώνεται με αστάθεια (αγορά, επιχειρήσεις, μεσαία τάξη) και θέλει να ακούσει: “ηρεμήστε, έχουμε πρόγραμμα”.

Κυβερνητικό management ως θέαμα

Και οι δύο στήλες “πουλάνε” το Μαξίμου ως management hub.
Newmoney: υπουργικό με “20 μεταρρυθμίσεις, 20 έργα”, φακέλοι υπουργών, Χατζηδάκης-Σκέρτσος.
Powergame: υπουργικό προγραμματισμού, “manager” πρωθυπουργός, και οι λεπτομέρειες-βιτρίνα.
Το μήνυμα είναι: η χώρα δεν κυβερνιέται, “τρέχει έργα”. Όποιος αντιδρά, χαλάει τη ροή.

Εσωτερικές τριβές: να φαίνονται, αλλά να μη γίνονται ρήγμα

Το Newmoney πιάνει Δένδια-Καιρίδη και σημειώνει ότι στο Μαξίμου “δεν ήταν χαρούμενοι”, ενώ ο Μητσοτάκης δεν του άρεσε το «τα εν οίκω μη εν δήμω».
Το Powergame κάνει τον Καιρίδη “αχρείαστο σόου” και το δένει με τη λογική “μην κάνεις θόρυβο για τον θόρυβο”
Κοινή στόχευση: πειθαρχία εντός, εικόνα ελέγχου προς τα έξω.

Η ατζέντα πίσω από τα σημεία: ποιον “μαζεύουν” και γιατί

1. Μετριοπαθής ψηφοφόρος / “νοικοκύρης”: να δει τους αγρότες ως “μπλεγμένους” (ή και “ύποπτους”), όχι ως κοινωνική πίεση που αξίζει πολιτική παραχώρηση.
2. Αγορά/επιχειρηματικό κοινό: σταθερότητα, όχι εκλογές, “deliverables” για το 2026, κυβέρνηση που “έχει σχέδιο”.
3. Κυβερνητικό εσωτερικό: μην ανοίγετε μέτωπα τύπου Καιρίδη, οι διαφοροποιήσεις να γίνονται “εντός”, όχι “στον δήμο”.
4. Ατζέντα ασφάλειας/συνόρων (Powergame): η γκάφα Λιμενικού–Κικίλια με τους 500 στη Γαύδο μπαίνει για να δείξει “ικανότητα/ανικανότητα” ως προσωπικό scorecard και να στείλει μήνυμα προς τα πάνω.

Συμπέρασμα: οι στήλες δεν γράφονται για να σε ενημερώσουν τι έγινε. Γράφονται για να σου πουν πώς να νιώσεις για αυτό που έγινε, και κυρίως ποιος φταίει που σου χαλάει την κανονικότητα. Και σήμερα ο “ένοχος” είναι όποιος διακόπτει τη ροή: μπλόκα, “θόρυβοι”, εσωκομματικά σόου, γκάφες που ανεβαίνουν ως το Μαξίμου.

Αν έπρεπε να το πω Gen Z απλά: είναι content για να μη γίνει το πρόβλημα πολιτική κρίση. Να μείνει “περιστατικό”.