Η χώρα σε safe mode: Κυριακάτικη έκδοση – Μητσοτάκης Facebook

Η κυριακάτικη ανάρτηση του Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι απλώς ένα πολιτικό update. Είναι ένα τελετουργικό. Μια εβδομαδιαία άσκηση ελέγχου ατζέντας, ύφους και ψυχολογίας, γραμμένη έτσι ώστε να μοιάζει περισσότερο με «ήρεμη συζήτηση στο σαλόνι» και λιγότερο με κυβερνητικό δελτίο πεπραγμένων. Κι όμως, πίσω από τον χαμηλό τόνο, το κείμενο είναι βαριά πολιτικό.

Πρώτα απ’ όλα, ο όγκος. Η ανάρτηση δεν διαβάζεται, διασχίζεται. Είναι σχεδιασμένη να σε κουράσει πριν προλάβεις να αντιδράσεις. Προϋπολογισμός, στεγαστικό, φρεγάτες, ΕΡΓΑΝΗ, υπερωρίες, κυβερνοασφάλεια, AI, ημιαγωγοί, κάμερες, μετρό, αγρότες, Αρχαιολογικό Μουσείο. Το μήνυμα είναι σαφές: όλα κινούνται, όλα δουλεύουν, όλα είναι υπό έλεγχο. Αν κάτι δεν σου αρέσει, κάπου πιο κάτω υπάρχει κάτι άλλο που ίσως σε καθησυχάσει.

Ο Προϋπολογισμός του 2026 παρουσιάζεται όχι ως πολιτική επιλογή αλλά ως φυσική συνέχεια. Αυξήσεις, μειώσεις φόρων, προπληρωμή συντάξεων: η κυβέρνηση εμφανίζεται σαν λογιστής που «έκλεισε σωστά τα βιβλία» και τώρα απλώς μοιράζει το περίσσευμα. Απουσιάζει, βέβαια, κάθε αναφορά στο ποιοι δεν νιώθουν αυτό το διαθέσιμο εισόδημα στην καθημερινότητα. Αλλά αυτό είναι συνειδητή επιλογή: το αφήγημα απευθύνεται σε όσους θέλουν σταθερότητα, όχι δικαιοσύνη.

Το στεγαστικό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι. Εδώ ο πρωθυπουργός αναγνωρίζει εμμέσως ότι το πρόβλημα είναι δομικό, και άρα δεν λύνεται γρήγορα. Το λεξιλόγιο («πολιορκούμε», «πλέγμα παρεμβάσεων», «ευρωπαϊκή στρατηγική») μεταθέτει το βάρος από το αποτέλεσμα στη διαδικασία. Δεν σου λέει ότι θα λυθεί, σου λέει ότι κάτι γίνεται παντού. Είναι μια ειλικρινής αμυντική γραμμή, αλλά και μια παραδοχή ότι ο χρόνος δεν είναι με το μέρος του.

Η ρύθμιση για τα δάνεια σε ελβετικό φράγκο λειτουργεί ως κλασικό κλείσιμο εκκρεμότητας του παρελθόντος. Πολιτικά έξυπνο: απελευθερώνει μια κοινωνική ομάδα χωρίς να ανοίγει νέο μέτωπο. Δεν είναι μεταρρύθμιση, είναι αποσυμπίεση. Και αυτό ακριβώς χρειάζεται μια κυβέρνηση που μπαίνει σε φάση φθοράς.

Η παραλαβή της φρεγάτας «Κίμων» εντάσσεται στο γνωστό μοτίβο «ήρεμης ισχύος». Χωρίς κορώνες, χωρίς πολεμικούς τόνους, αλλά με σαφή υπενθύμιση ότι η χώρα εξοπλίζεται σοβαρά. Εδώ το μήνυμα δεν απευθύνεται στην κοινωνία, αλλά στο γεωπολιτικό περιβάλλον, και στους ψηφοφόρους που θέλουν να νιώθουν ασφαλείς χωρίς να φωνάζουν γι’ αυτό.

Στο ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ και στις υπερωρίες, η κυβέρνηση διεκδικεί κάτι κρίσιμο: το ηθικό πλεονέκτημα της «νομιμότητας». Λιγότερη μαύρη εργασία, περισσότερα έσοδα, περισσότερη διαφάνεια. Σωστό ως σύλληψη, αλλά πολιτικά ριψοκίνδυνο: όταν λες ότι αυξήθηκαν οι υπερωρίες, πολλοί ακούνε ότι αυξήθηκε και η εξάντληση. Το κείμενο το προσπερνά με τεχνοκρατική ψυχραιμία.

Η τεχνητή νοημοσύνη, οι ημιαγωγοί, η κυβερνοασφάλεια λειτουργούν ως σήμα προς τη μεσαία τάξη των μορφωμένων, των startup, των «ευρωπαϊκών» ψηφοφόρων. Είναι το μέλλον σε bullets. Δεν ζητάς να σε καταλάβουν όλοι, αρκεί να σε αναγνωρίσουν όσοι μετρούν στο αφήγημα της προόδου.

Το πιο πολιτικά αιχμηρό σημείο είναι, παραδόξως, οι αγρότες. Εδώ ο τόνος σκληραίνει. Διάλογος ναι, «παράλογο» όχι. Ευρώπη, ΚΑΠ, δημοσιονομικά όρια. Η κυβέρνηση μιλά ως ενήλικας σε ανήσυχα παιδιά. Είναι επιλογή σύγκρουσης χαμηλής έντασης, με σαφή αποδέκτη όχι τους αγρότες, αλλά την υπόλοιπη κοινωνία που κουράζεται από τα μπλόκα.

Το κλείσιμο με το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο είναι καθαρός συμβολισμός: πολιτισμός, χορηγία, πόλη, διάρκεια. Ένα ήσυχο μήνυμα αστικής κανονικότητας πριν τις γιορτές.

Συνολικά, η ανάρτηση δεν ζητά χειροκρότημα. Ζητά ανοχή. Δεν υπόσχεται άλματα, υπόσχεται διαχείριση. Και αυτό, καλώς ή κακώς, είναι το πραγματικό πολιτικό στίγμα της περιόδου: λιγότερο όραμα, περισσότερος έλεγχος. Το ερώτημα δεν είναι αν το κείμενο είναι καλογραμμένο, είναι. Το ερώτημα είναι πόσες Κυριακές ακόμα αρκεί.