Πολιτική δεν είναι το γεγονός. Είναι η διαχείρισή του. Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth 18/12

Αν κάποιος διαβάσει τις τρεις μεγάλες online παραπολιτικές στήλες της ημέρας, Dark Room, Βηματοδότης, Big Mouth, δεν θα μάθει τι συνέβη. Θα μάθει πώς επιτρέπεται να μη το σκέφτεται. Κι αυτό, για τα παραπολιτικά, είναι πάντα το ζητούμενο.

Γιατί οι στήλες αυτές δεν κάνουν ρεπορτάζ. Κάνουν ρύθμιση θερμοκρασίας. Κατεβάζουν την ένταση όπου υπάρχει κοινωνικό ρίσκο, την ανεβάζουν εκεί που χρειάζεται εσωτερική πειθαρχία, και ψεκάζουν ειρωνεία όπου η πολιτική απειλεί να αποκτήσει αυθεντικό συναίσθημα.

Πάρτε τους αγρότες. Κανείς δεν τους αντιμετωπίζει ως κοινωνικό σώμα με αιτήματα. Αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα logistics. Πότε θα ξεμπλοκάρουν, ποιος θα “καεί”, ποιο πακέτο θα ρίξει τους τόνους. Η πολιτική εξαφανίζεται, μένει μόνο η διαχείριση. Δεν υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων, υπάρχει κακή οργάνωση χρόνου. Το μήνυμα είναι σαφές: το κράτος δεν αμφισβητείται, απλώς χρειάζεται καλύτερο manual.

Μετά έρχονται τα Τέμπη. Εδώ η γραμμή είναι πιο λεπτή, σχεδόν χειρουργική. Σεβασμός στο πένθος, ναι. Πολιτική έκφραση, υπό όρους. Όχι πολύ δυνατά, όχι πολύ κομματικά, όχι με τρόπο που να διαταράσσει την ισορροπία του συστήματος. Όποιος ξεφεύγει από αυτό το πλαίσιο βαφτίζεται “εργαλείο”, “υπερβολή”, “παραφωνία”. Δεν απαγορεύεται η πολιτικοποίηση, απλώς οριοθετείται αυστηρά. Γιατί το πένθος είναι ανεκτό μόνο όσο δεν μετατρέπεται σε κατηγορία.

Και μετά, το πραγματικό πεδίο μάχης: η λογοδοσία. ΟΠΕΚΕΠΕ, παραγραφές, άρθρο 86, προανακριτικές. Εκεί οι στήλες δεν διαφωνούν αν υπάρχει πρόβλημα. Διαφωνούν στο ποιος θα ελέγξει τη διαδικασία. Η σύγκρουση δεν είναι ανάμεσα σε αθωότητα και ενοχή, αλλά ανάμεσα σε θεσμική καθαρότητα και πολιτικό έλεγχο. Ο Βηματοδότης μιλά για μεθοδεύσεις, το Dark Room για επικοινωνιακή φασαρία που ξεφεύγει, το Big Mouth για πολιτική ανικανότητα της αντιπολίτευσης να αξιοποιήσει το πεδίο. Τρεις αφηγήσεις, μία κοινή βάση: το σύστημα κινδυνεύει όχι από το σκάνδαλο, αλλά από τον λάθος τρόπο διερεύνησής του.

Στο μεταξύ, η αντιπολίτευση παίζει τον ρόλο που της έχουν αποδώσει: θόρυβος χωρίς αποτέλεσμα. ΠΑΣΟΚ εγκλωβισμένο ανάμεσα στον γκρεμό και το ρέμα, ΣΥΡΙΖΑ σε μόνιμη υπαρξιακή κρίση, Τσίπρας ως brand comeback χωρίς πολιτικό payload. Δεν εξετάζεται αν υπάρχει εναλλακτική πολιτική πρόταση. Εξετάζεται αν “τραβάει”, αν “πουλάει”, αν “γράφει”. Η πολιτική υποβιβάζεται σε market test.

Κι εδώ ακριβώς συναντιούνται οι τρεις στήλες. Παρά τις διαφορές ύφους, η ειρωνεία του Dark Room, η θεσμική αυστηρότητα του Βηματοδότη, το ωμό παρασκήνιο του Big Mouth, υπηρετούν την ίδια ανάγκη: να μείνει το παιχνίδι εντός ορίων. Να μη μετατραπεί η κοινωνική δυσαρέσκεια σε πολιτική ανατροπή. Να μη γίνει το πένθος κατηγορία. Να μη γίνει το σκάνδαλο ρήγμα.

Το κοινό στο οποίο απευθύνονται δεν είναι ο “λαός”. Είναι ο μεσαίος ψηφοφόρος που φοβάται την αστάθεια, ο επαγγελματίας της πολιτικής, ο επιχειρηματίας, ο δημοσιογράφος, ο σύμβουλος. Εκείνος που θέλει να ξέρει τι παίζεται πίσω από τη σκηνή, αλλά δεν θέλει η σκηνή να γκρεμιστεί.

Γι’ αυτό και τα παραπολιτικά σήμερα λειτουργούν λιγότερο ως σχόλιο και περισσότερο ως μηχανισμός πειθαρχίας. Σου δείχνουν ποιοι ξεφεύγουν, ποιοι “καίγονται”, ποιοι επιτρέπεται να μιλήσουν και μέχρι πού. Δεν λένε τι να πιστέψεις. Σου λένε μέχρι πού επιτρέπεται να πας.

Και κάπου εκεί, χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς πρωτοσέλιδα, η πολιτική μετατρέπεται σε τεχνική υπόθεση. Όχι σύγκρουση αξιών, όχι κοινωνική διαπραγμάτευση, αλλά management κρίσεων. Με KPI, με sacrifice υπουργών, με ελεγχόμενες εκτονώσεις.

Αυτό είναι το πραγματικό μήνυμα των τριών στηλών. Όχι ότι “όλα πάνε καλά”. Αλλά ότι, ό,τι κι αν συμβεί, θα φροντίσουμε να μη συμβεί πολιτικά.

Οι τρεις στήλες, το ίδιο μήνυμα: «κάντε πολιτική, αλλά όχι πάνω μας»

Αν βάλεις δίπλα-δίπλα Dark Room (Newmoney), Βηματοδότης (Το Βήμα) και Big Mouth (Powergame), βλέπεις ένα κοινό μοτίβο: δεν γράφουν “ειδήσεις”. Γράφουν οδηγίες πλοήγησης για insiders. Και οι τρεις, με διαφορετική αισθητική, προσπαθούν να πείσουν το ίδιο ακροατήριο ότι το πραγματικό παιχνίδι είναι αλλού: στις μεθοδεύσεις, στα υπονοούμενα, στους «χρήσιμους ηλίθιους» και στις “βαλβίδες αποσυμπίεσης”.

1) Αγρότες: όχι κοινωνικό μέτωπο – «τεστ αντοχής» κυβέρνησης

• Dark Room το πάει “διαχείριση κρίσης”: ο Μητσοτάκης κρατάει πολιτική εποπτεία, ο Χατζηδάκης παίζει χειριστής, και το «ξεμπλοκάρισμα» γίνεται σταδιακά, με μικρές δόσεις πίεσης/παροχών μέχρι να έρθει το επόμενο κρίσιμο ΣΚ. Μήνυμα: η κυβέρνηση ξέρει το έργο, θα το πάει με το ρολόι.
• Big Mouth το κάνει πιο ωμό: οι αγρότες «κρίνουν» ανασχηματισμό και αν δεν βρεθεί λύση, μπορεί να «θυσιαστεί» υπουργός ως βαλβίδα αποσυμπίεσης (η πολιτική εκδοχή του “ρίχνω κάποιον από το καράβι για να ησυχάσει το πλήρωμα”).

Κοινή ατζέντα: να μετατραπεί η κοινωνική πίεση σε τεχνικό πρόβλημα διαχείρισης (ραντεβού, πακέτα, χειρισμοί, θυσίες), όχι σε πολιτική ή ταξική σύγκρουση. Ο αναγνώστης που “πιάνει” είναι ο κεντροδεξιός/κεντρώος που θέλει κράτος-μηχανή, όχι κράτος-δραματουργία.

2) Τέμπη/Καρυστιανού: “σεβασμός” με όρους αποπολιτικοποίησης

Το Dark Room μπαίνει στο ναρκοπέδιο Τεμπών με ένα πολύ συγκεκριμένο φίλτρο: αναγνωρίζει δικαίωμα πολιτικής συμμετοχής, αλλά ζητά «πες το καθαρά» και υπογραμμίζει ότι άλλες οικογένειες δεν συμφωνούν με κομματικοποίηση, ενώ ρίχνει και καρφί ότι “το κοσκινάκι της πλήρους πολιτικοποίησης” το έκανε κυρίως η Αριστερά.

Ατζέντα πίσω από αυτό: να χτιστεί ένας “ηθικός φράχτης”: πένθος ναι, πολιτική όχι (εκτός αν μπει σε κανόνες που δεν ενοχλούν το σύστημα). Κοινό-στόχος: όσοι φοβούνται ότι τα Τέμπη μπορούν να γίνουν πολιτική βενζίνη.

3) ΟΠΕΚΕΠΕ & λογοδοσία: ο καβγάς δεν είναι “αν υπάρχει σκάνδαλο”, αλλά “ποιος θα ελέγχει την έρευνα”

Εδώ γίνεται το πιο ενδιαφέρον overlap.

• Βηματοδότης χτυπάει ευθέως “μεθοδεύσεις” και “δημιουργική ερμηνεία” γύρω από άρθρο 86/προανακριτική/παραγραφή, με σαφή αιχμή ότι καλλιεργείται κλίμα (και από “ανεξάρτητα” ΜΜΕ) για να αποδυναμωθεί η ποινική διερεύνηση, ειδικά για ΟΠΕΚΕΠΕ.
• Dark Room πάει αλλιώς: δείχνει ότι ο θόρυβος της εξεταστικής/«Φραπέ» μετατρέπεται σε θέαμα που κερδίζει όποιος το παίζει “original” (Κωνσταντοπούλου) και ότι το ΠΑΣΟΚ “δεν παίρνει ούτε ποντάκι”.
• Big Mouth κάνει την αποδόμηση του αντιπάλου με σάτιρα και “ποινικά μητρώα”/υπονοούμενα, δένοντας το θέμα με την πολιτική καθημερινότητα και την εικόνα των κομμάτων.

Κοινό σημείο: κανείς δεν λέει “δεν υπάρχει πρόβλημα”. Όλοι λένε, με τον τρόπο τους: η διαχείριση της έρευνας, της εικόνας και της θεσμικής διαδικασίας είναι το πραγματικό διακύβευμα.

4) ΠΑΣΟΚ & αντιπολίτευση: η αντιπολίτευση ως αυτοτραυματισμός

• Dark Room στήνει μικρό αφήγημα Χαριλάου Τρικούπη με νεύρα, εσωτερικές κόντρες, “γκρεμός-ρέμα” και την “ακούνητη βελόνα” του Ανδρουλάκη.
• Big Mouth συμπληρώνει: ΠΑΣΟΚ/ΣΥΡΙΖΑ “κατρακύλα”, αντί να πιάσουν σοβαρά ζητήματα.

Ατζέντα: σταθερή υποβάθμιση της αντιπολίτευσης σε κόμμα-παρέα, όχι κόμμα-εναλλακτική εξουσία.

5) Τσίπρας: comeback ως “brand”, όχι ως πολιτική

Ο Big Mouth τον δένει με το “swamp” αφήγημα τύπου Τραμπ και ταυτόχρονα τον παρουσιάζει ως φαινόμενο καμπάνιας/βιβλίου που κουράζει και δεν μεταφράζεται σε προοπτική.

Τι θέλει να επηρεάσει: το κεντρώο/κεντροαριστερό κοινό που φλερτάρει με “επιστροφή Τσίπρα”. Το μήνυμα είναι: μην το πάρεις σοβαρά, είναι performance.

Τελικό συμπέρασμα: ποιον “δουλεύουν” και γιατί

1. Τον μεσαίο ψηφοφόρο που φοβάται το χάος: του πουλάνε “διαχείριση” (αγρότες), “θεσμική κανονικότητα” (άρθρο 86), “μην αφήνετε το συναίσθημα να γίνει κόμμα” (Τέμπη).
2. Τους insiders της πολιτικής/αγοράς: τους δίνουν σήματα για ανασχηματισμό, θυσίες, εσωκομματικές τριβές, ποιοι ανεβαίνουν/πέφτουν
3. Την ίδια την πολιτική τάξη: γιατί οι στήλες αυτές είναι και “μηχανισμός πειθαρχίας”. Σου λένε τι θεωρείται αποδεκτό παιχνίδι, ποιος ξεφεύγει, και ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο.

Με λίγα λόγια: οι τρεις στήλες, σαν τρία διαφορετικά φίλτρα Instagram, βγάζουν την ίδια φωτογραφία: η χώρα ως σκηνικό, οι θεσμοί ως σενάριο, και οι πολίτες ως κοινό που πρέπει να χειραγωγηθεί ευγενικά, είτε με ειρωνεία, είτε με “νομική σοβαρότητα”, είτε με παρασκηνιακό κουτσομπολιό υψηλής τάξης.

Διαβάστε Ακόμα:

Όταν η λεπτομέρεια γίνεται πολιτική κρίση – Επισκόπηση Τϋπου 18/12

Μισές αλήθειες με σωστό timing – Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth 17/12

Σταθερότητα à la carte για να «μη συμβεί τίποτα» – Επισκόπηση Τύπου 17/12

Habemus (υποψήφιο) πρωθυπουργό συγκυβέρνησης;

Μητσοτάκης vs Ανδρουλάκη: Δύο Ελλάδες στον ίδιο προϋπολογισμό

Ομιλία Μητσοτάκη: Σταθερότητα με θέα την ακρίβεια

Η χώρα σε λειτουργία «συμψηφισμού» – Επισκόπηση Τύπου 16/12