Μισές αλήθειες με σωστό timing – Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth 17/12

Αν κάποιος εξακολουθεί να διαβάζει τα παραπολιτικά ως χαλαρό διάλειμμα ανάμεσα στα «σοβαρά» άρθρα, έχει ήδη χάσει το παιχνίδι. Οι στήλες δεν είναι πια υποσημείωση της πολιτικής, είναι το εργαστήρι της. Εκεί δοκιμάζονται λέξεις, πρόσωπα και σενάρια. Κι αν “πιάσουν”, την επόμενη εβδομάδα γίνονται γραμμή.

Το Dark Room, το Big Mouth και ο Βηματοδότης δεν έγραψαν τυχαία τα ίδια πράγματα με διαφορετική σειρά. Έπαιξαν πάνω στον ίδιο καμβά: αγρότες, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, ΠΑΣΟΚ, εκλογικός νόμος, media power. Το ερώτημα δεν είναι τι έγραψαν. Είναι γιατί τώρα και σε ποιον μιλάνε.

Η πρώτη γραμμή είναι γνωστή και δοκιμασμένη: σταθερότητα ή χάος. Οι αγρότες δεν εμφανίζονται ως κοινωνικό πρόβλημα, αλλά ως τεστ αντοχής της κυβέρνησης. Τα Τέμπη δεν αντιμετωπίζονται ως θεσμικό τραύμα, αλλά ως ζήτημα διαχείρισης οργής. Η Καρυστιανού δεν είναι σύμπτωμα μιας κοινωνίας που ζητά δικαιοσύνη, γίνεται πρόσωπο προς αποδόμηση, γιατί τα πρόσωπα είναι πάντα πιο εύκολα από τις ευθύνες του κράτους.

Σ’ αυτό το αφήγημα, το κράτος δεν απολογείται, σκηνοθετεί. Και οι στήλες είναι το backstage.

Η δεύτερη γραμμή είναι πιο ύπουλη: η απονομιμοποίηση της αντιπολίτευσης χωρίς σύγκρουση. Το ΠΑΣΟΚ δεν αντικρούεται πολιτικά, γελοιοποιείται. Λίγο εσωκομματικό νεύρο εδώ, μια αιχμή για «αλεξιπτωτιστές» εκεί, ένα «πάει για μαλλί και βγαίνει κουρεμένος» παραπέρα. Δεν χρειάζονται επιχειρήματα, αρκεί η εικόνα. Ο αναγνώστης δεν πείθεται,, εκπαιδεύεται να μη σοβαρεύει.

Και κάπου εκεί, σχεδόν αθόρυβα, πέφτει στο τραπέζι το σενάριο αλλαγής εκλογικού νόμου. Όχι ως πρόταση, αλλά ως ψίθυρος. Όχι ως απόφαση, αλλά ως δοκιμή. Οι στήλες κάνουν αυτό που δεν μπορεί να κάνει επίσημα η κυβέρνηση: μετράνε αντιδράσεις χωρίς κόστος. Αν δεν καεί, προχωράει. Αν καεί, δεν ειπώθηκε ποτέ.

Το ίδιο παιχνίδι παίζεται και με το άρθρο 86 και την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Σενάρια νομικά αδύνατα, πολιτικά χρήσιμα. Όχι για να αλλάξει κάτι, αλλά για να χτιστεί μια ατμόσφαιρα «κάτι ξέρουμε, κάτι έρχεται». Η υποψία γίνεται εργαλείο. Και η σύγχυση, πολιτικό κεφάλαιο.

Στο φόντο, το επεισόδιο με τον ΣΚΑΪ και το ντοκιμαντέρ δεν είναι κουτσομπολιό media. Είναι μήνυμα ισχύος. Υπενθύμιση ότι στην Ελλάδα του 2025, η πολιτική, η ενημέρωση και τα deals δεν είναι τρεις διαφορετικοί κόσμοι. Είναι ένα τραπέζι. Και κάποιοι κάθονται πιο κοντά στο κέντρο.

Η ειρωνεία; Ο μόνος που το λέει σχεδόν καθαρά είναι ο Βηματοδότης: ότι υπάρχουν στήλες που δεν αποκαλύπτουν το παρασκήνιο, αλλά το κατασκευάζουν. Οι υπόλοιπες απλώς συνεχίζουν τη δουλειά τους.

Για ποιον γράφονται όλα αυτά;
Για τον ψηφοφόρο που κουράστηκε και θέλει να πιστέψει ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική».
Για τον κεντρώο που φοβάται την αστάθεια περισσότερο απ’ την αδικία.
Για το ΠΑΣΟΚ που πρέπει διαρκώς να αμύνεται αντί να επιτίθεται.
Και για το ίδιο το σύστημα εξουσίας, που χρειάζεται καθημερινή συντήρηση αφήγησης.

Οι παραπολιτικές στήλες δεν λένε ψέματα. Κάνουν κάτι πιο έξυπνο: λένε μισές αλήθειες με σωστό timing. Και κάπως έτσι, η πολιτική δεν κρίνεται στην κάλπη, αλλά στις υποσημειώσεις.

Αν αυτό δεν είναι άσκηση εξουσίας, τότε τι είναι;

Οι στήλες ως «μηχανές επιρροής» (και όχι ως κουτσομπολιό)

Τρεις παραπολιτικές στήλες, τρία ύφη, ίδιος στόχος: να σου “δέσουν” το μυαλό πριν καν πας να κρίνεις τα γεγονότα. Σήμερα, Dark Room (Newmoney), Big Mouth (Powergame) και Βηματοδότης (Το Βήμα) δουλεύουν πάνω στο ίδιο πολιτικό υλικό, αλλά το “μοντάζ” τους προδίδει ατζέντα, πηγές και κοινό-στόχο. parapolitika

1) Κοινός καμβάς: «Σταθερότητα vs Χάος» με φόντο αγρότες, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ

Dark Room ξεκινά από αγρότες/μπλόκα και τους “πακετάρει” σε κυβερνητικό πλαίσιο: ο Χατζηδάκης ως χειριστής των παροχών, ο Μητσοτάκης ως ο πολιτικός που “βάζει το κάδρο” και ταυτόχρονα ρίχνει καρφιά προς “καναπέδες”
Big Mouth παίζει το ίδιο μοτίβο, αλλά με πιο τηλεοπτικό τρόπο: “καρφί στα γεροντάκια”, πολιτική σταθερότητα, και το «δώρο» (ελβετικό φράγκο) ως σήμα ότι η κυβέρνηση έχει ακόμη χώρο να μοιράζει ατζέντα/ανακούφιση.

Στο ίδιο επεισόδιο δένουν και Τέμπη: και οι δύο στήλες πιάνουν την Καρυστιανού ως “πολιτικοποίηση” και ως πεδίο ελέγχου του θυμού (ποιος μιλάει εξ ονόματος των οικογενειών, ποιος “καπελώνει” κ.ο.κ.). Στο Newmoney μπαίνει ωμά: «άλλο μάνα θύματος κι άλλο αρχηγός κόμματος». Στο Powergame μπαίνει με πιο “ρεπορταζιακή” γωνία, μέσω αντίδρασης συγγενών και διαφορών στη στάση απέναντι στη δίκη.

Και φυσικά, ΟΠΕΚΕΠΕ: στο Dark Room εμφανίζεται μαζί με δημοσκοπικό/viral συμπέρασμα (“το θέαμα πάει στο original”), άρα η υπόθεση δεν είναι μόνο διαφάνεια αλλά και TikTok-πολιτική. Στον Βηματοδότη το ίδιο θέμα περνά ως κοινοβουλευτική πειθαρχία/θεσμική διαχείριση (με πηγές Μαξίμου).

Κοινό σημείο: και οι τρεις στήλες μεταχειρίζονται κρίσεις/σκάνδαλα σαν υλικό αφήγησης. Όχι ως “τι έγινε”, αλλά ως “πώς το ελέγχουμε”.

2) Οι “πηγές”: όχι ποιοι ξέρουν — ποιοι θέλουν να ακουστούν

• Dark Room μυρίζει “κυβερνητικό φίλτρο” και “αντι-ΠΑΣΟΚ/αντι-κεντροαριστερά” ένστικτο: Ανδρουλάκης μόνιμα χαμένος, εσωτερικά ΠΑΣΟΚικά νεύρα (Παρασκευαΐδης/Δουδωνής), και μια σταθερή γραμμή ότι ο πραγματικός κίνδυνος είναι η “πολιτική εκμετάλλευση” από την Αριστερά.
• Big Mouth είναι “πηγές-περιφέρεια” + “αυτοσαρκασμός για εμπάργκο” για να περνάει ως αυθεντικός. Αλλά οι λεπτομέρειες που ρίχνει (π.χ. αλλαγή εκλογικού νόμου, όριο 5%, ψίθυροι και στο Μαξίμου και στη Χαριλάου Τρικούπη) δεν είναι τυχαίο κουτσομπολιό: είναι δοκιμή αντίδρασης.
• Βηματοδότης κάνει κάτι άλλο: “σπάει” το ίδιο το παιχνίδι των παραπολιτικών. Λέει καθαρά ότι υπάρχουν στήλες που δεν αποκαλύπτουν το παρασκήνιο αλλά συμμετέχουν σ’ αυτό — και φέρνει παράδειγμα τη διακίνηση σεναρίου ότι η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία θα παρακάμψει το άρθρο 86.

Κοινός παρονομαστής: οι πηγές εδώ δεν είναι απλώς πληροφοριοδότες· είναι “κανάλια” που σπρώχνουν γραμμή.

3) Η ατζέντα πίσω από τα σημεία: τι “πουλάνε” πραγματικά

1. Απονομιμοποίηση αντιπολίτευσης με φτηνό αλλά αποτελεσματικό framing.
   Newmoney: Ανδρουλάκης “πάει για μαλλί και βγαίνει κουρεμένος”.
   Powergame: Τσίπρας/Καραμανλής/Σαμαράς/Βενιζέλος στο ίδιο “κάδρο καναπέ”
2. Εξημέρωση της κοινωνικής οργής (Τέμπη) με μετατόπιση από το κράτος στο πρόσωπο.
   Η κουβέντα γίνεται “η Καρυστιανού” αντί “οι ευθύνες/οι θεσμικές τρύπες”. Και αυτό βολεύει, γιατί προσωποποιεί και διασπά.
3. Προθέρμανση για θεσμικές κινήσεις.
   Η ιστορία με τον εκλογικό νόμο (και το 5%) λειτουργεί σαν μπαλόνι δοκιμής: “θα φωνάξει κανείς; θα αντέξει η κοινωνία; θα το δεχτεί το ΠΑΣΟΚ;”
   Το επεισόδιο ΣΚΑΪ/Αλαφούζου/Παπαχελά/ντοκιμαντέρ/ΕΚΚΟΜΕΔ/Μενδώνη και η κίνηση Κοσιώνη δεν είναι gossip· είναι σήμα προς Μαξίμου και αγορά ΜΜΕ: “οι σχέσεις έχουν κόστος”.
4. Αντι-θεσμική “αντιστροφή” όταν βολεύει (άρθρο 86 / Ευρωπαϊκή Εισαγγελία).
   Ο Βηματοδότης λέει: κάποιοι φιλοκυβερνητικοί σπρώχνουν ένα σενάριο μηδενικής πιθανότητας για να χτίσουν “εσωτερική συνωμοσία” και να χτυπήσουν συγκεκριμένα πρόσωπα (Βενιζέλο/Παυλόπουλο κ.ά.).

Συμπέρασμα: ποιον πάνε να επηρεάσουν και γιατί

• Πρώτο ακροατήριο: ο πυρήνας της ΝΔ/κεντροδεξιάς που χρειάζεται καθημερινό “άλλοι είναι χειρότεροι” για να αντέξει φθορά (ΟΠΕΚΕΠΕ, Τέμπη, αγρότες).
• Δεύτερο ακροατήριο: οι “μετριοπαθείς” που φοβούνται αστάθεια. Εκεί κουμπώνει η γραμμή “Μητσοτάκης ή ακυβερνησία” και η προθέρμανση για εκλογικό νόμο
• Τρίτο ακροατήριο: το ΠΑΣΟΚ εσωτερικά (και η ηγεσία του). Και οι δύο στήλες το τρυπάνε: είτε με ιστορίες για “αλεξιπτωτιστές”/νεύρα/διαγραφές, είτε με υπαινιγμούς ότι ακόμη κι αυτοί ψήνονται να συζητήσουν αλλαγές.
• Τέταρτο ακροατήριο: το οικοσύστημα ΜΜΕ και οι ιδιοκτήτες. Το ΣΚΑΪ-επεισόδιο είναι καμπανάκι ότι η πολιτική και τα media deals είναι το ίδιο τραπέζι

Η μεγάλη ειρωνεία; Ο Βηματοδότης σήμερα είναι ο μόνος που το λέει ωμά: υπάρχει δημοσιογραφία που αποκαλύπτει το παιχνίδι και δημοσιογραφία που παίζει το παιχνίδι.
Οι άλλοι δύο… απλώς πατάνε “publish” και περιμένουν να μετρήσουν αντιδράσεις.

Διαβάστε ακόμα

Σταθερότητα à la carte για να «μη συμβεί τίποτα» – Επισκόπηση Τύπου 17/12

Μητσοτάκης vs Ανδρουλάκη: Δύο Ελλάδες στον ίδιο προϋπολογισμό

Ομιλία Μητσοτάκη: Σταθερότητα με θέα την ακρίβεια

Η χώρα σε λειτουργία «συμψηφισμού» – Επισκόπηση Τύπου 16/12

Η επικαιρότητα σε δοκιμαστική εκδοχή – Dark Room, ΒΗΜΑτοδότης, Big Mouth 16/12

Η γοητεία της ισχύος και το φύλο της διπλωματίας – Kimberly Guilfoyle στο Grace