Το πολιτικό κέντρο ψάχνει σταθερότητα μέσα από ψιθύρους – Online στήλες 05/12

Στις πρωινές στήλες του παρασκηνίου, εκεί όπου η πολιτική ξεγυμνώνεται από τα μεγάλα της λόγια και απομένει μόνο με τα μικρά της βλέμματα, καθρεφτίζεται μια χώρα που ακόμη δυσκολεύεται να σταθεί απέναντι στον εαυτό της. Δεν χρειάζονται κραυγές, αρκεί ο ψίθυρος πίσω από μια πόρτα υπουργείου ή η απορία στα μάτια ενός πρώην πρωθυπουργού για να φανεί πόσο αδέξια διαχειριζόμαστε τον δημόσιο χώρο, πάντα σαν να είναι δανεικός.

Ο εξώστης του Αλέξη, καθώς περιγράφεται στη Dark Room, δεν είναι απλώς μια σκηνή πολιτικής επανεμφάνισης. Είναι το άβολο διάλειμμα ενός ανθρώπου που επιμένει να πιστεύει πως δικαιούται να επιστρέψει χωρίς να λογοδοτήσει. Η στήλη δεν τον ειρωνεύεται, τον αφήνει να σταθεί κάτω από έναν ουρανό που δεν βρέχει πια τίποτα για εκείνον. Σαν να του λέει: αν δεν αλλάξεις, θα μείνεις μνήμη και όχι δυνατότητα. Το παρασκήνιο εδώ λειτουργεί σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, δεν καταγγέλλει, αλλά προειδοποιεί.

Στον Βηματοδότη, η δίκη των υποκλοπών παρουσιάζεται όχι ως νομικό γεγονός, αλλά ως ηθικό αίνιγμα. “Σημεία και τέρατα”, γράφει, σαν να μας υποχρεώνει να αναρωτηθούμε ποιο από τα δύο είμαστε εμείς. Η αφήγηση δεν ενδιαφέρεται για την έκβαση της υπόθεσης, ενδιαφέρεται για το πώς η κοινωνία μας έχει αποδεχθεί ότι κάποτε ακούμε, άλλοτε καταγράφουμε και σπανιότερα μιλάμε με καθαρό τρόπο. Η δίκη, ως σύμβολο, είναι ένα κάτοπτρο του δημόσιου ήθους: η επιτήρηση έγινε συνήθεια, η ενοχή έγινε διαδικασία, η εμπιστοσύνη έγινε ρωγμή.

Και μετά έρχεται το Big Mouth, με τους υπουργούς που “χτυπήθηκαν από κατάθλιψη”. Όχι την υπαρξιακή, αλλά εκείνη την πολιτική κόπωση που εμφανίζεται όταν η εξουσία μοιάζει βουνό πιο απότομο από όσο περίμενες. Η μη δήλωση για την προεδρία του Eurogroup αποκαλύπτει αυτό που όλοι υποψιάζονται: πως στο κέντρο του συστήματος υπάρχει μια διαρκής ταλάντωση ανάμεσα στη φιλοδοξία και τον φόβο της έκθεσης. Το παρασκήνιο δεν το καταγράφει για να σχολιάσει, αλλά για να δείξει το βάρος της ευθύνης, εκείνο που δεν φαίνεται ούτε στα χαμόγελα ούτε στις υπογραφές.

Τρεις στήλες, τρεις φωνές, ένα υπόρρητο μήνυμα: ότι η χώρα ζει ακόμη μέσα σε μια πολιτική ενηλικίωση που δεν έχει ολοκληρωθεί. Το πρόβλημα δεν είναι η διαπλοκή, η κόπωση, ή οι δικαστικές εκκρεμότητες, αυτά είναι απλώς τα συμπτώματα. Το πρόβλημα είναι πως αντιλαμβανόμαστε την πολιτική όχι ως κοινή πράξη, αλλά ως διαρκή αυτοσυντήρηση προσώπων και μηχανισμών. Το παρασκήνιο γίνεται καθρέφτης, και ο καθρέφτης δείχνει την αμηχανία μας μπροστά στην ίδια μας την ελευθερία.

Η πολιτική ζωή της χώρας μοιάζει έτσι με μια παλιά θεατρική σκηνή όπου το έργο αλλάζει τίτλο, αλλά οι ηθοποιοί παίζουν πάντοτε με τον ίδιο φόβο: ότι το κοινό κάποτε θα κουραστεί και θα αποχωρήσει. Ίσως εκεί να βρίσκεται και η ελπίδα. Ότι κάποια στιγμή, για να επιβιώσει το έργο, θα χρειαστεί να αλλάξει πρώτα το βλέμμα των πρωταγωνιστών. Να σταματήσουν να κοιτούν το παρασκήνιο σαν μυστικό και να το δουν σαν χώρο αλήθειας.

Γιατί μόνο όταν πάψει η χώρα να ψιθυρίζει τα ουσιώδη, θα μπορέσει να τα πει επιτέλους δυνατά.

Το Θέατρο του Παραλόγου στη Σκηνή: Τρεις Στήλες, Μία Ατζέντα

Οι τρεις σημερινές στήλες μοιάζουν με τρία διαφορετικά θεατρικά έργα που παίζουν ταυτόχρονα στην ίδια σκηνή, το κοινό είναι το ίδιο, οι ηθοποιοί αλλάζουν προσωπεία, και το χειροκρότημα ζητείται πάντα από την ίδια πλευρά της πλατείας: το πολιτικό κέντρο που ψάχνει σταθερότητα μέσα από ψιθύρους.

1. Η “Dark Room” και ο Αλέξης στον εξώστη: καιρός αίθριος, προβλέψεις νεφελώδεις

Η στήλη παίζει το αγαπημένο της παιχνίδι: πολιτικό gossip δεμένο με επιχειρηματικές υποσημειώσεις. Εδώ ο εξώστης του Αλέξη λειτουργεί σαν σκηνικό που θέλει να δείξει ότι ο πρώην πρωθυπουργός αναζητά πάλι δημόσιο χώρο, χωρίς να βρέχεται από τις ευθύνες της προηγούμενης περιόδου. Παράλληλα, περνάνε σαν διαφάνειες από πάνω του τα “στοιχήματα” Μ.Μ., τα deals στα φάρμακα, τα ναυτιλιακά και τα ακίνητα του ΟΤΕ.

Πηγές και Ατζέντα:
Η Dark Room λειτουργεί παραδοσιακά με ενημέρωση από επιχειρηματικά γραφεία, τραπεζικούς διαδρόμους και κομματικά στελέχη δεύτερης γραμμής. Η ατζέντα εδώ είναι ξεκάθαρη: να δείξει πως το “οικοσύστημα” βλέπει τον πολιτικό χάρτη όχι ιδεολογικά αλλά χρηματιστηριακά, ποιος έχει αξία, ποιος έχει ρίσκο, ποιος είναι σε “αναδιάρθρωση”.

Σε ποιον απευθύνεται:
Σε επιχειρηματικό κοινό και σε πολιτικούς insiders που θέλουν να ξέρουν ποιος κινείται και πώς. Το αφήγημα χτίζει την εικόνα μιας χώρας όπου η πραγματική πολιτική γράφεται στο excel, όχι στη Βουλή.

2. Ο “Βηματοδότης”: η δίκη των υποκλοπών: θέατρο του παραλόγου με δικαστικό φωτισμό

Ο Βηματοδότης σήμερα ασχολείται με τη δίκη των υποκλοπών, χρησιμοποιώντας γλώσσα που θυμίζει λίγο δικαστικό χρονικό, λίγο πολιτικό υπαινιγμό και λίγο ηθογραφία με “σημεία και τέρατα”. Εδώ το παραπολιτικό καταγράφει όχι την είδηση, αλλά το υπονοούμενο: ποιοι εμφανίζονται, πώς συμπεριφέρονται, τι αφήνουν να εννοηθεί.

Πηγές και Ατζέντα:
Το Βήμα διαχρονικά αντλεί από “κλειστά συστήματα”: δικαστικούς, κυβερνητικούς κύκλους, ανθρώπους που έχουν πρόσβαση σε πληροφορία που δεν κυκλοφορεί στο διάδρομο αλλά στη σκέψη. Η ατζέντα εδώ δεν είναι να αποκαλύψει, αλλά να διαμορφώσει πλαίσιο: “η υπόθεση είναι σοβαρή, μη βιαστείτε να βγάλετε συμπεράσματα”.

Σε ποιον απευθύνεται:
Στο κοινό που θέλει να διαβάζει πίσω από τις λέξεις και στο πολιτικό προσωπικό που αναζητά μια “γραμμή σοβαρότητας”. Στέλνει μήνυμα ότι η κυβέρνηση οφείλει να κρατά αποστάσεις από σκιές, ενώ η αντιπολίτευση δεν πρέπει να χαίρεται πριν την ώρα της.

3. Το “Big Mouth”: Γεραπετρίτης – Δένδιας, υπουργοί σε κατάθλιψη και η μη-δήλωση για το Eurogroup

Η Powergame σηκώνει σήμερα το πιο ωμό πολιτικό παρασκήνιο: επικοινωνία μεταξύ δύο κορυφαίων υπουργών, η “κατάθλιψη” που χτύπησε δύο άλλους, και μια δήλωση που δεν έγινε για την προεδρία του Eurogroup. Όταν μια στήλη επιλέγει να φωτίσει “απουσία δήλωσης”, στην πραγματικότητα κάνει την πιο ισχυρή δήλωση.

Πηγές και Ατζέντα:
Η Big Mouth ξέρει καλά τα υπουργικά γραφεία: διπλωματία, άμυνα, οικονομικά. Η ατζέντα είναι να αναδείξει ρωγμές στην κυβερνητική συνοχή, όχι σε επίπεδο πολιτικής, αλλά σε επίπεδο ψυχολογίας. Όταν μιλά για “κατάθλιψη υπουργών”, δεν περιγράφει κλινική κατάσταση, περιγράφει πολιτικό burnout.

Σε ποιον απευθύνεται:
Σε όσους κινούνται γύρω από το Μαξίμου και θέλουν να διαβάσουν τη θερμοκρασία εντός κυβερνητικού κλίματος. Είναι μια έμμεση προειδοποίηση: η κόπωση γράφει ιστορία πριν γίνει πολιτικό κόστος.

Κοινά Σημεία των Τριών Στηλών

1. Η πολιτική αισθητική κυριαρχεί πάνω από την πολιτική ουσία.
   Όλες οι στήλες μιλούν για ανθρώπους, όχι για πολιτικές. Κινήσεις, διαθέσεις, συναντήσεις, ψυχολογίες.
2. Προβάλλεται μια Ελλάδα που κυβερνιέται από σχέσεις, όχι από θεσμούς.
   Είτε πρόκειται για τον εξώστη του Αλέξη, είτε για τη δίκη των υποκλοπών, είτε για την εσωτερική κόπωση υπουργών, το μήνυμα είναι ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται στο φως.
3. Υπονοείται ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε μετάβαση.
   Η αντιπολίτευση ψάχνει νέο χώρο, η κυβέρνηση δείχνει σημάδια φθοράς, και το επιχειρηματικό περιβάλλον περιμένει την επόμενη ισορροπία.

Συμπέρασμα: Ποιον θέλουν να επηρεάσουν και γιατί;

Οι τρεις στήλες, καθεμία από τη δική της “σχολή παραπολιτικού”, καταλήγουν να επηρεάζουν το ίδιο κοινό: τους ανθρώπους που κινούνται στη ζώνη ανάμεσα στην εξουσία και την πληροφόρηση. Πολιτικούς συμβούλους, δημοσιογράφους, επιχειρηματικούς decision-makers, κομματικά στελέχη που αναζητούν “σήματα”.

Και τι μήνυμα τους στέλνουν;

Ότι η χώρα βρίσκεται σε ένα σημείο όπου οι ισορροπίες αλλάζουν αθόρυβα. Ότι κανείς δεν πρέπει να νιώθει ασφαλής, ούτε οι “πρώην”, ούτε οι “νυν”, ούτε οι “επίδοξοι”. Και ότι, όπως πάντα, η πραγματική μάχη δεν δίνεται μπροστά στις κάμερες, αλλά στα μυαλά των ανθρώπων που διαβάζουν… παραπολιτικά.