Μητσοτάκης Facebook: Ένας απολογισμός που ψάχνει ξανά το νόημά του

Το μήνυμα του Πρωθυπουργού αυτή την Κυριακή μοιάζει με μια συζήτηση που ξανανοίγει στο ίδιο τραπέζι: τι έκανε η κυβέρνηση, τι διορθώνει, τι υπόσχεται. Είναι μια αφήγηση φιλική, σχεδόν οικεία, που προσπαθεί να συνδέσει τον πολίτη με την αίσθηση ότι κάτι κινείται σταθερά. Κι όμως, καθώς ξεδιπλώνεται η λίστα των μέτρων, γεννιέται και μια άλλη σκέψη: η πολιτική δεν κρίνεται μόνο από τον όγκο των πράξεων, αλλά από το γιατί γίνονται τώρα και τι σημαίνουν για το αύριο.

Το θετικό στοιχείο είναι ότι ο Πρωθυπουργός δοκιμάζει ξανά να συνδέσει την πολιτική με το καθημερινό και χειροπιαστό: χαμηλοσυνταξιούχοι, επιδόματα, χρόνοι απονομής δικαιοσύνης, στεγαστικό, πρόσβαση για ΑμεΑ, αγροτικές επιδοτήσεις. Σαν να θέλει να δείξει ότι η κυβέρνηση λειτουργεί ως μηχανισμός μικρών μετατοπίσεων που, αθροιστικά, οικοδομούν σταθερότητα.

Υπάρχει όμως και μια αδυναμία που δεν κρύβεται εύκολα: ο κατάλογος των μέτρων είναι τόσο πυκνός, ώστε καμιά φορά χάνει το πολιτικό του πλαίσιο. Όταν ο λόγος γίνεται εξαντλητικός, ο αναγνώστης συχνά φεύγει με την εντύπωση ότι λείπει το βασικό: ποια είναι η μεγάλη αφήγηση που συνδέει όλα αυτά; Ποιο υπόδειγμα διακυβέρνησης θέλει να δείξει η κυβέρνηση στο τρίτο της έτος; Πού βρίσκεται η χώρα μέσα σε έναν κόσμο ασταθή; Και κυρίως, πώς δένουν οι μικρές επιβεβαιώσεις με τις μεγάλες ανησυχίες;

Τα κίνητρα της ανάρτησης

Η σημερινή καταγραφή έχει δύο καθαρούς στόχους:

1. Να σταθεροποιήσει το πολιτικό κλίμα σε μια περίοδο που η κοινωνία δείχνει κούραση από τις σειρές προβλημάτων: ακρίβεια, στεγαστικό, νοσοκομεία, έλλειψη προσωπικού στο κράτος. Η προβολή μέτρων, αριθμών και βελτιώσεων λειτουργεί ως αντίβαρο.
2. Να προεξοφλήσει την αφήγηση του προϋπολογισμού 2026: ανάπτυξη, μείωση χρέους, φορολογικές ελαφρύνσεις, αύξηση συντάξεων. Η ανάρτηση μοιάζει να θέλει να «δέσει» εκ των προτέρων το αφήγημα πριν ξεκινήσει η κοινοβουλευτική σύγκρουση.

Υπάρχει όμως και ένα τρίτο, πιο υπόγειο κίνητρο: η ανάγκη να δοθεί η εντύπωση ρυθμού. Ότι η κυβέρνηση εξακολουθεί να κινείται με σταθερή ταχύτητα, παρά τις τριβές που εμφανίζονται αλλού: διεθνείς πιέσεις, κοινωνικές εντάσεις, κρίσεις στην Υγεία και την Ασφάλεια, αστοχίες στην επικοινωνία.

Τι μας διαφεύγει

Πίσω από την εκτενή περιγραφή μέτρων κρύβεται το ουσιαστικό ερώτημα: Πώς όλα αυτά απαντούν στη βαθύτερη αγωνία της μεσαίας τάξης; Η κυβέρνηση μιλά σωρευτικά, αλλά ο πολίτης ζει συγκυριακά, νιώθει την ακρίβεια κάθε εβδομάδα, όχι την ανάπτυξη του 2026.

Επίσης:
– Η φροντίδα για τους χαμηλοσυνταξιούχους είναι σημαντική, αλλά η συνολική συζήτηση για το ασφαλιστικό λείπει.
– Η πρόοδος στη Δικαιοσύνη είναι εντυπωσιακή ως αριθμός, αλλά αποφεύγεται η αναφορά στο ποιόν των αποφάσεων και στο πώς θα διασφαλιστεί ότι η ταχύτητα δεν θα γίνει εις βάρος της ποιότητας.
– Στα αγροτικά, η μετάβαση από «τεχνική λύση» σε αυστηρό έλεγχο κρύβει εντάσεις που η ανάρτηση αποσιωπά.
– Στην Κρήτη, η αυστηροποίηση των ποινών είναι αναγκαία, αλλά δεν θίγεται το κοινωνικό υπόστρωμα που συντηρεί το φαινόμενο.

Τι προμηνύεται

Η ανάρτηση μοιάζει να προετοιμάζει έδαφος για:

1. Μια περίοδο ενισχυμένης μεταρρυθμιστικότητας, με αιχμή τη Δικαιοσύνη και την τεχνητή νοημοσύνη στην έρευνα.
2. Προσεκτική προεκλογική πορεία, χωρίς να λέγεται ξεκάθαρα: οι στοχευμένες ενισχύσεις χαμηλοσυνταξιούχων και η διεύρυνση του στεγαστικού ακουμπούν κοινά που θεωρούνται κρίσιμα στις επόμενες κάλπες, όποτε κι αν αυτές έρθουν.
3. Μια προσπάθεια να κλείσουν ανοιχτά κοινωνικά μέτωπα (Κρήτη, ΑμεΑ, ανήλικοι) προτού κλιμακωθούν.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι: Η κυβέρνηση προσπαθεί να επαναφέρει την έννοια της «κανονικότητας» ως συγκριτικό πλεονέκτημα. Όμως η κοινωνία δείχνει ότι η κανονικότητα δεν αρκεί πλέον, χρειάζεται ένα πιο καθαρό όραμα, ειδικά όταν η καθημερινότητα πιέζει.

Με λίγα λόγια

Η σημερινή ανάρτηση είναι προσεγμένη, αναλυτική, γεμάτη αριθμούς και παραδείγματα. Δείχνει μια κυβέρνηση που θέλει να μιλήσει με πράξεις. Ταυτόχρονα όμως αποκαλύπτει και ένα όριο: όσο πιο πυκνή γίνεται η αφήγηση, τόσο περισσότερο θυμίζει διαχειριστικό δελτίο, όχι πολιτικό σχέδιο.

Αυτό που προμηνύεται είναι μια μάχη για τη διατήρηση της πρωτοβουλίας: η κυβέρνηση προσπαθεί να δείξει ότι έχει ρυθμό, ενώ η κοινωνία ζητά νόημα. Και αυτές οι δύο απαιτήσεις δεν ταυτίζονται πάντα.

Αυτό το χάσμα θα καθορίσει το πολιτικό σκηνικό των επόμενων μηνών.