Επισκόπηση Τύπου 18/11 – Κίνδυνοι πολέμου και κίνδυνοι από Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

Πολιτική Θεώρηση

Κάθε τόσο η πολιτική δημοσιότητα δημιουργεί ένα χρησμό, έναν υπαινιγμό για όσα έρχονται πριν ακόμη ειπωθούν καθαρά. Στη σημερινή ειδησεογραφία αυτός ο χρησμός ακούγεται υπόκωφα: «Η χώρα εισέρχεται σε περίοδο μετατόπισης χωρίς θόρυβο». Ο Τύπος δεν το λέει ευθέως, αλλά το υπαινίσσεται σε κάθε σελίδα, στις διπλωματικές φωτογραφίες, στα κομματικά πηγαδάκια, στις κοινωνικές ρωγμές που διογκώνονται. Η πολιτική σκηνή μοιάζει να μαζεύει αργά ενέργεια, όπως πριν από μια μεταβολή που ακόμη δεν έχει αποκρυσταλλωθεί.

Στο διεθνές πεδίο, οι τόνοι σκλήρυναν. Η επίσκεψη Ζελένσκι στην Αθήνα παρουσιάστηκε ως διπλωματικό κατόρθωμα, όμως πίσω από τις φωτογραφίες φαίνεται κάτι άλλο: μια χώρα που πατάει σε κινούμενη άμμο, σε μια στιγμή όπου ευρωπαίοι υπουργοί μιλούν απροκάλυπτα για τον κίνδυνο μιας μεγάλης σύγκρουσης. Η γεωπολιτική αισιοδοξία του κυβερνητικού λόγου μοιάζει με απόπειρα να ξορκιστεί το προφανές: ότι η Ελλάδα μετατρέπεται σε κρίσιμο κρίκο αλυσίδων ενέργειας και άμυνας, άρα και σε δυνητικό στόχο πίεσης. Η ελληνική κοινή γνώμη, κουρασμένη από χρόνιες εσωτερικές εντάσεις, δείχνει αμήχανη μπροστά στο νέο διεθνές φορτίο. Η αβεβαιότητα έρχεται και από την Ανατολή: οι τουρκικές απειλές κατά της Κύπρου δεν είναι «πυροβολισμοί αέρα», αλλά μέρος μιας σταθερής γραμμής που δοκιμάζει τα όρια της ελληνικής ψυχραιμίας.

Στο inside story ο Τάσος Τέλλογλου αναλύει την υπόθεση της «ευφυούς γεωργίας» και των ερευνών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας φωτίζοντας για ακόμη μία φορά, το πραγματικό πρόβλημα του ελληνικού κράτους: όχι την έλλειψη πόρων ή τεχνολογίας, αλλά τη δομική αδυναμία να οργανώσει θεσμούς που λειτουργούν πριν χρειαστούν, όχι μετά. Οι εταιρείες δεν κινούνται σε κενό. Καλύπτουν μια ανάγκη που το κράτος άφησε απροστάτευτη: την οργανωμένη, ενιαία, καθαρή διαχείριση δεδομένων και υποδομών. Όταν λείπει η διοικητική ικανότητα, εμφανίζεται η ιδιωτική ισχύς, και όταν η ισχύς αυτή συνδεθεί με πολιτικό σύστημα που λειτουργεί με προσωπικές σχέσεις, τότε η παραγωγή κανόνων μετατρέπεται σε παραγωγή εξυπηρετήσεων.

Η επέμβαση της EPPO δεν είναι «ευρωπαϊκή αυστηρότητα». Είναι η φυσική συνέπεια ενός κράτους που δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη μετάβασή του από το μοντέλο των γνωστών και των δικτύων επιρροής σε ένα μοντέλο προβλέψιμων θεσμών. Στην ευφυή γεωργία όπως και στα σιδηροδρομικά έργα της Θεσσαλίας, συγκρούονται δύο Ελλάδες: η Ελλάδα που ζητά ψηφιακό μετασχηματισμό και η Ελλάδα που δεν μπορεί να φανταστεί την τεχνολογία χωρίς μεσάζοντες. Αυτή είναι η ρίζα της δυσλειτουργίας: όταν η πολιτική εξουσία δεν χτίζει διαδικασίες αλλά επιλέγει διαχειριστές, το σύστημα καταλήγει να ελέγχεται από εκείνους που ξέρουν να “παίζουν” το παιχνίδι καλύτερα.

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν κάποια εταιρεία παραβίασε έναν όρο διακήρυξης. Είναι αν το ελληνικό κράτος μπορεί να λειτουργήσει με τρόπο ώστε να μην χρειάζεται η Ευρώπη να του υπενθυμίζει πού βρίσκεται το όριο. Όταν οι εξωτερικοί ελεγκτές γίνονται αναγκαίο συμπλήρωμα της διοίκησης, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι ελεγκτές, είναι η διοίκηση.

Στο εσωτερικό, ο πολιτικός χρόνος επιταχύνεται. Τα γαλάζια δείπνα, τα πηγαδάκια στη Βουλή, τα σενάρια ανασχηματισμού, όλα δείχνουν ένα Μαξίμου που καταλαβαίνει πως η φθορά δεν αντιμετωπίζεται με την αυτοπεποίθηση των αριθμών, αλλά με την ανανέωση των προσώπων και του νοήματος. Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ λειτουργεί ως σύμπτωμα: ένα κράτος που παραμένει επιρρεπές σε μικρομηχανισμούς, ακόμη κι όταν κινεί δεκάδες δισεκατομμύρια ευρωπαϊκών κονδυλίων. Η πολιτική εξουσία δηλώνει ότι θέλει καθαρότητα, αλλά η ίδια η δομή της διοίκησης μοιάζει να τη διαψεύδει.

Η αντιπολίτευση, από την άλλη, εμφανίζεται σαν να αιωρείται. Δεν έχει σταθερό σημείο αναφοράς, ούτε αφήγηση για τη χώρα, μόνο εσωτερικούς ψιθύρους και έναν λόγο που ανακυκλώνει παλιά αποθέματα θυμού. Η Κεντροαριστερά ειδικά δείχνει παγιδευμένη στη νοσταλγία ή στις μικρές της διαφορές: μια διανοητική κόπωση που δεν παράγει νέο συλλογικό ορίζοντα. Όσοι περίμεναν ότι η κοινωνική πίεση θα μεταφράζονταν σε πολιτική αναδιάταξη, προς το παρόν βλέπουν μόνο μικρές μετακινήσεις στις σκιές.

Στο κοινωνικό πεδίο, η στέγη αναδεικνύεται σε νέο πολιτικό πεδίο μάχης. Η κυβερνητική αισιοδοξία για αξιοποίηση ακινήτων, ΣΔΙΤ και τραπεζικών αποθεμάτων συνοδεύεται από το σκοτεινό κάδρο χιλιάδων κατοικιών που κινδυνεύουν από funds. Η μία εικόνα δείχνει μια χώρα που προοδεύει θεσμικά, η άλλη μια κοινωνία που ασφυκτιά σιωπηλά. Δεν είναι απλώς οικονομικό ζήτημα, αλλά ζήτημα εμπιστοσύνης: μπορεί ο πολίτης να πιστέψει ότι η Πολιτεία θα τον προστατεύσει όταν η καθημερινότητα τρίζει;

Όλα αυτά συμβαίνουν σε μια μέρα που οι εφημερίδες τιμούν το Πολυτεχνείο με τρόπο σχεδόν τυπικό. Κάποιες αναλύουν, κάποιες αμφισβητούν, κάποιες αγνοούν. Η μνήμη μιας εξέγερσης γίνεται καθρέφτης μιας κοινωνίας που δεν εξεγείρεται πια, αλλά ανησυχεί. Και η ανησυχία είναι πιο ύπουλη από την οργή: δεν κάνει θόρυβο, αλλά διαβρώνει σταθερά.

Αυτό που προκύπτει από τη σημερινή ανάγνωση του Τύπου είναι ένας κόσμος όπου οι γραμμές της δημόσιας ζωής έχουν χαλαρώσει. Η πολιτική λειτουργεί, αλλά όχι πάντα με πυξίδα, η εξωτερική πολιτική ισχυρίζεται ότι φέρνει κύρος, αλλά φέρνει και βάρος, η κοινωνία ζητά ασφάλεια, αλλά λαμβάνει υποσχέσεις. Η χώρα μοιάζει να βρίσκεται σε μια μεταβατική στιγμή: οι μεγάλες αποφάσεις δεν έχουν ακόμη παρθεί, αλλά οι ενδείξεις δείχνουν ότι πλησιάζουν.

Κι έτσι η μέρα κλείνει με μια αίσθηση διπλής πραγματικότητας. Η πρώτη είναι αυτή που προβάλλεται: σταθερότητα, διεθνής αναβάθμιση, επενδυτικός ορίζοντας. Η δεύτερη είναι αυτή που διαφαίνεται στις λεπτομέρειες: ένα σύστημα που αλλάζει πιο αργά από όσο αλλάζει ο κόσμος γύρω του. Και αυτό το χάσμα, ανάμεσα σε μια χώρα που θέλει να τρέξει και σε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να αναπνεύσει, είναι το πραγματικό πολιτικό ζήτημα της ημέρας.

ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΡΕΠΟΡΤΑΖ – “Καλημέρα σας, από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία”

(inside story – Τάσος Τέλλογλου)

Το άρθρο παρουσιάζει μια κλιμακούμενη κινητικότητα ευρωπαϊκών ελεγκτικών θεσμών στην Ελλάδα, με αιχμή την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO), η οποία εξετάζει τόσο τον κύκλο συμβούλων – εταιρειών πληροφορικής γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την «ευφυή γεωργία», όσο και τις υποδομές αποκατάστασης στη Θεσσαλία μετά τον «Ντάνιελ».
Η εικόνα που προκύπτει είναι μια πολύπλοκη αλυσίδα συμφερόντων, τεχνολογικών μονοπωλίων, διαγωνιστικών σφαλμάτων και διοικητικών μετατοπίσεων, η οποία πλέον βρίσκεται υπό ευρωπαϊκό μικροσκόπιο.

Η έρευνα στην Κοινωνία της Πληροφορίας (ΚτΠ)

Η EPPO και ο ευρωπαϊκός οργανισμός κατά της διαφθοράς επισκέπτονται τα γραφεία της ΚτΠ και ζητούν το κινητό του επικεφαλής Σταύρου Ασθενίδη.
Παράλληλα ερευνώνται τρεις εταιρείες–σύμβουλοι:
Diadikasia (πρώην Bright) – εκτίναξη κύκλου εργασιών, πρόσβαση στην κυβέρνηση.
Planet – παραδοσιακός σύμβουλος ΕΣΠΑ.
Toolbox – «γράψιμο» τεχνικών τευχών.

Το άρθρο καταγράφει ότι οι επισκέψεις προκάλεσαν πανικό στο κυβερνητικό σύστημα, με τα μισά υπουργικά τηλέφωνα να ζητούν εξηγήσεις από τα άλλα μισά.

Η «Ευφυής Γεωργία» – ένα έργο 54,9 εκατ. ευρώ που έγινε πεδίο σύγκρουσης

Ο πυρήνας της έρευνας αφορά τον τρόπο με τον οποίο, από το 2019 και μετά, η διαχείριση των ψηφιακών υπηρεσιών στην αγροτική παραγωγή μετατράπηκε σε πεδίο:

• ανταγωνισμού μεταξύ ισχυρών εταιρειών πληροφορικής (Neuropublic – Cognitera – OTE)
• παρεμβάσεων υπουργών (Λιβανός, Γεωργαντάς)
• εμπλοκής του ΟΠΕΚΕΠΕ ως τεχνολογικού “κλειδοκράτορα” των επιδοτήσεων
• συνεταιριστικών αντιδράσεων (ΕΘΕΑΣ) που θεωρούν ότι το έργο αποκλείει τους παραγωγούς.

Το έργο καταλήγει τελικά στην κοινοπραξία ΟΤΕ–Neuropublic, αλλά η ΕΘΕΑΣ μιλά για «φαραωνικό» κόστος, λιγότερους σταθμούς από το αρχικώς προβλεπόμενο σχέδιο, και περιορισμένη συμμετοχή των αγροτών.

Κρίσιμο σημείο:
Αν κατηγορηθεί ο τεχνικός σύμβουλος, η σύμβαση δεν παγώνει εκτός αν υπάρξει τελεσίδικη καταδίκη, γεγονός που προστατεύει τη ροή των έργων αλλά εντείνει τις υποψίες για νομικές «ασπίδες».

Το παρασκήνιο ΟΠΕΚΕΠΕ – πιέσεις, KΥΔ, μονοπώλια και υποσχέσεις μεταρρύθμισης

Το άρθρο αποκαλύπτει ότι:

• Η Neuropublic και η Cognitera ασκούσαν επιρροή μέσω των ΚΥΔ.
• Ο ΟΠΕΚΕΠΕ επιχείρησε επανειλημμένα να επανακτήσει τον έλεγχο της υποδομής, χωρίς επιτυχία.
• Οι απευθείας αναθέσεις και τα «πάντρεμα» εταιρειών αναδιαμόρφωσαν ριζικά το οικοσύστημα της αγροτικής πληροφορικής.
• Το 2025, με τον ΟΠΕΚΕΠΕ ουσιαστικά «νεκρό», η μάχη μεταφέρεται στην υλοποίηση των ευρωπαϊκών πληρωμών μέσω του gov.gr.

Η ουσία:
Η χώρα δεν κατάφερε να αποσυμπλέξει δημόσια πολιτική από τεχνολογικά μονοπώλια.

Τα σιδηροδρομικά έργα στη Θεσσαλία: μια δεύτερη, παράλληλη έρευνα

Η EPPO ζητά συμβάσεις για την αποκατάσταση των ζημιών από τον «Ντάνιελ» – συνολικά 550 εκατ. ευρώ, με 180 εκατ. για τη σύνδεση Λάρισας–Βόλου.
Ελέγχονται:

• το κόστος
• οι όροι διακήρυξης
• οι προσφυγές μικρότερων εργολάβων
• η καθυστέρηση 18 μηνών στις υπογραφές

Το μήνυμα:
Μετά τα Τέμπη, η Ευρώπη έχει μηδενική ανοχή σε διάτρητες διαδικασίες στα σιδηροδρομικά έργα.

---

Εφημερίδες: Πολιτική Ανάλυση (18 Νοεμβρίου 2025)

Η σημερινή εικόνα του Τύπου γράφεται πάνω σε τρεις μεγάλους άξονες: γεωπολιτική ένταση, εσωτερική πολιτική αναδιάταξη και κοινωνική, οικονομική πίεση σε στέγη και εισόδημα.

1. Γεωπολιτική σκακιέρα: Ουκρανία, Κύπρος, ΝΑΤΟ–Ρωσία

Στο εξωτερικό μέτωπο, η χώρα εμφανίζεται ταυτόχρονα ως «κόμβος» και ως πιθανός συμπιεσμένος παίκτης.

• Μητσοτάκης – Ζελένσκι στο Μαξίμου: Ο Τύπος Θεσσαλονίκης προβάλλει τις «επτά συμφωνίες Μητσοτάκη – Ζελένσκι» και τονίζει τον ρόλο της Ελλάδας ως κόμβου για το αμερικανικό LNG, με παράλληλη ανάδειξη του ελληνόκτητου στόλου στη νέα αρχιτεκτονική του LNG.
• Συμφωνία Ζελένσκι – Μακρόν για 100 Rafale και συστήματα SAMP/T που προβάλλει η Απογευματινή, δείχνει πως η «επόμενη μέρα» της Ουκρανίας χτίζεται ήδη με όρους βαριάς αμυντικής βιομηχανίας.
• Κύπρος – τουρκικές απειλές: Η POLITICAL ανεβάζει στο πρωτοσέλιδο τους «λύκους» της Τουρκίας, με απειλές πολέμου στην Κύπρο, υπερπτήσεις και άρθρο-φωτιά της Milliyet που μιλά για «προετοιμασία σύγκρουσης» σε περιβάλλον που υποτίθεται «δημιουργούν Ελλάδα και Ισραήλ».
• Πιστόριους – τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι: Ο Λόγος φιλοξενεί ανάλυση όπου ο Γερμανός ΥΠΑΜ προειδοποιεί ότι ίσως ζήσαμε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι και ότι πιθανή σύγκρουση ΝΑΤΟ–Ρωσίας μπορεί να έρθει πριν από το 2029, με πλήρη επανεξοπλισμό και εφεδρείες στη Γερμανία.

Τι δείχνει το σύνολο:
Ο φιλοκυβερνητικός και οικονομικός τύπος (ΤΑ ΝΕΑ, Απογευματινή, Τύπος Θεσσαλονίκης, POLITICAL) βλέπει την Ελλάδα ως ωφελημένο «κόμβο» (LNG, έργα, στόλος), χωρίς όμως να συζητά σοβαρά το κόστος μιας πιθανής γεωπολιτικής εμπλοκής. Η ατζέντα είναι περισσότερο «ευκαιριών» παρά «κινδύνων».

---

2. Εσωτερική πολιτική: Μαξίμου σε φάση προσαρμογής, αντιπολίτευση σε κρίση

Στο εσωτερικό, το κλίμα θυμίζει σιωπηλή προεκλογική προθέρμανση.

• «Γαλάζια δείπνα» και σενάρια: Η POLITICAL μιλά για την έναρξη των «γαλάζιων δείπνων» του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά τα πηγαδάκια στη Βουλή, δηλαδή μια πιο «σωματειακού τύπου» διαχείριση της κοινοβουλευτικής ομάδας.
• Τα ΝΕΑ πάνε ένα βήμα παραπέρα με τίτλο «Σενάρια για κάλπες, ανασχηματισμό και… σούβλες», όπου το πρωθυπουργικό «εσπρεσάκι» στο εντευκτήριο γίνεται αφετηρία κουβέντας για ορίζοντα εκλογών και φρεσκάρισμα σχήματος.
• ΟΠΕΚΕΠΕ και κάθαρση: Στη στήλη Politically Incorrect ο Καραμανλής δεν μασά λόγια για «διακοσαριά παραγονταραίους, ενδιάμεσους και καιροσκόπους» γύρω από τον ΟΠΕΚΕΠΕ, λέγοντας ότι δεν έχουν θέση στη ΝΔ και ότι μόνο αν απαλλαγεί η παράταξη από αυτούς θα ξανακερδίσει εμπιστοσύνη εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων.
• Αντιπολίτευση σε εκκρεμότητα: Ο Λόγος μιλά για «δύσκολα τα πράγματα στην αξιωματική αντιπολίτευση» και «κονταρομαχία κυβέρνησης – ΠΑΣΟΚ» γύρω από δηλώσεις Θρασκιά, με τις κυβερνητικές πηγές να εμφανίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ ως προβληματικό και να αναδεικνύουν το ΠΑΣΟΚ ως βασικό αντίπαλο.
• «Τρικυμία από ένα βιβλίο»: Τα ΝΕΑ χρησιμοποιούν ένα βιβλίο ως αφορμή για να βάλουν όλη την Κεντροαριστερά «στο ντιβάνι του ψυχαναλυτή». Το μήνυμα είναι πως ο χώρος παραμένει σε εσωτερική κρίση ταυτότητας και ηγεσίας, με σύγκρουση γενεών και αφηγημάτων.

Ερμηνεία:
Η κυβέρνηση δείχνει να προετοιμάζεται για ανανέωση προσωπικού και αφήγησης, χωρίς να ανοίγει επίσημα κουβέντα για κάλπες. Ταυτόχρονα αναγνωρίζει, έμμεσα, ότι η διαχείριση ευρωπαϊκών πόρων και αγροτικού χρήματος έχει αφήσει σκιές. Η αντιπολίτευση εμφανίζεται στα πρωτοσέλιδα περισσότερο ως πρόβλημα παρά ως εναλλακτική, ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ.

---

3. Οικονομία και στέγη: success story από πάνω, κοινωνική ασφυξία από κάτω

Εδώ η αντίθεση ανάμεσα σε εφημερίδες είναι κραυγαλέα.

• Κυβερνητικό αφήγημα ανάπτυξης: Στην οικονομική ειδησεογραφία αναδεικνύονται τα «big 5 έργα που αλλάζουν τον χάρτη της ανάπτυξης και των υποδομών» και οι συμφωνίες ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ για αντλησιοταμίευση, όπως και το deal ΑΚΤΟ–ΔΕΠΑ για μεταφορά αμερικανικού LNG.
• Στεγαστική πολιτική – τεχνική λύση ενός πολιτικού προβλήματος: Η Ηχώ των Δημοπρασιών και η Απογευματινή περιγράφουν νέα μέτρα για το στεγαστικό: αξιοποίηση σχολαζουσών κληρονομιών και αδρανών ιδρυμάτων, κινητοποίηση 20.000 τραπεζικών ακινήτων, νέα προγράμματα ανακαίνισης, ΣΔΙΤ κοινωνικής αντιπαροχής και προσαρμογές του «Σπίτι μου 2» με παράταση 5 μηνών και διευρυμένα εισοδηματικά κριτήρια.
• Αντι-αφήγηση Εφ.Συν.: εργατικές κατοικίες στο σφυρί: Η Εφημερίδα των Συντακτών αποδομεί το success story με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ για «παράνομους πλειστηριασμούς» 40.000 κατοικιών πρώην ΟΕΚ, που κινδυνεύουν να ξεπουληθούν από τράπεζες και funds, ενώ η ΔΥΠΑ δεν παρεμβαίνει υπέρ των δικαιούχων.
• Ακρίβεια στα τρόφιμα: Στην Καθημερινή καταγράφεται άλμα 35,3% στις τιμές των ειδών διατροφής την τελευταία εξαετία, κάτι που απειλεί να ακυρώσει κάθε αφήγημα αύξησης εισοδήματος για μεγάλα τμήματα της κοινωνίας.

Κεντρική αντίθεση:
Ο φιλοκυβερνητικός/οικονομικός τύπος περιγράφει μια χώρα που «αναβαθμίζεται» μέσω έργων, LNG και ενεργειακών συμφωνιών. Ο προοδευτικός τύπος δείχνει τις εργατικές κατοικίες και τα καλάθια της λαϊκής που δεν βγαίνουν. Το χάσμα ανάμεσα στην οικονομία των αριθμών και την οικονομία της ανάγκης βαθαίνει.

4. Κοινωνία, Πολυτεχνείο, θεσμοί

Η 52η επέτειος του Πολυτεχνείου λειτουργεί ως καθρέφτης των πολιτικών αφηγημάτων.

• Ο Τύπος Θεσσαλονίκης και άλλες τοπικές/κυβερνητικές εφημερίδες μιλούν για «μεγαλειώδη πορεία» και τυπικές τελετές μνήμης, με ελεγχόμενες αναφορές σε επεισόδια και συλλήψεις.
• Η Ελεύθερη Ώρα επιχειρεί πλήρη αναθεώρηση, με τίτλο «Γκρεμίζεται ο μύθος του Πολυτεχνείου» και εμβολίζει το θέμα με αντι-εμβολιαστική ρητορική και φόβους για «ψηφιακή σκλαβιά», αξιοποιώντας δικαστική απόφαση για θάνατο 60χρονης μετά από AstraZeneca.
• Η Απογευματινή αναδεικνύει το σκάνδαλο οίκων ευγηρίας-κολαστηρίων και το «σαφάρι ελέγχων» στην Αττική, δείχνοντας μια κοινωνία που γερνά μέσα σε θεσμούς ανεπαρκούς φροντίδας.
• Στην άλλη πλευρά, η συνέντευξη της Ολυμπίας Αναστασοπούλου για την Εναλλακτική Επίλυση Διαφορών παρουσιάζεται ως βήμα εκσυγχρονισμού της δικαιοσύνης και οικοδόμησης εμπιστοσύνης.
• Παράλληλα, η Εφ.Συν. γράφει για διεύρυνση των έμφυλων ανισοτήτων στην εργασία, υπενθυμίζοντας ότι οι μεγάλες κουβέντες περί «μεταρρυθμίσεων» ακόμα δεν έχουν φτάσει στις γυναίκες της αγοράς εργασίας.

5. Τι μας διαφεύγει – τι προμηνύεται

Τι λείπει από την κάλυψη:

• Μια σοβαρή συζήτηση για το πώς η Ελλάδα θωρακίζεται θεσμικά και πολιτικά απέναντι σε ένα περιβάλλον όπου μιλούν ανοιχτά για πιθανό πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας και σενάρια σύρραξης στην Κύπρο. Οι εφημερίδες μένουν στις δηλώσεις, όχι στη στρατηγική.
• Στο στεγαστικό, η κουβέντα είναι τεχνική (προγράμματα, κριτήρια, ΣΔΙΤ) χωρίς καθαρή απάντηση στο αν θα προστατευθεί η πρώτη κατοικία ευάλωτων, ειδικά όσων ζουν σε σπίτια ΟΕΚ ή κινδυνεύουν από funds.
• Στην Κεντροαριστερά, η συζήτηση εξαντλείται γύρω από ένα βιβλίο και εσωτερικές σχέσεις, όχι σε ένα συνεκτικό κοινωνικό πρόγραμμα για ακρίβεια, στέγη, εργασιακές ανισότητες.

Τι προμηνύεται:

• Ένας «προθάλαμος» προεκλογικής περιόδου: γαλάζια δείπνα, σενάρια ανασχηματισμού, προσπάθεια κάθαρσης σε ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνουν ότι το Μαξίμου ετοιμάζεται να ανανεώσει αφήγημα και πρόσωπα, ακόμη κι αν οι κάλπες δεν είναι άμεσα στο τραπέζι.
• Σκλήρυνση γεωπολιτικού κλίματος: από Πιστόριους έως Milliyet, ο τόνος ανεβαίνει. Η Ελλάδα θα πιεστεί να αυξήσει αμυντικές δαπάνες και ρόλο, ενώ στο εσωτερικό διογκώνονται στεγαστική και κοινωνική κρίση.
• Μετατόπιση της αντιπαράθεσης στους θεσμούς: δικαιοσύνη (Εναλλακτική Επίλυση Διαφορών, αποφάσεις για εμβόλια), στέγη (ΟΕΚ, Σπίτι μου), εργασιακά φύλου. Εκεί θα παιχτεί μεγάλο μέρος της επόμενης πολιτικής μάχης.

Συνολικά, η μέρα γράφει ένα κλίμα συγκρατημένης ανησυχίας: η κυβέρνηση επενδύει στην εικόνα σταθερότητας και αναβάθμισης, ο προοδευτικός τύπος δείχνει τις ρωγμές στο κοινωνικό υπόστρωμα, και η λαϊκιστική άκρη του Τύπου τροφοδοτεί δυσπιστία προς θεσμούς και αφήνει ανοιχτό πεδίο σε θεωρίες συνωμοσίας. Αυτό το τρίγωνο: σταθερότητα από πάνω, ασφυξία από κάτω, τοξική αμφισβήτηση στα πλάγια, είναι το πραγματικό πολιτικό υπόβαθρο της ημέρας.